Hoofdstuk 10
De daaropvolgende uren is Quintus niet stil te krijgen. Terwijl hij de laatste hand aan mijn kostuum legt om het perfect te laten passen, blijft hij maar doorgaan over de plannen voor zijn nieuwste badmodelijn en de kansen die het ons allebei zou bieden. “De tribuut van vorig jaar had zulke goede ideeën - zo jammer dat ze in die hinderlaag is gelopen, want we zouden dit samen helemaal de hype maken.” Hij neemt de overrok aan de bovenkant een halve centimeter in. “Stel je voor: jouw gezicht op alle billboards door het hele Capitool! Enorme populariteit gegarandeerd - voor ons allebei!” Hij kijkt me verwachtingsvol aan.
“Voor de zoveelste keer: overleg dit maar met mijn mentor,” zucht ik, terwijl Quintus het pantser met leren riempjes vastzet. Met enige moeite weet ik de ergernis uit mijn stem te houden. “Zij kan waarschijnlijk beter inschatten of ik daar tijd voor heb.”
“Maar je mag toch je eigen keuzes maken? Wat denk jij ervan?” Hij geeft me een speelse por, maar trekt zijn gezicht snel in de plooi als ik hem een dodelijke blik toewerp. “Dat was maar een grapje. Ik ben gewoon zó enthousiast. Ik zie het al helemaal voor me!” verontschuldigt Quintus zich lachend. “Ik zal Delphine wel overtuigen. Komt helemaal goed, hoor!” Hij zet een kroon van haaientanden op mijn hoofd en knikt tevreden. “Zo, piekfijn in orde. Je ziet er angstaanjagend uit, Megalodon.”
“Meg,” corrigeer ik nukkig.
Quintus gniffelt. “Maar je hele naam past perfect bij je kostuum, schat.” Hij tikt tegen de vinvormige schouderpartijen van het pantser. “Dit ontwerp heet Apex Predator, best cool, toch?”
Ik trek een wenkbrauw op. “Ik vind het een beetje extra,” zeg ik droog. “Het ligt er wel heel dik bovenop.”
Quintus haalt laconiek zijn schouders op. “Dat zei ik dus ook al,” stemt hij meteen in. Windvaan. “Het was niet mijn idee. Het is een ontwerp van Mako’s styliste, Ylzeah, dus feedback mag naar haar.” Fronsend trekt hij een losgeraakt plukje haar weer strak naar achteren. “Nu alleen nog de laatste finishing touch…” Quintus wiebelt betekenisvol met zijn wenkbrauwen en vist mijn aandenken uit zijn zak. “Ik hoop dat je het niet erg vindt als ik er een andere plek voor kies dan in je beha?” knipoogt hij.
“Die is niet voor nu,” zeg ik snel. Mijn voorbereidingsteam was ook al laaiend enthousiast toen ze mijn aandenken zagen. Ik had hem gewoon onder dat matras moeten schuiven.
“Maar het stráált persoonlijkheid,” protesteert Quintus. “Het geeft een heel persoonlijk tintje aan je kostuum en matcht bovendien perfect met het thema!” Als ik mijn hoofd blijf schudden, trekt hij een pruillip. “Waarom heb je hem dan meegenomen hierheen?”
“Nou… Aandenkens moeten toch door een keuring?” Als Quintus knikt, ratel ik opgelucht door. “Ik wilde mijn aandenken alvast inleveren. Dan is ‘ie zeker op tijd.”
“Maar dat hoeft pas over een paar dagen, schat,” zegt de stylist verward. Wil je hem niet liever nog even bij je houden? Zo lang duurt het keuren ook weer niet en je krijgt hem in de catacombes pas terug.”
“Perfect.” Ik bijt op mijn wang als Quintus fronst. Te snel. “Anders raak ik hem misschien kwijt,” voeg ik er vlug aan toe. Dat is niet gelogen.
“Goed dan,” zegt Quintus vertwijfeld. “Als jij het zeker weet.” Hij stopt de armband weg en biedt me zijn arm aan. “Zullen we dan maar? Het is showtime.”
Mako is al in de grote hal, net zoals veel andere tributen. District 1 staat al klaar op hun wagen, gehuld in een kostuum van schitterende edelstenen. Ionia staat kaarsrecht en kijkt strak voor zich uit. Gaius glimlacht scheef en knikt als ik ter begroeting mijn hand opsteek. Arthur en Atalante van District 2 staan ontspannen met elkaar te praten en lijken me niet op te merken.
Ik volg Quintus naar onze wagen. Tanicia glimlacht ter begroeting. “Ik kom zo even kletsen,” roept ze naar me. Quintus haakt ongegeneerd aan bij haar gesprek met Ylzeah over haar ‘succesvolle’ kwallenoutfit, terwijl ik naar Mako loop.
De jongen is de paarden suikerklontjes aan het voeren en kijkt op als ik bij hem kom staan. Mijn districtsgenoot draagt bijna hetzelfde kostuum als ik - inclusief overrok en hakken. “Staat je goed,” merk ik grijnzend op.
“Vond ik ook al,” grinnikt hij. “Maar het loopt wel verrekte lastig.”
“Oefening baart kunst,” knipoogt Tanicia. Ze komt met de stylisten bij ons staan. “Zijn jullie er klaar voor, schatten?”
Op hetzelfde moment dat Mako knikt, schud ik mijn hoofd. “Wat is het plan?” Ik werp een zijdelingse blik op Quintus. “Er is toch wel een plan?”
“Uiteraard!” Ylzeah lacht geruststellend. “Dit ontwerp is gebaseerd op de witte haai en ik denk dat jullie moeten proberen om die top-van-de-voedselketen-energie vast te houden. Laat zien dat jullie gevaarlijke jagers zijn, dus geen glimlachjes of vriendelijk gezwaai. Zorg dat je kalm, doelgericht en dodelijk overkomt,” ratelt ze. Ze wacht even, kijkt ons verwachtingsvol aan en voegt er een ietwat vertwijfelde “zoiets, denk ik?” aan toe als Mako en ik niets zeggen.
Quintus knikt enthousiast. “Dat is precies wat ik ook in gedachten had!” Ik werp een sceptische blik zijn kant op die hem volledig ontgaat. “Hup, snel die wagen op!”
“We gaan ze eens wat laten zien!” zegt Mako met een zelfvertrouwen dat meteen verdwijnt zodra hij een stap zet. De jongen verzwikt nog net geen enkel als hij naar de wagen wankelt.
Ik schiet in de lach. “Ik betwijfel of je wil dat iemand dit ziet.” In tegenstelling tot Mako weet ik zonder wankelen mijn plek op de wagen in te nemen. Ik steek mijn hand naar hem uit.
Mako werpt een blik op de schoenen van Tanicia en de stylisten. Allemaal dragen ze minstens even hoge hakken. “Ik snap niet hoe jullie dat doen,” mompelt hij binnensmonds. Met een schaapachtige glimlach laat hij zich de wagen op helpen.
De openingsmuziek begint te spelen. Piepend en krakend schuiven de enorme deuren langzaam open. Ik haal diep adem, herhaal in gedachten Ylzeahs aanwijzingen en probeer de knoop in mijn maag te negeren. Dit is een belangrijk moment om sponsors te winnen. Dit moet foutloos.
Er zijn nog geen reacties.