Hoofdstuk 2 ~ De trein

Uiteindelijk was het Vipsania die mij kwam halen. Achter haar stond een mokkende Shawn. Dit zou gezellig worden. Vipsania legde meteen een arm om mijn schouder en zei: "Gaat het een beetje met jou? Geen te emotioneel afscheid?" Ik begreep dat ze het goed bedoelde. Hoewel haar woorden oppervlakkig klonken, appreciëerde ik haar steun.

"Het is veel natuurlijk. Dankjewel om zo lief tegen ons te zijn."

"Ik ben blij dat ik jullie kan bijstaan in je laatste momenten."

"En hoe gaat Shawn ermee om?"

Vipsania wierp een blik over haar schouder naar de burgemeesterszoon en zuchtte dramatisch.

"Ach, niet goed. Hij is er vol-le-dig van overtuigd dat dit allemaal niet echt is. Arme jongen."

De beschrijving arme jongen leek niet helemaal te kloppen met de arrogantie die van hem afstraalde, maar dat zei ik niet. De jongen had nog geen woord gezegd sinds we het podium afgegaan waren.

Vipsania vulde de stilte met een gedetailleerde uitleg: “Nu rijden we met de auto naar het station, waar we een trein zullen nemen die rechtstreeks naar het Capitool gaat. De treinrit zal ongeveer 10 uur duren, maar er zal eten klaarstaan en jullie krijgen elk een eigen kaat jullie goed kunnen uitrusten voordat de trainingen in het Capitool beginnen. Ik zal er ook altijd voor jullie zijn als jullie nog vragen hebben of gewoon willen praten.”

We stapten de auto in en begonnen te rijden. Vipsania bleef praten, maar niets ervan kwam helemaal binnen.
Aan het station stond een menigte mensen om ons uit te zwaaien. Op zich was dat te verwachten, ik had daar zelf ook ooit gestaan. Waar ik minder op voorbereid was, was de hoeveelheid voorbijflitsende gezichten die ik herkende. Veel van hen was ik allang vergeten, of had ik slechts een keer ontmoet. Toch voelde dit als een pijnlijke herinnering dat de wereld die ik achter mij liet groter was dan ik beseft had. Er was echter geen tijd om hier bij stil te staan. Zodra we de trein binnen waren, raadde Vipsania ons aan naar onze kamers te gaan.
Ik opende de deur naar een grote, onpersoonlijke ruimte met een bed en knopjes in elke hoek. Meteen besloop een angstig gevoel me. Ik sloot de deur weer en haastte me door de gang naar het gemeenschappelijke deel van de trein, in de hoop Vipsania daar te vinden.

Toen ik de kamer binnenkwam, zat er enkel een man van middelbare leeftijd in de grote zetel. Ik wist dat het Jacob was, de enige winnaar die District 11 te bieden had. Hij leek niet bepaald blij om me te zien. Toch probeerde ik een gesprek aan te knopen:
“Hallo, jij bent Jacob toch? Mijn naam is Bes.”

Ik kreeg niet meer dan een grom ter antwoord.

“Mooie trein. Gebruiken ze die ook voor iets anders of enkel voor de Hongerspelen?”

Nu keek Jacob wel op. “Geen idee, doet het ertoe?”

“Niet echt, maar weet jij iets beter om over te praten?”

“Je aanstaande dood misschien? Of hoe je die kan proberen uit te stellen?”

Op dat moment kwam Vipsania de kamer binnen. Ze moest Jacobs woorden gehoord hebben want ze haastte zich meteen naar mij toe terwijl ze hem berispte.
"Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat je de situatie niet erger moet maken voor deze kinderen dan hij al is?"

Jacob rolde zijn ogen. "We waren gewoon aan het praten."

Dat antwoord kalmeerde Vipsania niet.
"Stop daar dan maar mee want het is bijna tijd om naar de Boetes te kijken. Straks missen we District 1 nog. En waar is Shawn? Heeft niemand hem gehaald? We moeten hem toch gastvrij ontvangen." Meteen draaide ze zich weer om en marcheerde dezelfde deur uit waarlangs ze gekomen was.

Jacob bleef haar enkele seconden nakijken, alvorens zich naar mij te richten.
"Dat is Vipsania, je went er wel aan." Vervolgens zette hij de televisie aan waarop de film over de Donkere Dagen speelde. Om een ongemakkelijke stilte te vermijden, gingen we beiden in de zetel zitten en deden we alsof we geïnteresseerd naar de film keken.Toen het logo van Panem op het beeld verscheen onder begeleiding van het volkslied, kwam Vipsania terug de kamer binnen. Ze zag er van slag uit.
"Hij wil echt niet komen," zei ze terwijl ze zich met een wanhopige zucht neerzette tussen mij en Jacob in.

Ze was nog net op tijd om alle Boetes te zien. Op het scherm kwam District 1 tevoorschijn, een en al pracht en praal. Voordat de namen getrokken werden, vroeg de vrouw op het podium of er vrijwilligers waren. Ik keek vragend naar Vipsania, die zei: "Ach, het is een gecompliceerd protocol. Ze doet haar best."

De twee vrijwilligers werden naar voren geroepen en gaven elkaar een hand, waarna het beeld versprong naar District 2. Hier werden wel eerst twee tributen getrokken, waarna de districtbegeleider een lijst bovenhaalde en de namen van beide vrijwilligers voorlas. Arthur en Atalante begroetten elkaar met een knuffel. Het was leuk om zo'n vriendschap te zien, maar ook een vreemde keuze om samen naar een Arena Des Doods te vertrekken. Tijd om me hier vragen bij te stellen had ik echter niet omdat District 3 al aan de beurt was. Hier waren geen vrijwilligers, wat extra opviel door de lange stilte nadat de vraag gesteld was.
Ditrict 4 had dan wel weer vrijwilligers, en best enthousiaste ook. Nog voordat de districtbegeileider haar zin had kunnen afmaken, riep een meisje met donkerblonde vlechten door de menigte dat ze zich aanbood. Achteraf excuseerde ze zich en stelde zich voor als Megalodon, ofwel Meg. Ik vond dat ze ondanks haar intimiderende uitstraling best vriendelijk leek.

"Dat is nu het soort tribuut waarom de sponsors zullen vechten in het Capitool," deelde Jacob mee alsof het een algemeen geweten feit was.
Vipsania probeerde mij daarop paniekerig gerust te stellen: "Om jou ook natuurlijk, daar ben ik zeker van."
De minachtende blik van Jacob vertelde echter een ander verhaal.
De jongen wachtte gelukkig wel netjes op zijn beurt want ik zag Vipsania vanuit mijn ooghoek met trieste ogen naar het scherm kijken, waarschijnlijk omdat haar collega met zulk afschuwelijk protocolbreuk te maken kreeg.

Jacob trok zich hier minder van aan, maar zei met een vreemde glimlach: "Statistisch gezien is je toekomstige moordenaar nu al aan bod gekomen."
Vervolgens stond hij op zodat ik alleen achterbleef met een enigszins hopeloos uitziende Vipsania.

Ik probeerde niet te veel na te denken over zijn opmerking, maar besloot dat wat er ook gebeurde, ik het niet persoonlijk zou nemen als een van de beroeps me vermoordde. Voor hen was ik toch maar een van de vele tributen die in de weg stonden van hun overwinning. Ik wist toch dat ik binnenkort zou sterven, ofwel door de Beroeps ofwel door de arena. De details deden er dus niet meer toe.

Mijn eigen nonchalance voelde verkeerd. Misschien was het een leven van extreme temperaturen en zware taken dat mij had voorbereid om ook deze marteling langs mij heen te laten gaan. Het was nochtans onmogelijk mij voor te stellen dat ik er binnenkort echt niet meer zou zijn. Pas nu drong tot mij door dat ik niemand in District 11 ooit nog zou zien. Hun levens zouden verder gaan, de mannen zouden steeds blijven zingen onder het werk en grappen vertellen, maar ik zou er niet meer zijn om mee te lachen. In het begin zouden ze waarschijnlijk merken dat de hoogste melodie in hun lied ontbrak, maar geen van ons zou de tijd krijgen om hierover te rouwen.

Opeens vroeg ik mij af of het kleine meisje dat drie jaar eerder naast mij in de rij had gestaan bij de inschrijving voor de Boete nu met bange ogen zou toekijken hoe ik langzaam klaargemaakt werd voor mijn ondergang. Hoeveel mensen waren er waar ik nooit echt afscheid van genomen had omdat we beiden dachten elkaar ooit nog tegen te komen?
Dat was waarschijnlijk het ergste deel, dat anderen alles zouden moeten zien wat mij te wachten stond.

Een hoge stem rukte mij uit mijn gedachten. Op het scherm was een prachtige verschijning te zien. Haar lange sleep besloeg de helft van het beeld. Het was de Districtbegeleider van District 9. De tijd ging sneller voorbij dan ik besefte. Aan beide zijden van het podium stonden de getrokken tributen die zij "het zonnestraaltje en de donderslag van District 9" noemde. Het was duidelijk bij welke tribuut elk van de titels hoorde, want de jongen leek klaar om iedereen om hem heen neer te bliksemen.

Het contrast met de vrolijke districtbegeleider van District 10 was fel. Die trok vlotjes het eerste briefje, schraapte zijn keel en riep de naam af: "Raye Heth."
Dit bleek een klein meisje te zijn. Ze hield een bange jongen bij de hand die haar boer leek te zijn. De twee werden gescheiden en bijna meteen weer herenigd toen de districtbegeleider tot de verbazing van iedereen in de menigte - en vermoedelijk ook van hemzelf - de naam “Colter Heth” voorlas. De twee bleken een tweeling te zijn.
Naast mij sloeg Vipsania beide handen voor haar mond terwijl ze scherp inademde en "Arme kinderen!" mompelde. Plots leek mijn situatie een stuk minder dramatisch.

Vervolgens was District 11 aan de beurt. Ik was er niet op voorbereid om effectief mijzelf op dat podium te zien verschijnen. Er was weinig op mijn gezicht af te lezen. Enkel het kleine lachje van ongeloof dat ontsnapt was voordat ik meeging in de realiteit, verraadde mijn verrassing. Het was vreemd om mezelf als een van de tributen te zien, op een afstand, door de lens van een camera die mijn lichaam leek te vervormen. Waren mijn schouders echt zo breed? Keek ik altijd zo zelfzeker? Ik keek naar mezelf alsof het een onbekende was.

Shawn zag er meer als zichzelf uit. Hoewel een stukje was weggeknipt, kwam duidelijk in beeld hoe hij met Vipsania in discussie probeerde te gaan.
Vervolgens kwam District 12 in beeld, al leek het door de hoeveelheid water eerder op District 4. De hevige regen zorgde er echter wel voor dat de Boete snel gedaan was.
Terwijl het logo van het Capitool op het scherm verscheen, gevolgd door Caesar Flickermann die met nog wat capitoolmensen rond een tafel zat, zette Vipsania de televisie af.

“Tijd om te eten,” verklaarde ze. Ik volgde haar naar een grote tafel die rijkelijk gedekt was. Van de meeste dingen had ik geen idee wat ze waren, maar alles zag er even lekker uit.

“Wat raad je aan? Vroeg ik Vipsania.

Ze dacht even na voordat ze antwoord gaf. “Dat hangt er van af. Hou je van zoet? Of eerder van zout, hartig, kruidig of pikant?”

“Ik ben niet zo kieskeurig,” zei ik. “Wat is jouw favoriet?”

“O, sowieso de roomsoezen,” antwoordde ze terwijl ze een zacht gebakje vastpakte. Ze gaf het aan mij, waarna ze zelf een grote hap nam uit een tweede soes. Ik deed hetzelfde. Een zoet, smeuïg mengsel vulde mijn mond.

“Je hebt gelijk, dit is heerlijk,” zei ik zodra ik het doorgeslikt had.

“Zei ik toch? Je moet vast doodgaan van de honger. Ik ga even op zoek naar Shawn en Jacob, begin jij maar alvast te eten.” Voordat ik kon antwoorden, beende ze weer de kamer uit.

Ik nam plaats in het midden van de tafel en keek naar al de verschillende gerechten. Ik schepte een klein hoopje dampende rijst op mijn bord. Voorzichtig nam ik een hapje. De hoeveelheid kruiden die erin zaten was overweldigend.
Terwijl ik wachtte tot de rest een beetje afgekoeld was, keek ik achterom naar de deur waardoor ik binnengekomen was. Nog geen spoor van Vipsania. Ik probeerde mezelf bezig te houden door verder te eten.

Eindelijk kwam de escorte binnen, gevolgd door Jacob.
“Is dat alles dat je gaat eten?” vroeg ze. “Er zijn zoveel lekkere dingen. DIt moet je proberen.”
Voor ik het wist, had ze drie verschillende dingen op mijn bord geschept. Ik probeerde het eerste. Het smaakte fruitig.
“Wauw, superlekker. Wat is het?”

Vipsania aarzelde even. “Kan je geloven dat ik dat helemaal niet weet? Het is alleszins een best populair gerecht.”

“En terecht,” zei ik. “Volgens mij proef ik appels.”

“Ja, zei Vipsania, ik dacht dat jullie de vertrouwde smaken wel zouden appreciëren.”

“En is dat vlees? Dat eten we thuis echt nooit. Is dat normaal in het Capitool?”

Vipsania glimlachte. “Ja, zit bijna in elk gerecht. Er wordt echt veel geproduceerd in district 10.”

“En koken jullie normaal zelf of staat de tafel altijd vanzelf klaar?”

“Nee, ik hou best van koken. Maar tijdens de Hongerspelen zorgen de Avox natuurlijk voor alles,” antwoordde ze terwijl ze haar bord vulde. Toen keek ze naar het mijne dat ik al bijna helemaal leeggegeten had.
“Neem trouwens gerust meer, we hebben eten in overvloed,” zei ze. Dat deed ik dan ook.

“Hoe ben je hier eigelijk terecht gekomen?” vroeg ik. De conversatie had mij nieuwsgierig gemaakt naar haar leven in het Capitool.

“Heel toevallig,” antwoordde Vipsania. “Toen ik klaar was met school, wilde ik eigenlijk in een dierenasiel gaan werken, maar ze waren net op zoek naar een escorte voor District 11 en het was blijkbaar moeilijk om iemand te vinden omdat de meeste mensen enkel een van de hogere districten willen begeleiden. Wist je dat District 11 de naam heeft gevaarlijk te zijn? Ongelooflijk toch. Maar goed, ik wilde het heel graag doen zodat jullie niet met een arrogante zak zouden zitten.”

Alsof we hem ontboden hadden, kwam Shawn op dat moment binnen.

“Ah, is dit om jullie excuses aan te bieden voor de vergissing?” vroeg hij toen hij het uitgebreide buffet zag staan. Vipsania zag er weer uit alsof ze wou huilen.

“Nee, dit is speciaal om jullie te verwennen,” zei ze zachtjes.

“Dus, Vipsania, hoe is het om in het Capitool te leven?” vroeg ik om de ongemakkelijke sfeer te doorbreken.

“Heel anders dan wat ik van District 11 gezien heb. Ik begrijp echt niet hoe jullie het overleven in zo’n vuile boel.”

Opeens besefte ik dat ik nog steeds mijn werkkledij aanhad.
“Valt wel mee, hoor. Dat hangt volgens mij gewoon af van hoe je bent opgegroeid.”

“Natuurlijk. Ik heb wel enorm veel respect voor het werk dat jullie allemaal doen. Zelf probeer ik ook mijn steentje bij te dragen, maar zelf fruit van een boom plukken lijkt me toch een stap te ver.”

“Klimmen kinderen in het Capitool dan niet in bomen?” vroeg ik nieuwsgierig.

“Natuurlijk wel, maar dat is niet de bedoeling. De meeste bomen zijn decoratief en we zouden niet willen dat ze beschadigd worden,” klonk haar antwoord.

“Bij ons is het juist de bedoeling dat kinderen in bomen klimmen om fruit te plukken,” zei ik. Daarop sloeg Vipsania haar handen voor haar mond.

“Arme kinderen! Is dat niet gevaalijk?” vroeg ze.

“Wie zou het anders moeten doen.”

“De volwassenen. Ik dacht dat dat iedereens job was in dit district.”

Ik keek haar geshockeerd aan. “Natuurlijk niet, die zijn veel te zwaar daarvoor,” zei ik. Vipsania reflecteerde mijn gezichtsuitdrukking.

“Maar moeten de kinderen dan niet naar school gaan?” wierp ze tegen.

“Geen tijd voor,” legde ik uit.

“En wat doen de volwassenen dan?”

Ik haalde mijn schouders op. “Vanalles.”

“Wat doe jij?” vroeg ze.

“Ik ben houthakker. Als er zieke bomen zijn, dan hakken wij die om.”

Bij die zin, lichtten Jacobs ogen op. Voor het eerst zei hij iets.
“Dus je kan toch met een wapen overweg?” vroeg hij hoopvol.

Ik schudde mijn hoofd. “Nee, we gebruiken bijlen, geen wapens. Als er ergens een boom in de weg staat, kan ik daar wel iets aan doen, maar ik weet niet hoe nuttig dat gaat zijn.”

“Veel verschil is er niet tussen een boomstronk en een nek,” zei Jacob. Ik voelde mij misselijk worden.
Wanhopig keek ik naar Vipsania, die even wanhopig terugkeek.

“Jacob, alsjeblieft, we zijn aan het eten,” begon ze.

Ik stond op, excuseerde mij en ging naar mijn kamer. Daar waste ik mij en trok andere kleren aan, een broek in roze panterprint met olifantenpijpen en een zwarte tanktop die waarschijnlijk bedoeld was om onder iets te dragen.
Het zat vreemd comfortabel en ondanks de belachelijke outfit voelde ik mij even weer een mens. Ik ging op bed liggen, even helemaal weg van de wereld, en voordat ik het wist, lag ik in slaap.

Toen ik terug wakker werd, had ik geen idee hoe laat het was. Door het artificiële licht in de trein, leek tijd er niet te bestaan. Ik gooide wat water in mijn gezicht, voordat ik weer de gang op ging op zoek naar een teken van leven.
Ik was blij iedereen aan de ontbijttafel te zien zitten.
“Ah, daar ben je. Goed, ik durfde je niet wakker te maken, maar het is wel beter als je nog wat tijd hebt om rustig te eten voordat we in het Capitool aankomen. Het worden een paar heftige dagen,” begon Vipsania.

“Dat kan ik me voorstellen. Hebben jullie goed geslapen?” vroeg ik.

Jacob gromde, Shawn zweeg en Vipsania antwoordde: “Heel goed, dankjewel. En jij?”

“Ook goed. Ik was heel moe gisteren”

“Je hebt toch niet teveel in je hoofd gezeten met die gemene opmerkingen van Jacob mag ik hopen?” vroeg ze bezorgd.

“Nee hoor,” loog ik. Ik had toch niet heel veel tijd gehad om erover na te denken.
Ik pelde een ei en at het in twee happen op. Daarna viel ik aan op de broodjes. Ik kon veel eten, maar het was voor het eerst dat ik me geen zorgen maakte over hoeveel ik at en of er nog genoeg over zou zijn. Tegen de tijd dat mijn buik echt vol voelde, zag ik de achtergrond door het raam steeds kleurrijker worden. Ik vermoedde dat we in het Capitool aangekomen waren.
Het had alles dat mijn thuisdistrict niet had. Het merendeel van het landschap bestond uit beton en grote gebouwen. Elke weg leek verhard. Water vloeide rijkelijk uit de vele fonteinen die op elk plein te vinden waren en er was amper groen te zien. Het was een fel contrast met de weidse velden van District 11 die dag en nacht gevuld waren met werkende mensen. Hier liep iedereen kalm rond alsof ze konden gaan en staan waar ze wilden. Veel van hen gingen richting het station, blijkbaar konden ze dus niets beters bedenken om te doen met hun vrije tijd dan ons te zien aankomen. Ze leken hier zelfs best enthousiast over.
Het enige dat deze plek gemeen had met District 11 was het grote aantal mensen. Het treinstation stond even vol als ons centraal plein op de dag van de Boete. Een massa van roze panterprinten wemelde voorbij de ramen, zodat individuen enkel te onderscheiden waren door hun felle haartooien.
Dan stopte de trein. De deuren gingen sissend open en opeens nam Vipsania mij en Shawn bij de hand.
“Volg mij maar,” zei ze. “En blijf dicht bij me.”
Dan stapte ze de trein uit en trok ons achter haar aan de menigte in.