Ik ben achteraf geïrriteerd. Deze ex tegenkomen tijdens het stappen was initieel gezellig, maar ik wist niet dat hij de hele avond zou blijven plakken, tussen mij en andere mensen in zou gaan staan als ik maar met iemand anders sprak, zich stomdronken zou drinken en me vervolgens zou vastgrijpen tijdens het lopen om me niet meer los te laten tot we bij zijn fiets waren, die ik nota bene van het slot heb gehaald en op de weg heb gezet. Omdat hij zo zat was, maar ook omdat hij, ondanks dat ik had gezegd dat ik niet bij hem ging slapen eerder, hij stellig zei dat hij niet hoefde te fietsen omdat hij bij mij bleef slapen. Waarop ik weer heb geantwoord nee, ik ga lekker naar bed. Vervolgens ben ik ook pissig, want als er iemand zo zat is, wil ik eigenlijk niet dat ze alleen naar huis gaan, maar deze man bleef ervan overtuigd dat we samen naar een van onze huis zouden gaan, en toen ik het minste wat ik kon doen voorstelde, namelijk dat hij een berichtje zou sturen als hij veilig thuis was aangekomen, ging hij daar flauw over doen. Geeft mij geen goed gevoel om een stomdronken persoon alleen naar huis te laten gaan. Maar als het me letterlijk niet lukt om duidelijk te maken dat het niet gaat gebeuren en ik meerdere malen bij mijn middel word gegrepen om me naar hem toe te trekken zonder dat ik daarom heb gevraagd kan ik niet veel meer doen zonder dat ik mezelf in een oncomfortabele positie breng. Ik ben echt geïrriteerd. En ik ben boos. Dat zoveel mannen zich gewoon zomaar, te pas en te onpas gerechtvaardigd voelen in me aanraken, vasthouden, opeisen. Ik ben een mens, geen hebbedingetje dat je snel uit de etalage moet halen. Maar ik krijg dat gevoel wel heel erg van hoe bekende en onbekend mannen met me omgaan.
[ bericht aangepast op 1 jan 2026 - 16:39 ]
Tijd voor koffie.