[RPG] Saltwater Sleep | Praattopic 2 - Praattopics

p o r t      b e r s e a      t o w n Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot. Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt. The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren. Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand. St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken. De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik. Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers. Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet. Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen. The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers. Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”. Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht. n a t u u r Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek. Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed. Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand. Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden. Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus. d r o o m p l e k k e n The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy. The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

d r o m e r s      &      d r o o m m a g i e Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen. m e r v i n e      e s t a t e      &      d e      i n n e r      c i r c l e De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten. e i l a n d d r o m e r s Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

[ bericht aangepast op 24 jan 2026 - 11:56 ]

---

help

Merrin schreef:
(...)

I still wanna talk about this more but yall ignoring me xoxo

Idk Marthe! Idk what I think about this! I don't think about these details when not directly posting about them... I chose powers that sounded cool (and ripped them from other media in Carters case) and hadn't been done before in other chars as far as I knew/read when making them. Hoe mijn characters ermee omgaan staat in hun rol, Jack slecht and hates it en Carter goed and thinks it is very useful. Idk wat ik nu zou moeten bespreken?

---

Do it scared, but do it anyway.

Rassalentar schreef:
(...)
Idk Marthe! Idk what I think about this! I don't think about these details when not directly posting about them... I chose powers that sounded cool (and ripped them from other media in Carters case) and hadn't been done before in other chars as far as I knew/read when making them. Hoe mijn characters ermee omgaan staat in hun rol, Jack slecht and hates it en Carter goed and thinks it is very useful. Idk wat ik nu zou moeten bespreken?

Exactly this!

---

help

Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

---

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

Miyah schreef:
Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

Hugs en sterkte for you <3

---

Dramatic

Miyah schreef:
Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

Hoop dat het snel weer beter gaat! Bedankt voor de update en zorg goed voor jezelf

---

help

Miyah schreef:
Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

Hugssss en hopelijk tot snel weer! Take ur time en wees lief voor jezelf iig!
---

@Marthe, not ignoring, maar heb gewoon geen idee. Group discussion in discord might work tho, dan kan je sneller reageren op elkaar

---

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

Rassalentar > Monpress

---

Do it scared, but do it anyway.

Miyah schreef:
Hey lieve mensjes, ik wilde even laten weten dat ik momenteel minder aanwezig ben.. Mentaal ga ik even niet erg lekker. Dan zijn jullie in ieder geval op de hoogte daarvan.
Hoop dat het binnenkort weer beter gaat en dat ik weer meer ruimte krijg om hier actiever mee te babbelen!

Heel veel sterkte <3 Denk goed aan jezelf!

---

For those who come after

Merrin schreef:

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{my existence is a scandal
S O U N D       |      L O O K}

E L I      N O B L E Eli is het dichtste dat Julian ooit zal komen bij het hebben van een zielsverwant. Toen ze elkaar in de middelbare school leerden kennen, was het meteen duidelijk dat ze goeie vrienden zouden worden; beiden te goed voor deze wereld, beiden niet geïnteresseerd in saaie, alledaagse dingen, beiden voorbestemd om leiders te worden. Wat begon met het delen van lunchpaketten op school, ging snel dieper. De filosofische gesprekken die Julian niet met zijn moeder of vader kon hebben, voerde hij met Eli. De frustraties over zijn ouders, die Julian nergens anders kwijt kon, kon hij wél delen met Eli. Zonder oordeel en zonder medelijden. Zonder klikspaan te spelen, al kwamen sommige van Julians uitspraken vaker dan eens uit het zwartste deel van zijn ziel.       Ondanks die connectie waren er altijd geheimen, maar Julian had altijd respect voor die van Eli. Eli soms wat minder voor die van Julian. Misschien omdat Eli zag dat er iets veranderde in Julian na de dood van zijn moeder. Misschien omdat hij Julian ergens toch een beetje onder controle probeerde te houden.       Toen Julian zeventien was en Eli achttien, startten ze samen aan de universiteit van Melbourne. Ze werden samen lid van de prestigieuze New Lyceum Society en stonden samen steeds aan de top van hun opleidingen; Julian op nummer één, Eli op nummer twee - maar dat was oké, want wanneer Eli iets nodig had dat hij niet alleen kon bereiken, kon hij altijd op Julians hulp rekenen.       Het was Maddy die een wig tussen hen dreef. Eli en zij leerden elkaar op sprookjesachtige wijze kennen; beide rijkend naar hetzelfde boek in de bibliotheek. Een blik was genoeg - op slag smoorverliefd met de belofte om eeuwig samen te blijven. Althans, tot het Nieuwjaarsgala van de studentenclub. Toen Maddy Julian ontmoette, had ze plots enkel voor hem ogen - en Eli zag het. Hij zag hoe haar belangstelling groeide en in een poging om zijn relatie onder controle te houden, betrok hij Julian bij hun relatie. Als voyeur - als iemand om de spanning op te drijven. Dat werkte misschien iets beter dan Eli had gehoopt, want het bleek Maddy net iets te veel te worden.       Het was pas toen Julian en Maddy in hun vierde jaar net na elkaar arriveerden op het zoveelste studentenfeestje en Eli Julians cologne op Maddy rook, dat Eli er niet meer om heen kon dat zijn vriendin hem met zijn beste vriend aan het bedriegen was. Het studentenfeestje eindigde in vechtpartij die meteen waardig was voor de geschiedenisboeken van de universiteit. Gelukkig was er een geneeskundestudente aanwezig die Julians gebroken neus meteen weer recht kon zetten.       Het duurde zo'n week of twee voordat Julian en Eli het weer bijlegden. Julian verzekerde Eli dat het hem enkel om seks te doen was en dat het altijd Maddy was geweest die de eerste stap zette. Eli zag in dat hun vriendschap belangrijker was dan zijn bevlieging met een of ander meisje. Maddy wilde geen van beide kwijt, maar koos uiteindelijk toch weer voor Eli. Ze gingen samen naar Port Bersea om te investeren in hun relatie. Ironisch.

---

M A D E L E I N E      W A L S H Maddy was een wervelwind in Julians leven, al zou hij dat zelf nooit zo omschrijven. Hij leerde haar kennen op het Nieuwjaarsgala van de New Lyceum Society in zijn eerste jaar aan de universiteit. Het was vreemd om te zien dat het meisje waar Eli al weken over droomde geen enkel oog had voor hém. Julian merkte haar blik op toen hij met professoren stond te praten en toen hij met doctoraatsstudenten stond te flirten. Hij zag haar van onder haar wimpers in zijn richting spieken wanneer ze op Eli's schoot zat met zijn lippen in haar nek, terwijl Julian op de sofa aan de andere kant van een staflokaal met een van die doctoraatstudenten lag te vrijen. Alsof ze er zelf liever gelegen had.       Haar aandachtigheid bleef niet beperkt tot die ene avond - en als er iets is waar Julian altijd van geniet, dan is het aandacht. Het werd een spelletje van suggestieve blikken en aanrakingen die nét te lang bleven duren, en wanneer Eli het opmerkte en zijn jaloezie de kop begon op te steken, werd het voor Julian alleen maar leuker. Na die eerste keer dat Eli Julian en zijn camera in zijn en Maddy's slaapkamer uitnodigde, duurde het niet lang voordat Maddy bij Julian kwam aankloppen. Ze was boos en gefrustreerd door een hevige ruzie met Eli maar ergens in haar ogen lag ook iets anders: een soort triomf, alsof ze nu eindelijk iets kreeg waar ze al veel eerder naar had verlangd - en wie was Julian dan om haar af te wijzen?       Hoewel Maddy en Eli's relatie wel vaker knipperde, was Mady's affaire met Julian niet enkel beperkt tot die momenten waarop zij en Eli in een dip zaten. Julian werd haar biechtstoel; voor al haar onzekerheden, haar dromen en verlangens. Ze is nooit verliefd geweest op Julian, zei ze, maar ze kon ook niet zonder hem. Eli was zelf te obsessief verliefd op haar - te bezitterig. Hoewel hij er vroeger geen problemen mee had, kon hij het niet opkroppen om Maddy te delen, hoe graag zij ook maar gedeeld wilde worden.       Vlak na Eli's dood kwam Maddy opnieuw bij Julian aankloppen, zoals ze daarvoor al talloze keren gedaan had. En Julian gebruikte haar maar al te graag om het gat dat Eli had achtergelaten te vullen; om zijn rouw zo ver weg te duwen dat het bijna leek alsof die niet bestond. Hij zocht Eli in haar huid, in haar stemgeluid, in de manier waarop ze hem soms met halfgesloten ogen aankeek. Het werkte nooit langer dan een seconde, maar dat was genoeg. Genoeg om te vergeten dat ook Eli hem achtergelaten had.       Toen Maddy stierf, kwam ze niet meer aankloppen. Ze lag stil in zijn armen, in zijn nachtmerries - zwaarder dan ooit tevoren - en het enige dat hij voelde, was razernij. Niet om haar dood, maar om haar vertrek. Om het feit dat zij hem, net als Eli, net als zijn moeder, in de steek gelaten had.

---

T R I S T A N      E V E R E T T      M O N T R O S E Om te zeggen dat Tristan en Julian tegenpolen zijn, is waarschijnlijk een understatement - en tegelijkertijd lijken ze toch heel hard op elkaar. Beiden komen ze uit rijke families die te veel verwachtingen hebben; beiden doen ze zich anders voor dan ze werkelijk zijn (ook al weten ze misschien zelf niet goed wat dat inhoudt; en beiden houden ze zich vast aan controle alsof het hun levenslijn is.       Julian vindt Tristan tegelijkertijd een dom schaap en een arrogante aandachtshoer (de hypocrisie daarvan negeert hij) en hij heeft nooit begrepen wat Eli in hem zag. Misschien was Tristan voor Eli een liefdadigheidsprojectje - iemand die hij op 'het rechte pad' kon brengen om zichzelf beter te voelen. Misschien was Eli iets verschuldigd aan Tristans familie. Misschien hadden ze stiekem een homoseksuele affaire. Toen Julian Eli ernaar vroeg, zei Eli simpelweg: 'Hij is een goeie vriend', waarop Julian zijn wenkbrauwen optrok, zuchtte, en besefte dat het al te laat was. Eli had Tristan, voor welke reden dan ook, in zijn hart gesloten en Julian wist heel goed dat Eli helaas niet iemand was die zo'n mensen snel weer losliet. Helaas was Eli ook iemand die zich graag beter voordeed dan hij was. Julian confronteerde zijn beste vriend drie keer met het feit dat hij zich rond Tristan net als een heilige engel gedroeg en dat hij ervan wilde braken - en drie keer liep het op ruzie uit. Drie keer won Julian die ruzies, aangezien hij de koppigste van de twee was, en Eli aan het eind van de dag niet zonder hem kon.       Uiteindelijk accepteerde Julian maar dat Tristan en Eli verliefd - excuseer, vrienden - waren, al deed hij dat niet zonder oogrollen en zuchten. Integendeel. Hij deed en doet er alles aan om Tristan te tonen dat hij beter is. Hij maakt Tristan duidelijk wat hij van hem dacht: dat hij uitschot is en Eli's vriendschap niet verdiende. Wanneer Tristan Julians subtiele gedragingen uitdaagt of in vraag stelt, is Julian steeds de onschuld zelf. Zo kwam het op Julians 22ste verjaardagsfeest bijna tot een gevecht tussen de twee. Bijna, omdat Eli Tristan wegstuurde toen die Julians neus brak.

---

C H A E      W A L S H Hoewel Maddy doorheen het jaar wel eens over haar familie vertelde, leerde Julian Chae pas op het einde van zijn eerste academiejaar kennen, op zijn verjaardag. Julian was dronken en high, liet zich meeslepen door de muziek, en verwelkomde Chae alsof hij een oude bekende was. Erg veel praatten de twee jongens niet. Ze zagen elkaar op gala's en feestjes, waar Julian Chaes feestbeestigheid steeds apprecieerde - zelfs al kon hij Julian keer op keer onder tafel drinken - totdat hij ergens met een meisje om een hoekje verdween. Hun andere interacties beperkten zich tot korte gesprekken aan de rand van een balzaal, wanneer Julian Chae erop betrapte heimelijk naar een gelukkige Maddy en Eli te staren, of wanneer Julian een meisje met interesse voor Chae bij hem dropte.       Van iets dat toch een beetje begon te lijken op een vriendschap, was pas sprake in de zomer na Julians derde jaar aan de universiteit, na een avondje clubben op een afgelegen plek in de buurt van Eli en Julians thuisstad. Maddy werd geroofied en Eli was nergens te vinden, dus verenigden Chae en Julian zich om Maddy weg te trekken bij een te handtastelijke feestganger - die Julian na en wulpse opmerking ook nog eens een knietje in zijn kruis gaf - en brachten ze haar naar zijn auto. Julian reed met vintage Rolls-Royce die hij van zijn stiefmoeder had gekregen voor zijn achttiende verjaardag en die eigenlijk al even eens binnen moest bij de garage. De auto begaf het halverwege de rit naar Eli's huis en uiteraard hadden ze ook geen bereik om iemand te bellen. Maddy, die zo goed als bewusteloos was, kreeg niet veel mee van de twee-uur durende wandeling naar de bewoonde wereld, maar Julian en Chae gebruikten de tijd om elkaar eindelijk eens wat beter te leren kennen. Chae zag als een van de enige mensen ooit dat Julian toch best zorgzaam kan zijn, en Julian leerde Chae wat beter kennen; dat hij niet homo was, zoals de geruchten hem verteld hadden, en dat Chae eigenlijk niet heel erg close meer was met Maddy - dat hij bezorgd om hun relatie was. Dat was ook het moment waarop Chae wat meer van Julians oprechte cynisme te zien kreeg. De avond eindigde bij Julian thuis - zijn huis was dichterbij dan dat van Eli en er waren genoeg gastenkamers - waar Julian Chae bedankte en aangaf dat Maddy geluk had om hem in haar leven te hebben.       Nadat Eli overleed en Maddy meer toenadering tot Julian zocht, zagen Julian en Chae elkaar vaker in het dagelijks leven. Het was Chae's nummer dat Julian intoetste toen Maddy zelfmoord pleegde - waarmee Chae ook meteen de enige is die Julian oprecht overstuur en in paniek gezien heeft. Daarna nam Julian afstand, niet in staat om geconfronteerd te worden met het feit dat hij Chae te veel van zichzelf had laten zien, maar toch slaagde Chae erin om Julian te overtuigen mee te komen naar Port Bersea om Maddy en Eli te eren. Julian zei uiteindelijk vooral ja omdat hij niet wilde riskeren dat zijn reputatie eronder zou lijden als hij thuis bleef. R O M É E      E L O I S E      D E L A C O U R Romée kwam naar hem toe - niet verleidelijk, maar haast strategisch. Het was vlak nadat Maddy haar plots was gaan negeren en de blik in haar ogen was er één die Julian kende: niet verliefd, niet hunkerend, maar op oorlogspad. Hij had het spel al talloze keren gezien, maar zelden met zoveel elegantie gespeeld. En dus ging hij erin me. Uit verveling, uit nieuwsgierigheid, maar bovenal om te zien hoe Maddy zou reageren.       Ook Romée wist niets van Julian en Maddy's affaire, maar ze zag wel hoe Maddy naar Julian keek. Dat hij iets in Maddy losmaakte - dus nam Romée hem. In de openbaarheid. Met net genoeg hand op zijn arm, net genoeg glimlach op haar lippen. Alsof ze hem koos, terwijl ze eigenlijk op Maddy mikte. Mensen gaapten haar na, want hoe was Romée er in vredesnaam in geslaagd om Julian, die bekend staat om zijn kortstondige, hete scharrels en allerminst boyfriend material is, in een relatie met haar te strikken?       Voor Julian was het amusant. Niet omdat hij Romée begeerde - de seks was leuk, maar verder verlangde hij niets - maar omdat het allemaal zo perfect voorspelbaar was. Hij zag haar spel, doorzag het, en speelde terug. Als zij hem gebruikte om Maddy te raken, gebruikte hij haar om de verveling tussen hoofdstukken te vullen; ter afleiding van de saaie studieboeken waar hij tijdens de tentamens doorheen vloog. Ze was decoratief, beschikbaar, controleerbaar - en belangrijker: ze paste goed in het beeld.       Het is dan ook geen wonder dat Julian ook Romée fotografeerde. Niet op haar verzoek, niet als romantisch gebaar. Gewoon, omdat ze het toestond - net als alle vrouwen voor haar. Omdat het licht op haar gezicht viel als op marmer. Omdat ze de stilte duldde, en hij in haar blik net genoeg zelfhaat herkende dat hij wist dat ze die van hem nooit zou opmerken.       Het duurde even door wanneer Maddy en Eli naar Port Bersea vertrokken. Romée was beschikbaar, makkelijk op afstand te houden - en toen Maddy terugkwam, eindigde het vanzelf. Alsof iemand het licht uitdeed. Hij zei niets. Zij ook niet. Misschien hoopte ze nog op iets - een uitleg, een terugkeer, een blik. Hij gaf haar niets. Niet uit wreedheid, maar omdat er niets wás. H A Y L E Y      P E A R C E Hayley was... ongemakkelijk aanwezig, vond Julian toen hij veertien was. Ze dook op op het slechts mogelijke moment - midden in de nasleep van zijn moeders dood, net toen hij geleerd had dat het beter was om te kijken dan om deel te nemen. Zij was het overgebleven kind van een vrouw die zich ineens moeder begon te noemen alsof het een jas was die ze tijdelijk had uitgeleend en plots weer wilde aantrekken.       De eerste keer dat hij Hayley ontmoette, zei ze nauwelijks iets. Hij ook niet. Ze waren haast spiegels van elkaar: stug, wantrouwend, met de norse blik van iemand die zich niet welkom voelde.       Voor Julian was ze eerst gewoon een bijzaak. Een vreemd bijproduct van zijn stiefmoeders vorige leven, die af en toe kwam opduiken als ze zogenaamd weer een 'band' wilde opbouwen. Eli vond haar een lekker ding, maar dat begon Julian pas te zien naarmate Hayley ouder werd. Plots werd ze zichtbaar; niet mooi in de klassieke zin, maar intens. Geconcentreerde blik, gespierde lijn in haar schouders, een soort woede in haar houding die hem aantrok als een magneet.       Ze haatte hem. Dat merkte hij al snel. En hij genoot ervan. Niet per se omdat hij iets tegen haar had, maar omdat ze zo duidelijk niet wist wat ze met hem aan moest. Dat is wat haar interessant maakte.       Op familievakanties in Italië, Bretagne, de Algarve, waar hij halverwege de middag fruitcocktails zat te drinken met een hand tussen de benen van een meisje dat hij ergens in een club had opgepikt, ving hij haar blik vaak in het voorbijgaan. Ze keek afkeurend. Geërgerd. Gefascineerd. Ze keek alsof ze hem wilde ontleden en tegelijk vreesde wat ze zou vinden. Hij had op zo’n moment weleens zijn shirt iets trager uitgetrokken dan nodig was. Haar naam met opzet fout uitgesproken, alsof ze hem moest corrigeren. Zijn blik iets te lang laten hangen toen zij nat uit zee kwam en nog niet doorhad dat haar bikini was verschoven. Niet omdat hij iets wilde. Maar omdat ze dan iets voelde. En dat was genoeg.       Toen ze hem een keer verweet dat haar moeder zich gedroeg alsof hij haar vriendje was in plaats van haar stiefzoon, had hij alleen zijn hoofd een beetje schuin gehouden en geantwoord: "Jaloers?"       Hayley had gesnoven en zich omgedraaid. Haar lange haren zwiepten in Julians gezicht.       De laatste keer dat hij haar zag was op een station. Ze zei zijn naam niet, keek hem amper aan. Maar haar kaak stond strak, alsof ze haar hele jeugd in één keer achterliet. En iets in hem vond dat... jammer.       Niet omdat hij haar miste. Maar omdat ze hem wél zag, terwijl de rest alleen maar keek. F L O R E N C E      A N T O I N E T T E      I D R I S Flora en Julian zijn eigenlijk nooit officieel vrienden geweest. Of ja, niet in de ogen van hun families. Voor de Idrissen en de Archambeau-Strathwyns was het contact verboden terrein - een gevaarlijk spel van oude vetes, geruchten en reputaties. Misschien was het net daardoor dat Flora en Julian elkaar vonden, want ondanks alle verschillen tussen de twee, zijn ze op een vreemde manier elkaars tegenpolen én elkaars spiegel.       Julian leerde Flora - of Flo, zoals hij haar nu vaker noemt - kennen toen hij veertien was en zijn moeder begraven werd. Ze hoorde er niet te zijn - was ook niet uitgenodigd, en toch stond ze daar. De dochter van een familie waarvan de naam als een vloek in het Archambeau-Strathwynhuishouden was. Net als alle anderen keek Flora hem aan met een blik vol medelijden. Toen ze naar hem toe kwam om hem te condoleren, bestudeerde hij even haar gezicht, en draaide zich toen om om Eli te gaan zoeken.       Hij weet nog steeds niet waarom Flo zich in hem vastbeet. Of ja, eigenlijk weet hij het wel - medelijden. Voor die arme jongen die alles kwijt was en zich dan maar in luxe en rijkdom ging wentelen. Hij was haar project: een gebroken ziel die zij kon lijmen. Voor Julian was Flora een irritant meisje dat maar niet leek te vatten dat hij geen therapie nodig had, en al helemaal niet van haar.       Hun eerste jaren samen waren dan ook vooral gevuld met spanning. Julian duldde haar zorg met de gebruikelijke charme en spot - want Eli en Maddy waren op haar gesteld - maar hij maakte er geen geheim van dat hij haar neerbuigend vond. Ze was veel te braaf, veel te gehoorzaam aan haar vader, veel te bang om echt los te breken. De bom barstte in het tweede semester van hun eerste jaar aan de universiteit. Hij maakte haar duidelijk dat ze moest ophouden met hem te betuttelen - dat ze nooit één van hen - Eli, Maddy en Julian zelf - zou zijn als ze ook maar durfde om haar vreemde psychologische experimenten op hem met de wijde wereld te delen. Hij bedreigde haar met sociale dood, noemde haar in haar gezicht een bangerik - iemand die altijd netjes binnen de lijntjes kleurde en te laf was om ooit écht iets te riskeren, zoals hij, Eli en Maddy dat wel deden.       Flora besloot hem ongelijk te bewijzen, op een manier die zelfs Julian niet zag aankomen. Een paar weken later verscheen ze voor zijn deur met een schilderij van zijn moeder, Victoire - een werk dat na de begrafenis bij de Idrissen terechtgekomen was, zorgvuldig weggestopt in hun huis. Ze had het gestolen, puur om hem iets terug te geven dat haar familie hem nooit gegund had.       Vanaf dat moment begon er iets te verschuiven. Voor het eerst keek Julian anders naar haar. Niet meer als het brave meisje dat hem wilde redden, maar als iemand die durfde. Iemand die regels brak - niet uit decadente overdaad, maar uit pure oprechtheid. Het irriteerde hem dat hij haar vanaf toen niet meer kon wegzetten als zwak of naïef. Het fascineerde hem nog meer dat ze haar rebellie speciaal voor hem had bewaard. En omdat hij niet helemaal wist wat hij nu met haar aan moest, vertaalde zich dat in dat typische geflirt waar Julian zo bekend om staat. Hij keek meer naar haar - zag haar vaker staan. Maar zijn heimelijke blikken waren berekend en verfijnd - zoals ze dat altijd waren. Het leidde slechts één keer tot iets meer. Tijdens een zat, hitsig feestje bij de Lyceum Society, waar Julian op zijn gewoonlijke plekje in de zetel lag te loungen met twee meisjes tegen zich aangedrukt. Misschien was het een of ander plan om Julians aandacht weg te krijgen bij Maddy, of misschien was het een poging van Eli om Julian in zijn verleidingsplannen te ondersteunen; hoe dan ook daagde hij Flora uit om Julian te kussen, en Flora had diep genoeg in het glas gekeken om de uitdaging aan te gaan. Het was een beetje stuntelig, een beetje te snel - niet zo heet als Julian misschien gehoopt had, maar ze kwam wel twee seconden op zijn schoot zitten toen ze haar evenwicht verloor.       In de jaren die volgde werd hun band er een die altijd balans zocht tussen irritatie en aantrekking. Flora bleef, hoe hard Julian er ook tegenin ging, een engel die hem wilde herstellen, die hem probeerde te laten zien dat niet alles altijd een façade hoeft te zijn - een boodschap die hij keer op keer afblokte. En Julian bleef voor Flora de duivel die haar naar de rand duwde, maar ook iemand die haar leerde dat er leven bestond voorbij de lijntjes van haar vaders agenda.       Na Eli's dood liet Flora hem in de steek. Hij voelde dat ze zich van hem wegtrok - en hij sloot zichzelf zo snel hij kon af van haar, omdat hij het voelde, in de manier waarop ze zich plots weer in haar studies smeet. Geen tijd meer voor plezier. Geen tijd meer voor psychoanalyse en filosofische gesprekken over literatuur die ze dan met zijn gemoedstoestand verbond.       Het was oké zo. Misschien zelfs een opluchting, vertelde hij zichzelf. Was hij eindelijk af van zijn hoofdpijn omdat ze haar mond nooit wilde houden. Maar toen Maddy ook stierf en Flora hem na de begrafenis opzocht om afscheid te nemen met de boodschap dat ze haar studies in Engeland zou afwerken, voelde hij zich verraden. De kus die ze hem ten afscheid schonk - anders dan eender welke kus Julian ooit met eender wie gedeeld heeft - bracht hem in verwarring en maakte het gevoel van verraad enkel erger. E L O Ï S E      M O N T G O M E R Y Eloïse - Lolly, zoals hij haar noemt - en Julian zijn neef en nicht. Familie, al voelt dat woord altijd te klinisch voor wat ze werkelijk zijn.       Ze groeiden op als twee scherpe messen in dezelfde lade, twee handen van hetzelfde lichaam, en die band werd over de jaren heen enkel sterker. Ze zijn nooit tegelijk in beweging, maar altijd in elkaars buurt. Als zij de stoot geeft, vangt hij op. Als hij snijdt, houdt zij het mes vast.       Als kind en tiener kende Julian Eloïse vooral van de familiediners in de zomerhuizen aan de kust. Ze was de enige die durfde terug te praten, zelfs toen ze nog niet eens boven de tafel uitkwam. Op Kerstdag, 2012, terwijl de grote mensen praatten over fondsen en aandelen, greep ze onder tafel zijn hand vast. Haar ogen waren groot van baldadigheid toen ze hem aanspoorde om met haar naar de tuin te ontsnappen. Daar, tussen de rozenstruiken, sloten ze een pact - half spel, half belofte - dat ze nooit zoals hun ouders zouden worden. De negenjarige Julian had gelachen, omdat hij toen al wist dat hij dat wel zou worden.       Ze werden ouder; hij in Australië, zij in de VS. Hij als briljant wonderkind aan de beste school van heel Australië, zij als rebels probleemkind in drie verschillende kostscholen. Telkens Julian Eloïse terugzag, keerde ze een beetje scherper terug. Ze werd voor Julian vermoeiend en verfrissend tegelijkertijd. Vermoeiend, omdat ze nooit ophield met denken dat ze slimmer was dan hij. Verfrissend, omdat ze af en toe gelijk had. Over de jaren heen leerde ze zijn stijl kennen, zijn manieren - en zijn zwakke plekken.       Op momenten dat ze elkaar weer zagen, was het alsof er geen tijd verstreken was: ze daagde hem uit, hij hield de façade van onverschilligheid op. Zij verbrak de regels, hij deed alsof hij haar uit de brand hielp. Maar hij genoot te veel van de vonken om echt afstand te nemen.       Na Victoires dood - nadat ze geen woord tegen elkaar hadden gezegd op haar begrafenis en zij enkel, onder tafel, in zijn hand geknepen had - schreven ze elkaar brieven. Niet het sentimentele soort, maar berichtjes vol intriges en halve bekentenissen. 'Ze denken dat ze me breken,' schreef Eloïse ooit vanuit haar tweede kostschool, 'maar ik leer gewoon beter liegen.' Hij schreef terug: 'Dan zul je het ver schoppen. Liegen is de hoogste vorm van beleefdheid in onze familie.'       Toen ze elkaar opnieuw tegenkwamen aan de universiteit, veranderde hun pact in iets ingewikkelders. Eloïse begon Julian kleine verzoeken te sturen - 'taakjes', noemde ze ze luchtig. Misschien had ze lucht gekregen voor de 'taakjes' die hij voor Eli en Maddy uitvoerde. Misschien verveelde ze zich gewoon en was ze benieuwd hoe ver Julian zou gaan.       Soms waren haar 'taakjes' banaal - iemand afleiden, een gunst doorgeven, een naam laten vallen op de juiste plek. Soms iets wat de grens van fatsoen overschreed. Hij deed het niet uit loyaliteit, niet eens voor wat ze hem beloofde, maar uit een soort verveelde nieuwsgierigheid. Omdat hij wilde zien hoever ze zou gaan. En omdat zij de enige was die niet vroeg waarom hij het deed. Want Eloïse leek de enige te zijn die begreep wat niet eens Eli en Maddy snapten: dat hij zijn morele kompas al lang geleden had opgeborgen, en dat hij zich beter voelde wanneer iemand hem de kans gaf dat te gebruiken. Zij bood hem dat. Met een glimlach, met een vleug parfum, met een belofte die zelden expliciet werd gemaakt.       Julian neemt haar niet altijd serieus - hij vindt haar roekeloos, te impulsief, te hongerig naar aandacht. En toch, wanneer ze hem midden in de nacht belt, haar stem zacht en bijna teder, voelt hij diezelfde elektriciteit als vroeger, onder de tafel, tussen de rozenstruiken.       Tussen Eli, Maddy en hem heerste altijd een soort zinderende intensiteit - een vurige, zondige band van hartslag, huid en chaos. Zij trokken hem het donker in door verlangen: het genot van voelen, van verliezen, van branden.       Eloïse trekt hem het donker in door berekening: het genot van zien, van weten, van beheersen.       Ze lijken in niets op elkaar, behalve in hun overtuiging dat ze beter zijn dan de rest. Zij met haar verbale vlijmscherpte en haar verfijnde rebellie; hij met zijn gecultiveerde charme en berekende kilte. Samen vormen ze iets dat niemand in de familie goed begrijpt - een bondgenootschap dat net zo goed een vorm van oorlog is. Hun gesprekken zijn duels met fluwelen handschoenen, hun blikken halve dreigementen.       Eloïse zegt dat Julian haar ‘onderaannemer’ is. Julian noemt haar zijn ‘favoriete plaag’. In werkelijkheid weten ze dat ze elkaars gelijke zijn - en dat maakt hun nabijheid zo gevaarlijk. Wanneer zij hem iets vraagt, zegt hij meestal ja, maar niet uit onderdanigheid. Hij doet het omdat ze iets in hem aanspreekt dat hij bij niemand anders toelaat: dat kleine, giftige verlangen om gezien te worden zoals hij echt is - zonder oordeel, zonder medelijden, maar ook zonder vergeving. Ze zijn twee mensen die elkaar niet hoeven te genezen, omdat ze allang weten dat ze ziek zijn. Als hij naar haar kijkt, ziet hij wat er overbleef van Eli's intellect en Maddy's vuur - gefilterd door ijskoud verstand.       Ze spelen hetzelfde spel, alleen met andere regels. En zolang ze elkaar nodig hebben, blijft het in evenwicht. Maar zelfs Julian weet: als één van hen ooit besluit te winnen, verliezen ze allebei.

J U D E      M O N T G O M E R Y Als Lolly vuur is, dan is Judy stilte - en Julian heeft altijd beter geweten wat hij met stilte aan moest.       Julian kent Jude even lang als Eloïse - alle drie opgegroeid in dezelfde verstikkende wereld van familiediners, zomerhuizen en te dure feestjes waar kinderen geacht werden zich als minivolwassenen te gedragen. In het begin was Jude niet meer dan Eloïses schaduw: haar rustige, saaie tweelingbroer, een aanhangsel dat zwijgend naast haar zat terwijl zij drama maakte. Julian zag hem nauwelijks.       De eerste keer dat hij dat wel deed, was na Victoires dood toen Julian veertien was. Eloïse praatte, eiste aandacht op, probeerde hem af te leiden met rebellie en allures. Eli reageerde zoals Eli altijd reageerde: groot, intens, beschermend. Hij nam Julian bij de arm, trok hem mee door de dagen na de begrafenis, bleef slapen, praatte hem door de stiltes heen. Eli werd zijn schild tegen de wereld – luid, vastberaden, bijna agressief loyaal.       Jude zei niets. Hij stond gewoon naast Julian tijdens de begrafenisreceptie, gaf hem een glas water, bleef zitten toen de rest weer naar binnen ging. Geen vragen. Geen holle zinnen. Alleen aanwezigheid. Als een anker in de woelige stroming.       Eigenlijk heeft Julian nooit beseft hoe zeldzaam dat was.       Door de jaren heen groeide tussen hen iets dat moeilijk te benoemen valt. Geen vurige vriendschap zoals met Eli, geen geladen bondgenootschap zoals met Eloïse. Iets rustigers. Eenvoudigers. Wanneer ze elkaar zagen - op vakanties, familiebijeenkomsten, later ook binnen Julians vriendenkring - hoefden ze niets te spelen. Jude stelde geen vragen en Julian voelde geen behoefte om te liegen.       Waar Eloïse hem uitdaagde en Eli hem probeerde te beheersen, hield Jude hem in evenwicht. Hij zei weinig, maar lette op alles. Julian merkte dat Jude kleine dingen zag die anderen ontgingen: wanneer zijn glimlach te strak stond, wanneer hij te veel dronk, wanneer hij net iets te hard zijn best deed.       Jude benoemde het nooit - en net daarom begon Julian hem te vertrouwen. Ze leken op elkaar in wat ze niet zeiden.       Jude trok zich nooit iets aan van verwachtingen. Eloïse rebelleerde om zich te bewijzen; Jude lapte regels aan zijn laars omdat hij ze simpelweg irrelevant vond. Pragmatisch. Oprechter dan zijn zus - in Julians ogen. Nooit wilde hij iets van Julian, en dat maakt hem, ironisch genoeg, de enige persoon bij wie Julian zich nooit gebruikt heeft gevoeld.       Toch zit er gevaar in die rust. Bij Jude kan Julian zichzelf zijn zonder façade, zonder strategie - een intimiteit die Julian nooit gekend heeft, laat staan begrepen.       Na Eli's dood sloot Julian zich af. Zijn masker werd scherper, berekender - ook bij Jude. Die bleef hetzelfde: zwijgen en blijven. Geen vragen, geen medelijden, geen grote gebaren. Op de begrafenis kwam hij naast Julian en Maddy zitten, zoals altijd een stille rots, om daarna weer te vertrekken zonder iets terug te vragen.       Julian wilde die steun niet nodig hebben, maar door zijn eenzaamheid accepteerde hij het toch. Misschien is dat de reden dat hij Jude onbewust beschermt. Dat hij hem nooit betrekt in zijn duistere spelletjes, zoals hij dat met Eloïse, Eli, Maddy en Romée wel deed en doet.       In een wereld vol mensen die iets van hem willen, is Jude de enige die niets eist - en Julian, die altijd alles onder controle moet houden, weet diep vanbinnen dat dát Jude, nu Eli er niet meer is, een van de gevaarlijkste mensen in zijn leven maakt. Hij ként Julian. Zonder pantser, zonder charme, zonder berekening. Misschien zelfs beter dan Eli dat ooit gedaan heeft.       Jude is Julians stilste vriendschap. Zijn meest oprechte connectie. En waarschijnlijk ook zijn breekbaarste.

---

Even een geüpdatet relatielijstje (:

Ik moet me ook echt eens aan Jamies relatielijstje zetten but anyway

---

help

D E V I K A      M E R V I N E Devika was altijd een constante in Andreas' leven. Ze was geen hand die hij kon vasthouden, maar een lijn die Andreas steeds naar het vluchtpunt leidde - die hem richting gaf. Ze groeiden op in dezelfde gangen en kamers, aten aan dezelfde tafel, sliepen onder hetzelfde dak. En toch voelde Devika voor Andreas vaak verder weg dan de sterren die boven zijn bed dansten.       Toen hij klein was, keek hij tegen haar op. Niet omdat ze ouder of wijzer was, maar omdat ze er steeds perfect in slaagde om te verdwijnen. Om zichzelf deel van de omgeving te maken - bijna onzichtbaar; een kopie van haar moeder. Ze wist precies wanneer ze moest glimlachen, wanneer ze moest zwijgen, of wanneer ze kwetsbaarheid als wapen kon inzetten. Andreas was twee jaar ouder dan Devika, maar Devika stond vaak drie stappen verder. Ze had het vermogen om te passen - om erbij te horen - en hoewel Andreas vaak probeerde om haar daarin te volgen, merkte hij snel dat hij daarvoor te veel buiten de lijnen kleurde.       Ze botsten zelden openlijk, maar het schuurde constant. Andreas met zijn oceanendiepe emoties die hij vaak moeilijk verborgen kon houden; Devika met haar feilloze zelfcontrole. Waar hij soms op het randje van explosie stond, slaagde zij er steeds in om mooi binnen de grenzen te dansen. Waar hij hopeloos probeerde te begrijpen en uit te leggen wat hij voelde, bleef zij een kalme spiegel die onbreekbaar leek. En toch begreep ze hem. Soms zelfs meer dan Skyler of Magnus. Ze wist hem op de juiste momenten stil te houden, met een korte blik van onder haar wimpers, een sierlijk gebaar met een losse pols, een subtiel woord dat kortaf had moeten zijn, maar het eigenlijk nooit was.       Ze was geen zus. Dat was ze nooit echt. Ze was eerder een echo - van alles wat Andreas niet kon zijn en tegelijkertijd soms toch meende te herkennen in zichzelf. Een rivaal. Een spiegel. Een metgezel in het hallucinante, decadente, losgerukte bestaan waar de naam Mervine hen in terechtgebracht had. De naam die nooit echt bij Andreas leek te passen.       De nacht dat Lucan stierf was het breekpunt. Andreas wilde haar beschermen. Hij greep haar vast, drukte haar tegen hem en bleef zeggen dat het oké was. En hij meende het. Alles in hem wilde haar vasthouden. Ze was bang, ze had geen controle, en voor één moment zag hij de echte Devika - jong, verslagen, klein, en zo ontzettend veel als hemzelf. Hij vergaf haar al nog voor ze schuld bekende.       Daarna kwam het verraad. Ze zweeg toen hun ouders Andreas als zondebok aanwezen - zoals altijd, eigenlijk.       Jamie herinnert zich Devika niet meer - of, althans zijn brein is haar vergeten. Maar het lichaam vergeet niet zo snel - en dat is waar dromen nu net bestaan. Soms ziet hij haar in dromen, in flitsen. Soms ruikt hij haar parfum op plaatsen waar ze nooit geweest is. Soms voelt hij haar blik op zijn huid als hij slaapt en weet hij dat ze iemand is die ooit betekenis had.

M A G N U S      V A L E N T I N      V A L E B R O O K Ze ontmoetten elkaar toen Andreas elf was. Onder een tafel, met een schetsboek op zijn schoot, tijdens een of ander belangrijk feest. Magnus kwam bij hem zitten, zonder woorden, zonder ook maar één blik in Andreas' richting. Een metgezel, toen al, met enkel interesse in de beelden die Andreas' potlood neerschetste. Het waren niet meer dan vage vormen; sterren en krullen, figuren die overvloeiden in andere figuren. Ook daar vroeg Magnus Andreas niet naar. Hij keek gewoon. Andreas pauzeerde, heel even, en tekende toen verder.       Magnus noemde hem Phantom Fox. Niet plagend en ook niet per se liefdevol. Eerder een vaststelling - en voor Andreas was het ergens een bevestiging dat Magnus écht naar hem keek. Dat Magnus hem zag, zoals hij was. Niet meer, niet minder. Niet met de Mervine-naam op zijn voorhoofd geplakt, niet als een bedrieger die er eigenlijk niet paste. Wanneer de drukte Andreas te veel werd en hij zich ergens in een hoekje verschool, leek Magnus hem altijd te vinden. Dan zaten ze naast elkaar, in stilte. Andreas tekenend, Magnus toekijkend. Schouder tegen schouder.       Wanneer ze wel spraken, spraken ze in metaforen en analogieën. Onafgewerkte zinnen en gedachten, omdat ze wisten dat het begrip er al was en dat het niet nodig was om bedoelingen te expliciteren. Het was een vreemde relatie. Niet echt vrienden, amper kennissen. Gelijkgezinden. Het was een comfort in samen zijn. Troostend, bijna, zelfs wanneer Magnus niet voor Andreas opkwam als hij naar de zijlijn geduwd werd. Andreas was het gewoon, van Skyler en Devika, van de omgeving waarin hij zich bevond. Het was normaal dat hij er niet bijhoorde - en het was normaal dat Magnus hem, in de openbaarheid, ook soms wel eens zo behandelde.       Andreas vertrouwde hem meer dan wie dan ook in de Mervine Estate. Hij wist dat Magnus zijn geheimen zou bewaren, ook al vroeg hij hem dat nooit. Magnus is de enige die weet had van de relatie die Andreas met Lucan had. Hij betrapte ze toen Andreas vijftien was en Lucan 27. Ze spraken er nooit over, en Andreas kon niet anders dan dankbaar zijn.

J A C K      M C K A L L Jack hoorde bij een tijd waarin hij en Andreas te jong waren om te weten waar de grenzen lagen. Ze waren tieners - onervaren, slapeloos, zoekend. Wat ze hadden was rommelig en onaf - aan en uit, zonder afspraken, zonder toekomst. Jack kwam dichtbij en trok zich weer terug - en Andreas bleef. Meestal.       Bij Jack voelde Andreas zich gezien zonder vastgehouden te worden, iets wat tegelijk troostend en pijnlijk was. Andreas merkte dat Jack bang was voor hechting, voor dromen, voor wat er gebeurde als hij te dicht kwam. Ergens dacht Andreas dat geduld genoeg zou zijn - maar hij wist ook al op een vroege leeftijd dat geduld niet zijn schoonste deugd was.       Hun magie maakte alles nog ingewikkelder dan hun beider afkomst. Andreas zag Jacks dromen en daardoor werden ze sterker. Nachtmerries vonden sneller hun weg naar buiten wanneer hij in Jacks buurt was; wat Jack droomde, begon te lekken in Andreas' werkelijkheid. Ze versterkten elkaar, zonder dat ze het door hadden. twee tieners met te veel macht en te weinig begrip van de schade die dat kon aanrichten.       Toen Lucan kwam, liet Jack definitief los. Niet boos, niet jaloers - gewoon afstandelijk, zoals altijd. Hij was er niet toen alles uiteenviel. Misschien was hij, in het grotere verhaal dat Andreas' leven vormde, er gewoon te vroeg geweest.

C A R T E R      N A T H A N I E L      M E R V I N E - B E C K Hoewel Carter drie jaar jonger was dan Andreas, voelde het vaak andersom. Waar Andreas zich terugtrok, stapte Carter naar voren. Waar Andreas bleef hangen in observatie, trok Carter hem mee naar buiten. Hij behandelde Andreas nooit alsof hij breekbaar was - alleen alsof hij stil was, en dat verschil deed meer dan Carter ooit geweten heeft.       Ze waren amper tieners toen Carter Andreas uit zijn schulp trok. Niet met grote woorden, maar met vanzelfsprekendheid. Carter vroeg niet waarom Andreas liever keek dan meedeed - hij ging er gewoon van uit dat Andreas mee zou komen. Naar het strand; naar plekken waar Andreas normaal alleen op zijn eentje durfde zijn.       Andreas zag dat Carter meer wist dan hij liet merken. Zijn intuïtie was scherp, en zijn dromen nog scherper, maar hij drukte er geen gewicht op. Soms keek hij Andreas aan alsof hij iets zag aankomen, maar hij zei er niets over. Hij stuurde niet, greep niet in, bleef alleen aanwezig.

[ bericht aangepast op 22 jan 2026 - 10:07 ]

---

help

devika mervine Minnie en Vik ontmoetten elkaar voor het eerst tijdens een diner op het landgoed van de Mervines, toen Devika nog te jong was om zich te vervelen en Minnie al oud genoeg om onzichtbaar te zijn. Devika sprak haar aan alsof dat vanzelfsprekend was. Ze stelde vragen, luisterde écht, lachte zonder voorbehoud. Minnie wist toen nog niet dat dit uitzonderlijk was.       Ze begonnen elkaar vaker te zien - eerst bij openingen en diners, later ook daarbuiten. Minnie werd een vaste schaduw in Devika's jeugd: aanwezig, beschermend, net iets te volwassen. Het leeftijdsverschil vervaagde snel; Minnie leerde hoe ze speelser kon zijn, Devika leerde hoe ze stil kon kijken. Ze groeiden samen op in salons en tuinen, tussen verwachtingen die nooit hardop werden uitgesproken.       Skyler was er ook altijd. Devika's oudere broer, scherpzinnig en oplettend, met een soort rust die Minnie herkende. Hij behandelde haar niet als breekbaar, maar als gelijkwaardig - iets wat haar tegelijk aantrok en ongemakkelijk maakte.       Door de jaren heen verschoof Minnies rol. Van beschermende buitenstaander werd ze referentiepunt, vertrouweling, noodzakelijk onderdeel van het Mervine-universum. Devika straalde steeds feller, Skyler trok zich vaker terug, en Minnie bleef ertussen hangen - bewonderend, jaloers, onmisbaar.       Wat begon als een vriendschap werd iets dat geen naam meer kon krijgen. Minnies liefde voor Devika werd intenser en gevaarlijker naarmate Devika minder afhankelijk werd. Ze zou zonder vragen een moord voor haar plegen.

florence antoinette idris Minnie ontmoette Flora bij toeval, in een bar in Chester, Engeland, die te klein en te stil was om toeval te verdragen. Flora herkende haar van een eerder, vluchtig moment - een gevallen schetsboek op straat, een naamloos gezicht - en gaf het terug alsof dat de meest vanzelfsprekende reden was om iemand aan te spreken. Alsof ze Minnie had lopen zoeken.       Minnie vroeg haar cynisch waarom ze het niet gewoon had weggegooid - of verbrand. Flora vroeg Minnie waarom ze zichzelf aan het verdrinken was op een plek waar niemand keek.       Wat volgde was een uitwisseling van scherpte. Minnie was depressief omdat haar ouders haar dat weekend in Engeland nauwelijks een blik waardig gekeurd hadden, en ze kon het niet verbergen. Ze wou het niet verbergen. Ze sprak met Flora zoals twee spiegels met elkaar spreken: elke opmerking teruggekaatst, licht verdraaid, net genoeg om te snijden. Minnie was onbeleefd zonder verheffing en Flora nieuwsgierig zonder zachtheid.       Flora noemde Minnies werk opmerkelijk. Minnie noemde het leeg. Technisch perfect, zei ze - en niets meer dan dat. De beheersing die ze over haar medium had, was niets meer dan een gevangenis. Zonder de imperfecties die emoties teweegbrengen.       Hun discussie werd er een over kunst - wat het zou moeten zijn en waarom Minnies werk dat niet was. Ze bleven het oneens - en precies daarom bleef het gesprek duren.       Er was geen bekentenis, geen opening. Alleen een moment waarop Minnie ophield met drinken, Flora een nieuw glas bestelde en ze elkaar werkelijk aankeken. Minnie voelde zich gezien - en plots was ze doodsbang. Ze schonk Flora een kus en daarna gingen ze uiteen als vreemden.

jude montgomery Zo'n vier maanden geleden, toen Minnie weer eens een depressieve episode doormaakte, sloop ze onder het mom van onbekendheid Rainbow Road binnen, een discrete gay bar net buiten het centrum van Port Bersea. Net op het moment dat ze met een knappe vrouw durfde flirten en haar zorgen van zich af liet glijden, besloot een stuntelige, lange jongeman om haar drankje over haar crèmekleurige jurk uit te kieperen. Haar humeur was meteen weer helemaal om zeep - en ze liet het duidelijk blijken. Het gezicht van die jongeman vergeet ze niet meer.

walker mervine Vijf jaar geleden was Minnie nog steeds in ontkenning. Ze hoopte dat ze, als ze goed genoeg haar best deed, gewoon kon doorzetten als hetero vrouw. Haar geaardheid wegduwen, ook al gooide haar studententijd in Sydney nog zoveel mooie vrouwen op haar pad.       Haar doorzettingsvermogen liet haar meerdere keren in de steek.       Ze was net begonnen aan haar doctoraatstudie in de kunstwetenschappen toen ze Walker Mervine tegen het lijf liep - vrij letterlijk. Hoewel ze het nooit hardop zou toegeven - het zou immers verraad naar Devika zijn - had ze de man altijd intrigerend gevonden. Er was, toen ze jonger was, steeds een deel van haar geweest dat zich tot hem aangetrokken voelde. Dus, in Sydney, zonder Devika, zag ze een kans. Een kans om voor eens en altijd te bewijzen dat ze niet abnormaal was - dat ze niet bang was voor een relatie met een man. Dat ze zichzelf kon zijn.       Haar zachte manipulatie kwam al boven toen ze hem het eerst vroeg of hij samen koffie wilde drinken. Al haar charmes waren al in de strijd gegooid op het moment dat ze met stiekeme glimlachjes toegaf dat ze Walker eigenlijk nooit echt vriendelijk behandeld gaf - omdat ze aan de kant van haar beste vriendin wilde blijven. Koffie werd wijn op een zoveelste uitstapje en Minnie, bevallig tipsy, bekende dat ze nooit echt had gezien waarom Devika zo'n hekel aan Walker had.       Haar toneelstuk werkte. Walker viel voor haar en zij overtuigde zichzelf dat zij voor hem viel. Ze mocht hem - echt, dat voelde ze - en ze voelde zich bij hem op haar gemak. Ze startten een relatie die niet per se verborgen was, maar vooral uit Devika's zicht plaatsvond, op de momenten dat Walker in Sydney was, of wanneer ze toevallig samen op een conferentie aanwezig waren.       Ze voelde zich op haar gemak bij Walker, vond het fijn om met hem te praten, met hem te lachen - en toch slaagde ze er niet in zichzelf volledig te geven. Hij had het sneller door dan zij.       Toen hij - op die kalme, bevestigende manier waarop alleen hij dat kon - haar vertelde dat hun relatie in zijn ogen niet werkte, schold ze hem de huid vol. Omdat ze hem haatte - hield ze zichzelf voor.       Maar de waarheid was dat ze zichzelf mislukt voelde. Dat Walkers afwijzing een bevestiging was dat ze niet normaal was - dat ze dat nooit zou zijn.       Ze weigerde in zijn bijzijn te huilen, maar eens ze bij hem weg was, weer in haar studentenwoonst, crashte ze volledig. Ze blokkeerde zijn nummer en hield zichzelf voor dat het zo beter was - dat ze nu ten minste niet meer tegen Devika hoefde te liegen.       Ergens is ze Walker dankbaar voor het inzicht dat hij haar gegeven heeft - dat ze niet op mannen valt. En ergens mist ze hem ontzettend hard.

[ bericht aangepast op 23 jan 2026 - 14:19 ]

---

help

༺Jude Augustus Montgomery༻ Jude is een van de personen die Jack sinds recent regelmatig op spreekuur heeft. Hoewel hij eerst niet zijn dokter was, is dit na een doorverwijzing wel zo geworden. Naast de behandelkamer is het strand ook een plek waar Jack de jonge soldaat steeds vaker treft. Hij heeft ondertussen geleerd dat Jude een vergelijkbaar verschrikkelijk ritme aanhoudt en de jongen begint steeds makkelijker een praatje op de vroege ochtend of in de late avond. Gelukkig is het hebben van een confidentiële dokter-patient relatie een extreem goed excuus om hem op flinke afstand te houden. Iets waar Jack zich dan ook uit alle macht aan vast klampt.

༺Andreas Orin Mervine༻ Jong, onbezonnen en onwetend. Een leeftijd waar grenzen er waren om te overschrijden en om later spijt van te hebben. Voor het eerst in jaren had Jack iemand gevonden om dichtbij te willen zijn. Om alles mee te doen. Maar iets hield hem tegen. Elke keer weer. Jack wilde weten hoe het voelde als aanrakingen geen pijn deden en Andreas wilde het hem geven. Maar toch kreeg Jack het niet in zijn hoofd dat zoiets kon. Elk geduldig gebaar van Andreas werd vervormd in zijn hoofd. Bij elke aanraking trok hij terug. Elke keer schreeuwde zijn hoofd. Paniek, frustratie en begeerte kolkten door elkaar. Elke keer dat Jack het zelf probeerde stopte hij kort. Zijn handen trillend voordat hij ze terug trok en zichzelf achteruit schoof. Het kon niet. Andreas maakte alles beter en erger tegelijk. Eén fantastische avond met de Mervine maakte dat Jack dagen nauwelijks sliep en elke schaduw hem deed opschrikken. Altijd overstemd door de vloek die op hem rustte. De vloek die alleen maar erger leek te worden, hoe langer hun spel doorging. Andreas was die enige, naast zijn familie, die ervan wist. De enige wie Jack voldoende vertrouwde om hem binnen te laten. Het was nog steeds met gestrekte arm en alleen dat waarvan Jack het wilde opgeven, maar na Andreas heeft hij nooit meer iemand gevonden aan wie hij zijn geheim toevertrouwd heeft. Lucan maakte het makkelijk. De keuze werd voor hem gemaakt en Jack liet het gebeuren. Van een afstandje keek hij nog even toe, maar uiteindelijk werd ook dat te pijnlijk. Jack draaide weg. Zelfs de begrafenis was een nieuwtje dat zijn vader een keer tussendoor liet vallen. Alles wat ooit had kunnen zijn, maar het nooit zou worden. ⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙ ⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙⸙ ༺Jamie Reid༻ Collega's, maar zelfs dat eigenlijk niet. Hoewel ze binnen hetzelfde medisch centrum werken, spreken ze elkaar zelden. Zolang Jamie zijn werk naar behoren blijft doen, heeft de dokter ook niks aan te merken. Echter zit er wel iets herkenbaars in Jamie. Alsof Jack hem ooit eerder ontmoet heeft, maar het vertrouwde dat hij in zijn gezicht ziet, kan hij nergens plaatsen.

[ bericht aangepast op 23 jan 2026 - 20:54 ]

---

Do it scared, but do it anyway.

Devika 'Vik' Mervine Carter kon zich niet herinneren wanneer hij zijn nicht voor het eerst ontmoet had. Ze was sinds altijd al op dezelfde bijeenkomsten en feestjes en liep rond op de estate. Hun ontmoeting en de vriendschap die daaruit volgde was haast een natuurlijke evolutie van iets dat toch al zo zou zijn. Samen bijeenkomsten ontwijken, samen het eiland rond. Alles wat kinderen op die leeftijd hoorden te doen op de momenten dat hun ouders niet goed genoeg opletten. Met Vik klikte het gewoon, iets wat op de een of andere manier met haar broer nooit tot stand kwam. Het veranderde toen Carter verhuisde. Voor een paar jaar was het contact verbroken. Zijn moeder verbood alles en Carter was nog niet gewend genoeg in de nieuwe omgeving om haar te ondermijnen. Na een jaar of drie vond Carter manieren om Vik toch te bereiken. Eerst heel eenvoudig met brieven die hij via vrienden liet sturen, later door de technologische beveiliging van zijn moeder te omzeilen. Het was alsof ze nooit weg waren geweest en alles ging gewoon weer als vanouds verder.

Andreas Orin Mervine Neef Andreas was cool en interessant! Carter snapte nooit zo goed waarom hij niet gewoon mee kon spelen. Hij was een goed persoon en een leuk persoon. Het was vooral vreemd dat de rest dat niet kon zien. De interessantste dingen vielen hem op en Carter luisterde maar al te graag. Tuurlijk, de oudere Mervine had wat tijd nodig om uit zijn schulp te kruipen, maar Carter had tijd. Net iets te vaak kreeg hij van zijn vader op z'n op als hij weer eens met Andreas was gaan spelen in plaats van met Vik en Skyler. Maar papa voelde altijd stom als hij dat zei, dus dat betekende voor Carter dat hij daar niet naar hoefde te luisteren! De oudere man en de klif waren iets dat Carter meerdere keren had gezien bij Andreas, maar de dromen kwamen te laat. Carter zat al in Sydney en zijn moeder permitteerde geen enkel contact met het eiland. Daarnaast had hij geleerd wat er zou gebeuren als hij het probeerde te veranderen. Bang voor dezelfde consequenties als bij zijn vader bleef Carter stil. Het nieuws dat Andreas overleden kwam in de vorm van een simpele kaart die door z'n moeder meteen in de vuilnis belandde. Net als alles dat ze van het eiland kreeg. Carter kon zich vaag herinneren dat hij vroeger wel met een Andreas gespeeld had, maar of ze goede vrienden zijn geweest? Vast niet, hij was altijd met Vik. De nieuwe dromen vertellen echter een ander verhaal. Een volledig gedetailleerd beeld van een oudere man. Iemand die Carter duidelijk kent, maar voor z'n gevoel nog nooit gezien heeft. Steeds een andere ontmoeting, een andere vage plek op het eiland, een ander moment in de tijdslijn, maar altijd dezelfde persoon. Ergens vaag heeft hij de naam Andreas aan de man gekoppeld, maar waarom? Het kon sowieso niet dezelfde zijn, de enige Andreas die hij ooit kende is al lang dood. Daarnaast kende hij hem ook lang niet zo goed om zulke beelden te geven. Eén ding weet Carter zeker. Hij gaat deze man op het eiland ontmoeten, elke versie van de toekomst heeft hem dat laten zien.

Marianne 'Minnie' Grieves Soms had Vik een schaduw, vaak had Vik die niet. Voor Carter maakte het eigenlijk weinig verschil, Minnie deed toch bijna nooit iets interessants. Ze was daar, stil en op de achtergrond. Zelfs zijn intuïtie kon hem bijna niks over haar vertellen. Haast alsof er geen eigen persoon achter haar ogen zat. Uiteindelijk maakte het dat de jonge Carter haar niet interessant genoeg vond om een uitgebreide vriendschap mee aan te gaan. Hij had het wel geprobeerd, vriendelijk zijn, haar uit haar schulp proberen te trekken, haar proberen uit te lokken. Maar er bleef een bepaalde leegte tussen hen in handen. Een leegte die groot genoeg was voor Carter on af te haken. Toch bleef hij haar af en toe zien. Niet omdat hij daar op aandrong, maar gewoon omdat er nu eenmaal een beperkt aantal kinderen te vinden waren op de sociale evenementen die hij moest bezoeken. Het was eigenlijk jammer dat ze zo saai was, ze zag er wel leuk uit.

[ bericht aangepast op 24 jan 2026 - 13:21 ]

---

Do it scared, but do it anyway.

Walker Mervine       • Jude Augustus Montgomery Met in the army, US base in Iraq Secret hook ups Walker left the army before Jude's accident, but they continue to see each other whenever possible He's been ignoring Jude since Sloane and Theo died, also doesn't know about Jude's accident Fully convinced Jude doesn't want anything to do with him anymore, Jude doesn't know about his dream magic       • Devika 'Vik' Mervine Rejected at first sight by his new sister, he tried for a couple of years to get her to see him in a different light, show her he's not a threat to her legacy and all he wants is to be part of the family. Devika never allowed him in, despite Walker influencing Theo and Sloane to influence their children's opinion on him with magic. She's horrified he didn't come to the funeral. He feels very guilty about everything, but not guilty enough to come clean. He's been ignoring the letters about the will and inheritance distribution for the past few months, but the clock is ticking.       • Skyler Mervine Like Devika, their relationship has never been how Walker wanted it. Threatened by the idea of an older male heir - Skyler kept Walker at a distance at first. When it became clear that was never Theo or Walker's intent, Skyler softened a little, but there was never actual brotherly affection between them. It was more like Skyler tolerated Walker being there. Walker was still surprised that Skyler reached out to him in the aftermath of Theo and Sloane's deaths - asking him to return to the island for the funeral. Walker feels slightly bad he never replied       • Marianne 'Minnie' Grieves Met 5 years ago during their uni years in Sydney. Walker was surprised she gave him any attention at all, considering her cold attitude towards him the previous years on the island. They started dating, keeping it secret from Devika in particular. After a few months, Walker felt like something was still off between them and began wondering if it was really him Minnie was into, or if she just liked attention. And then he questioned whether she liked men at all. When he asked her about it, stating his concerns and the fact that their relationship wasn't really working, she got angry and left. When he tried contacting her, he found out she'd blocked him. He finished his degree then joined the US Army in an attempt to forget about her. He still misses their conversations to this day.       • Andreas Orin Mervine / Jamie Reid Walker bumped into Jamie in Perth a few months ago, when Walker was at the hospital doing some pro bono work. He recognized him, not as Jamie, but as a little ginger boy running around the island. Someone who should be dead. Walker had called him by his old name 'Andreas Mervine,' introducing himself as Walker Mervine, Theo's son, living on the island of Port Bersea. Before he knew it, the red haired man ran off       • Magnus Valentin Valebrook II       • Carter Nathaniel Mervine-Beck

---

Sadie Arnaud       • Jude Augustus Montgomery Met at a gay bar on the island. She'd seen him around a few times but he never seemed to flirt with men so she was worried he was secretly homophobic. One night, she's flirting with Minnie and Jude walks into Minnie. Sadie asks what his deal is and after a while he admits he's gay but in secret Became friendly after that.       • Devika 'Vik' Mervine Sadie has been doing floral arrangements for all Mervine parties and occasions for the last few years Her relationship with Devika is strictly professional, but they get along well. Financial strains on the Mervine Estate might have effects on Sadie's business as well.       • Marianne 'Minnie' Grieves Friends with benefits/booty call Met at a gay bar a few months ago Sadie actively tries to pursue Minnie romantically, but she feels like she's being played and used by the other woman and is starting to be fed up with it. She asked Minnie out on a date, but Minnie freaked out and things are kind of weird since then (a week ago)       • Jack Mckall Met when Sadie delivered flowers to the hospital gift shop She tried to have small talk with Jack who reacted very sour. She's decided she doesn't like him now. He's hiding/scared from her because she knew him as children, so she'd know (about) his family She works in his mother's bakery on Sundays       • Jamie Reid Chaotic duo Met at the shop when Jamie complimented Sadie's pride pin Then met again when Sadie was getting shit for parking on a disabled parking spot without looking like she needed it. They teamed up and verbally made the person regret ever leaving their house that day. Met again when Sadie was having trouble with her leg during a bakery shift and Jamie took a look at it. She offered to buy him coffee as a thank you. Became friends after that       • Mahina Hana Ramirez Childhood besties Bonded through trauma, now Sadie has latched on to Hana and she's not planning on letting go anytime soon Quiet x loud duo, calm x hyper duo, mean x nice duo.

[ bericht aangepast op 26 jan 2026 - 18:40 ]

---

kindness is never a burden.