002 ~ Looking Death In The Eye.

Ik sprintte met grote stappen de treden terug op. Negeerde het zachte gemompel van beneden en snelde m’n kamer in. De zon had alles al zacht opgewarmd. Een koele zomerbries blies naar binnen en speelde met m’n slaapkleedje.
Het bed was beslapen. Nee, er werd nog steeds in geslapen. Een meisje met lang krullend blond haar lag op haar zij. Haar huid was bleek, te bleek en compleet stil.
Geen ademhaling, geen bewegingen.
Ik slikte m’n angsten weg van m’n tong en sloop naar het bed. M’n voeten klonken geruisloos, raakten de grond vluchtig. “Hallo?”
Het was bedoeld als een schreeuw, maar kwam eruit als een zacht gefluister.
Dit is niet echt, dit is niet echt.
Ik herhaalde het onuitputtelijk in m’n gedachten, geloofde het voor een split van een seconde. M’n handen trilden toen ik over de rand van het bed reek en het lichaam aanraakte. Deze keer kon ik het voelen. De ijzige koude trok door m’n vingertoppen, langs m’n arm tot de kern van mijn hart.
Angst raasde door m’n aderen. Tranen ontsnapte vanuit m’n ooghoeken, drupten weg in het oneindige niets. Dit kon niet. Angstig staarde ik naar m’n eigen gezichtsomtrekken. Ik leek bijna vredig.
Wat was er gebeurd?
Ik deed een poging herinneringen op te halen van de avond daar voor, maar niets kwam binnen. Één grote leegte, omrand met twijfels. M’n adem klonk als ruis in m’n oren. M’n hart klopte hard tegen m’n ribben. Mijn handen beefden. M’n lippen trilden. Maar ik… zij… Ik was onbewogen.