Hoofdstuk 12

“Hoe denk jij dat de trainingsruimte eruit ziet?” Mako leunt tegen de wand van de lift, terwijl de deuren geruisloos sluiten. “En waag het niet om te zeggen: ‘als een plek om te trainen’.” Hij geeft me grijnzend een por. “Denk jij dat het op het Clubhuis lijkt?”

“Het is waarschijnlijk een stuk uitgebreider dan de Loods,” antwoord ik schouderophalend. In District 4 zijn de trainingsmogelijkheden beperkt tot materialen en wapens waar normaal mee gewerkt wordt. In de Loods ligt een flinke verzameling messen, speren en drietanden, maar zwaarden en bogen zijn zeldzaam.

Mako rolt met zijn ogen. “Het klinkt zo saai als je het ‘de Loods’ noemt,” klaagt hij. “En persoonlijk vind ik dat we er best een leuke plek van hebben gemaakt.”

De liftdeuren openen naar de kelder van het trainingscentrum. De rechterkant van de zaal bestaat voornamelijk matten, goed gevulde wapenrekken en oefenpoppen, terwijl de linkerkant is ingericht voor overlevingsvaardigheden. De hoge tribunes rond de zaal zijn leeg. Een groepje volwassenen, waarschijnlijk trainers, staat verderop te praten en een handjevol tributen is al aanwezig. “Er hangt hier geen scorebord,” merk ik op.

“Dat is ook nergens voor nodig,” zegt Mako schouderophalend. “We doen nu toch al mee.”

Het scorebord dat pontificaal in de Loods hangt, bepaalt meestal wie zich mag aanbieden - en het maakt duidelijk wie de garnaal is die onderaan de voedselketen bungelt. Ik sta al jaren bovenaan. “Hoe weet je anders wie de garnaal is?”

Mako grinnikt. “Daar kom je vanzelf achter. Laten we naar de rest gaan.” Zonder aarzelen stapt hij op de andere beroepstributen af. “Hey, team.” Hij heft zijn hand voor een high five. “Zijn jullie er een beetje klaar voor?”

Na een korte aarzeling beantwoordt Atalante zijn high five. “Met het goede been uit bed gestapt?” vraagt het meisje uit District 2 hem grijnzend.

“Altijd.” De jongen lacht. “Ik ben er in elk geval wel klaar voor.” Hij kijkt de rest afwachtend aan zonder zijn hand te laten zakken. Arthur geeft hem ook een high five, maar het meisje uit District 1 steekt in plaats daarvan haar hand uit.

Er speelt een glimlachje rond haar lippen, maar haar blauwe ogen staan serieus. “Ionia Agathys,” stelt ze zichzelf voor. Ze geeft mij ook een hand. “Aangenaam kennis te maken.” Ze gebaart naar haar districtsgenoot, die knikt ter begroeting. “En dat is Gaius Diates.”

Het meisje uit Twee tikt ongeduldig met haar voet op de grond. “Ja, goed. Ik ben Atalante Malaurum. Hij daar-” Ze geeft de blonde jongen naast zich een por. “-is Arthur Augustinus. Maar als jullie hebben opgelet bij de Boetes terugkijken, hoeven we dit hele riedeltje niet af te gaan.” Grijnzend werpt ze me een schuine blik toe. “Megalodon, was het?” vraagt ze onschuldig. “Leuke naam.”

Arthur lacht, Gaius glimlacht. Ik klem mijn kiezen op elkaar. Fantastisch. Bedankt, mam. “Noem me maar Meg,” zeg ik met een zuinig glimlachje. Gelukkig is er geen scorebord.

We worden onderbroken door een man in een felpaars trainingspak. “Welkom allemaal!” Hij spreidt zijn armen en kijkt de - intussen complete - groep rond. “Beste tributen. We zijn dit jaar weer van alles van plan voor de arena.” Hij glimlacht breed en knipoogt betekenisvol. “Dus bereid je goed voor. In de trainingsruimte kun je alle vaardigheden opdoen die je nodig gaat hebben tijdens de 42ste Hongerspelen! En mogen de kansen immer in jullie voordeel zijn.”

Een vredebewaker schraapt zijn keel en stapt naar voren. “Het is absoluut niet toegestaan is om voor de arena echt met elkaar op de vuist te gaan,” zegt hij bars. Met een norse frons op zijn gezicht kijkt de man de groep rond. “Ik en mijn team zijn altijd aanwezig in de trainingszaal en houden jullie in de gaten! Er zijn ook camera's.” Hij knikt bedenkelijk. “Dus gedraag je.”

Beide mannen vertrekken; een duidelijk teken dat we mogen starten. Ik kijk afwachtend de groep rond en zie anderen hetzelfde doen. “Dus-” begint Atalante als de stilte haar te lang duurt. “Zullen we dan maar?” Zonder op antwoord te wachten, loopt het meisje richting de schietbanen. “Ik wil wel eens zien wat jullie ervan bakken.”

Bij de schietbanen staan rekken met verschillende afstandswapens. Ik blijf een paar stappen achter de rest. Atalante pakt werpmessen uit het rek, loopt naar een baan en begint meteen te gooien. Ieder mes is raak.

Arthur heeft ondertussen ook een set werpmessen uit het rek gepakt. Hij haalt zijn vinger keurend langs het lemmet. “Had scherper gemogen,” concludeert hij. De jongen kiest een baan en gooit het mes zonder echt te kijken in het hart van de oefenpop. “Maar het werkt voor nu.”

“Uitslover.” Mako pakt grijnzend een paar speren uit het rek en gooit me er eentje toe. “Zullen wij ook maar eens wat laten zien?” Mijn districtsgenoot loopt naar een vrije baan, dumpt de andere speren op de grond en gooit. Zijn speer boort zich diep in de oefenpop.

Atalante fluit goedkeurend. “Laat mij eens!” Ze schuift de messen die ze nog over had naar Arthur toe en pakt één van Mako’s speren van de grond. Met hetzelfde gemak als waarmee ze de pop met messen belaagde, gooit ze een speer in de romp.

“Lekker bezig!” Mako geeft het meisje een high five en kijkt mijn kant op. “Jouw beurt, Meg!”

Ik aarzel. Dit was niet het plan, maar de rest van de Beroeps kijken me afwachtend en nieuwsgierig aan. “Prima,” verzucht ik. Ik kijk naar de oefenpoppen die al geraakt zijn. Een schouderwond beperkt de kracht en mobiliteit van je tegenstander. Zo’n worp laat zien dat ik een serieuze dreiging ben, zonder alle aandacht op mij te richten. De speer boort zich recht in de schouder van de oefenpop. Ik maak oogcontact met Ionia, gebaar naar de baan en stap opzij. “Jouw beurt.”