[002]

Isaiah Timber

Omdat het binnen verstikkend werd nu het buiten zulk mooi weer was, griste ik snel mijn zonnebril van de bureau en vluchtte mijn kamer uit. Met twee treden tegelijkertijd stampte ik de trap af.
Hoewel ik nooit echt veel respect voor het meubilair had gehad, had ik wel veel respect voor het werk dat erin zat. Generaties lang wordt er door mijn familieleden gewerkt aan dit huis. Daarom hield ik ook van de geuren en kleuren van het hout waar alles van gemaakt was. Het deed me denken aan mijn roots, mijn afkomst. Al het hout in dit huis was met respect uit het bos gehaald. Daardoor rook het binnen hetzelfde als buiten.
Toen ik de voordeur eenmaal geopend had, voelde ik gelijk de zonnestralen op mijn huid. En ik werd gelijk geconfronteerd met de boslucht waar ik zo verschrikkelijk van hield en die zo familiar en bekend voor me was.
Met langzame stappen liep ik over de vernada, naar het bankje dat ervoor stond. Ik ging met mijn rug tegen de armleuning zitten, met mijn benen op het bankje, en met mijn gezicht naar de zongericht. Soms was het leven zo mooi…
Na een klein kwartier werd de serene rust ruw verbroken door een ronkende motor. Ik opende geïrriteerd mijn ogen om te kijken wie dit moment van pure, perfecte rust van me afpakte. Kyana, wie anders.
Ze boog zich in een onmogelijke houding over de bijrijderstoel en draaide het raampje open. ‘Hey dromer, kom je nog?’ riep ze me met een glimlach toe. Lachend stond ik op van het bankje. ‘Ik kom al,’ grijnsde ik naar haar.
‘My heart’s a stereo. It’s beats for you so listen close. Hear my thoughts in every note OH-OH!’ blèrde we samen mee op de muziek die met een volume van 30 uit de boxen van de auto schalde. Met een glimlach keek ik naar buiten in de hoop te kunnen ontrafelen waarnaar we op weg waren. Jammer genoeg kwam ik er pas achter toen de bestemming in zicht kwam. Het strand van La Push.
‘Kyana, ik heb geen bikini bij me,’ informeerde ik haar met een pruillip. Ze keek lichtjes geïrriteerd op van de weg. ‘Dan zwem je in je ondergoed. Zoveel verschil maakt dat toch niet.’ ‘Maar dat is zo koud,’ jammerde ik. Nu leek haar blik meer op die van een middelbare school lerares, ze keek namelijk alsof ik dom was. ‘Uhm, je bikini is net zo koud?’ vertelde ze me op een manier die meer op die van een retorische vraag leek. ‘Oh ja,’ mompelde ik. Lekker slim…
Langzaam streelde ik met mijn hand de zachte stof van het badlaken dat Kyana voor me mee had gebracht. Ik lag heerlijk van het zeldzame zonnetje te genieten in mijn (matchende) ondergoed en met mijn zwarte zonnebril op.
Na nog een paar baantjes in de zee en enkele uren op het strand, was deze dag weer voorbij. Kyana zette me bij mijn eigen huis af.
Ik trok de voordeur achter me dicht, riep dat ik weer thuis was en rende naar boven. Als ik nu mijn huiswerk niet zo maken zou mijn Engels leraar me morgen vermoorden. Zucht.