Story: Wantrouw

Ik maakte mijn ogen open, een schaduw was zichtbaar op de witte muur. Ik knipperde, een keer, twee keer. Ik probeerde om mijn naam te herinneren, ik weet nog dat het met een L begon. Linda, Lieke, Lotte? Ik weet het niet meer. Toen zag ik mijn moeder, haar glimlach, ik wist zeker dat het mijn moeder was. Dat kan je toch niet vergeten? Ver, heel ver in mijn gedachten hoorde ik een stemmetje zeggen dat ze gestorven was, ze bestond niet meer. Ik wou dat stemmetje niet geloven. Mijn moeder was te jong, ze mocht mij niet alleen laten.
- Mama...
Ik fluisterde. Maar een stem begon te roepen.
- Ze is wakker! We zullen eindelijk erachter komen!
Achterkomen van wat? Wat wilden ze weten? Ik knipperde, en zag een jongen met lieve ogen voor mijn gezicht.
- Welkom terug, Lien.