Hoofdstuk 3

Eenmaal aangekomen op eerder genoemde bestemming - het plein - moet Rae door de incheckprocedure. Benodigd: een druppel bloed van haar vinger. Volt flitst in haar gedachten. Ze dringt hem weer weg, onder andere door te denken aan het feit dat ze genoeg bloed hadden kunnen tappen van haar lip gisteravond. Maar een vinger zal volstaan. Ze kijkt nog even toe hoe Zinnia ook een druppel afstaat. Het is al een jaar of drie niet meer nodig, maar het eerste jaar dat ook Zinnia mee moest doen aan de Boete, was ze nog bang voor naalden. Rae moest haar handje vasthouden. Dat deed ze overigens met liefde, en stiekem hoopt ze elk jaar dat die naaldenangst magisch terugkeert. Maar de zussen weten beiden dat Zinnia harder is dan vroeger. Rae acht zichzelf hiervoor schuldig. Missie mislukt.
Zinnia rukt haar uit haar gedachten. “Zet hem op, zus!” probeert ze te stralen. Maar stralen, dat lukt Zinnia niet. De Boetes raken haar wel nog steeds. Nogmaals, denkt Rae, missie mislukt.
Zinnia steekt haar middelvinger op naar Rae. De onschuld van Zinnia hield een stuk langer aan dan die van Rae, dus toen de oudere zus rond leeftijd 14 begon met het offensieve handgebaar, vroeg de jongste om een uitleg. Rae kwam op het moment snel met een slap verhaal: het is een soort uitnodiging voor een zweerbelofte. Je weet wel, zoals met de pink. Maar dan met de middelvinger. Inmiddels is Zinnia ouder en wijzer (en trotser), maar zijn de zussen doorgegaan met dit gebaar. Hun geheimpje. Dus, Rae steekt ook haar middelvinger op en buigt hem om die van haar zusje.
“Pak ze, tijger,” wenst Rae Zinnia toe. Tot grote ergernis van Zinnia, overigens, wiens gezicht betrekt van walging.
“Gatver, wat zeg jij?”
“... Pak ze, tijger.” Rae grijnst schaapachtig.
“Ik hoorde je wel.”
“Nou, dan zie ik geen probleem.” Ze haalt haar schouders op en slaat op de schouders van haar zusje. “Pakken, die handel!”
“Ik… ik ben blij dat ik in een ander vak sta. Volgens mij roept iemand me. Ja, oh nee. Het is heel belangrijk,” grapt ze, al kijkende in een te verre en compleet verkeerde hoek. “Ik moet écht gaan. Belangrijk.” Zinnia geeft haar zus een knuffel. Haar sterke grote zus smelt in de omhelzing.
“Je weet wat ze zeggen?”
“Wat dan?”
“Pak ze, tijger.”
Het blijft stil. “Ik ga.” En dat doet Zinnia. Rae ziet de glimlach die ze verbergt niet. Het genot van het hebben van een kleiner zusje, lezers.

Rae voegt zich bij de zijkant van de groep achttienjarigen in haar vak. Links van haar zit een gangpad, en na een meter of 5 staan daar de jongens te wachten. Aan haar rechterhand staat een blond meisje met haar haren in een super nette vlecht, en haar nette blauwe jurkje had zo uit een sprookje kunnen wandelen. Maar haar neus is nog steeds scheef. Iets dat ze overigens deelt met Rae.
Rae kijkt even zelfbewust naar haar eigen kleding. De flanel is inmiddels aan, maar verder draagt ze gewoon een spijkerbroek en een zwart buikshirtje. Dan herinnert Rae zich dat het haar niet kan schelen.
De Boete begint nadat de massa’s zich tot de bevrediging van de flamboyante Capitoolbegeleidster hebben samengevoegd. De opvallende kijker zal zien dat ze nieuw is - in District 5 dan. Ze heeft enorme overeenkomsten met districtsbegeleider Felavia Felices van District 11 in het afgelopen jaar. Niet dat ze er herkenbaar menselijk uit ziet. Ze heeft een spierwitte huid, en draagt een felrode jurk die zo strak om haar benen zit dat haar looptempo niet sneller kan zijn dan het glijdtempo van een dronken slak. De onderkant van de jurk wijdt zich uit in een gigantisch rood cirkelvormig platform. De radius moet wel meer dan een meter zijn geweest - niet dat Rae zich ooit bezig hield met wiskunde. Ze was er slecht in op de dagen dat ze nog naar school ging. Nou, eigenlijk ging het haar niet natuurlijk af en dat frustreerde haar dusdanig dat ze onmiddellijk opgaf. Maar er was genoeg geometrische kennis om te weten wat een kubus was. Bijvoorbeeld, het shirt van de districtsbegeleider. Lezer, het zou toch zo fijn zijn om dit anders te kunnen beschrijven. Maar het shirt is een pikzwarte kubus. Haar capitoolnek komt er nog nét uit, en lijkt erg kort. Of, misschien is die dat ook. Haar gele haren zitten als een soort softijsje omhoog gestapeld… gekruld? Hoe men dat ook zou willen beschrijven.
Er druppelen steeds minder tot geen mensen meer binnen. Met een bloedirritante kuch in de microfoon en daarna een ijzingwekkende piep (je zou beter moeten kunnen verwachten van District 5), begint (naam) in de microfoon te praten.
“Welkom, poppedeitjes,” Rae rolt met haar ogen en hoopt dat Zinnia het ziet. Dat is zo. “bij de Boete van District 5 voor de uitmuntend prachtige tweeënveertigste Hongerspelen!” Er valt een stilte voor gejuich. Het zal je verrassen, maar dit gejuich blijft uit. “Ik ben, geheel toepasselijk en heel toevallig, jullie host: Electra Sparkle Glittersby,” Rae betwijfelt deze toepasselijke toevalligheid. De District 5-heid van het geheel spat er als vonken vanaf. Haha. “En dit jaar ben ik EX-STATISCH om precies júllie begeleider te zijn.” Het is, nog steeds en per traditie, stil. Electra kucht. “STATISCH.” Één giechel. Die mag dan wel van Electra zelf zijn, maar toch. “Statisch. Want stroom!” probeert ze nog uit te leggen. Maar de uitleg was niet het probleem. Rae gokt dat District 5 meer van stroom weet dan Electra - een gok lichtelijk gebaseerd op de uitleg “want stroom”.
“Ach, volgend jaar weer een kans.” Namens het publiek: oef. “Laten we dit jaar dan maar gewoon… beginnen!” Wat geroezemoes naast het podium. Een Vredebewaker komt het podium op en probeert wat in het oor van Electra te fluisteren. Door de geometrische hel van de rok van Electra kan hij haar alleen niet benaderen. Hij overweegt op haar rok te staan maar lijkt dit toch onverstandig te vinden. Hij besluit maar te schreeuwfluisteren met zijn handen aan zijn lippen. “U vergeet de documentaire!” schreeuwfluistert hij. Rae zucht. Deze vredebewaker had net zo goed de juf kunnen vragen waarom ze het huiswerk vergeet. Als dit er eentje van Magnus’ nieuwe regime is… dan gaat het allemaal niet goedkomen met District 5.
“Juistem! Och, kinders. Laten we nooit vergeten wat er toen, ooit, in die dagen, misging.” Ze wekt niet de indruk dat ze nog weet wanneer dit was. “Muziek, Maestro!”, juicht ze. Er is geen muziek. Er is nooit muziek. Er is enkel en alleen een hersendodende video over hoe zielig het Capitool wel niet is. En dat de Districten gestraft zouden moeten worden. Rae denkt aan hoe de huidige economie al genoeg straffend is, laat staan het politieke klimaat. Komen er ook nog de Spelen bij. De documentaire geeft Rae, haar blik en haar gedachten alle tijd om af te dwalen. Haar blik valt op Magnus, die teleurgesteld staat te praten met de eerdergenoemde Vredebewaker. Ook zijn gesprek lijkt niet zo interessant, of ten einde, want zijn ogen kruisen die van Rae. Hij grijnst smerig, en vertrekt zijn gezicht daarna in een nep en kinderachtig verdriet. Zijn vingertoppen glijden naar zijn lip - ter hoogte van de pijnlijke spleet die hij gisteren heeft aangebracht bij Rae. Rae’s bloed begint te koken.
Na de levensverrijkende documentaire - waar werkelijk niemand ècht naar heeft gekeken - gaat Electra over op het trekken van de loten. Deze zitten in twee glazen bollen op het podium. Haar jurk maakt het lastig om die kant op te manouvreren, dus de menigte is matig geïnteresseerd in hoe ze ooit haar hand in de bol gaat krijgen. Gelukkig voor Electra blijken de bollen op hun standaarden vast te zitten aan het podium. Ze kan er dus met de jurk tegen aanlopen. De onderkant van haar jurk gaat als een soort opgefokte pauwenveren achter haar overeind staan terwijl haar hand in de bol verdwijnt.
Ergens in de menigte 17-jarigen haalt Zinnia gespannen adem. Ergens in de menigte 18-jarigen staat Rae te fantaseren hoe ze het oor van Magnus eraf zou kunnen hakken. En het liefst zijn geslachtsdeel.
“Voor de mannen gaat dit jaar…” Vreemd, denkt Rae. Meestal gaan de meisjes eerst. Electra zal wel een nieuwe draai willen geven aan dit geheel. Prima. Zolang het maar snel over is.
“Renwa Tidsilver!” Zinnia zucht ergens van opluchting, maar Rae kan het niet minder schelen. Normaal al niet, maar ze is ook nog flink bezig met het mentaal graven van een graf voor elk van de ledematen van Magnus. Maar Zinnia is opgelucht. Ze weet: de zussen kennen deze Renwa niet. Maakt dat het fijn? Nee. Maakt dat het makkelijker? Zeker wel.
Naar voren komt een jonge jongen. Hij is vast een jaar of 14, denkt Rae aan het vak te zien waar hij uitloopt. Hij heeft gemillimeterd haar, maar dat verbergt niet dat het vuurrrood is. Hijzelf overigens ook. Hij trilt en haalt te snel adem. Het lukt Renwa wel om succesvol zijn benen aan te jagen en hij eindigt met een dappere poging om, wel, dapper, te lijken op het podium. Electra praat nog wat tegen hem (“Hebben we er een beetje zin in?”), maar ze had net zo goed tegen een muur kunnen spreken. Het kost Renwa zichtbaar alle moeite om zijn borst omhoog te houden. Praten zit er niet in. Dus “redt” Electra zichzelf met een matige “Ik in ieder geval wel! Heerlie de peerlie!” uit de situatie.
“Laten we maar snel overgaan op de vrouwelijke tribuut van dit jaar… dit jaar worden WIJ vertegenwoordigd door…” Haar hand glijdt in de pot gevuld met honderden lootjes. “Astraea Solidspark!”

(We love our cliffhangers)