*

De lucht kleurde hemelsblauw. Geen enkel wolkje te bespeuren. De zomervakantie was van start gegaan. Zoals elk kind, genoot Alyz Devoné van haar vrijheid. Haar lichaam kreeg een warm gevoel bij die gedachte. Op dit moment sprong ze zo hard ze kon op haar bed, gooide haar kussens door het rond, waarbij vulling loskwam, en tenslotte maakte ze salto’s. Eén keer ging het mis en belandde ze met haar hoofd tegen de rand van haar bed. Algauw herhaalde ze haar zogenaamde routines. Het leven was mooi zonder schoolboeken, vond Alyz. Dus je moest genieten van dit soort momenten. Ze maakte zich klaar voor een salto. Daar ging ze. Haar hoofd schaafde tegen de rand. Bloed druppelde langs haar wangen en dwarrelde van het bed neer. Dit was onmogelijk. Hoe kon je zóveel bloed hebben bij een schaafwond? Normaal gezien zou je er met een schaafwond vanaf komen, maar een plas bloed? Ze tierde en schreeuwde om hulp. Niemand die haar hoorde. Daar zat ze; hulpeloos, nauwelijks nog bewust van het gebeuren in haar eentje op de stoffige mat, vóór haar bed. Haar gedachten sleepten haar mee van de buitenwereld. “Het was maar een ongeluk, Alyz. Blijf rustig.”, zeiden de gedachten die telkens vóór haar voorbij vlogen. Het werd pikzwart in haar ogen. Elk voorwerp in de kamer had een schaduw. Zelfs de zon. Haar ogen sloten zich op in haar oogkassen. Dit was nog maar het begin. Niet het eind. Het begin.