[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

22 feb 2026 - 9:43 Gwenllian is offline

Gwenllian 12520

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

START | BABBEL 3 - 2 - 1 | SPEEL 2 - 1

CW: In deze RPG komen volwassen thema's aan bod zoals seks, grensoverschrijdend gedrag, geweld, mentale problematieken, toxische relaties en traumatische jeugdervaringen.

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 20 december 2025

Weer: 23°C na een dag van bijna 30°C. De lucht hangt zwaar boven de zee; de kliffen houden de abnormale hitte van overdag vast. Toch is er een zwoele zeebries.
Tijdstip: 20u12

In Port Bersea wordt vanavond niet over de uitzonderlijke hitte gesproken - de opwarming van de aarde zijn we toch al even gewoon. De zee glanst als vloeibaar zonlicht in de avondschemer en de lucht is zacht, bijna drukkend, terwijl de avond langzaam over de kliffen valt.

In The Mirage is de openbare dansvloer open zoals altijd voor wie durft te kijken, maar boven, op het balkon dat de VIP-zone vormt, wordt de echte nacht gevierd: Julian Archambeau-Strathwyns 23ste verjaardagsfeest, georganiseerd door lieftallige nicht en neef Eloise en Jude Montgomery. De Macallan en Dom Pérignon staan klaar om te vloeien alsof het niet kost. Oesters, kaviaar en luxehapjes op zilveren schalen wachten vol spanning om door luxe-escortes vermomd als bevallige serveersters te worden rondgedragen terwijl DJ's van het vasteland livesets tot diep in de nacht draaien.

Port Bersea praat er al dagen over, zeker nu het gerucht verspreid raakte dat ook de Mervines aanwezig zullen zijn. Plannen worden gesmeed om alsnog binnen te raken, want iedereen weet: rijke mensen feesten altijd beter.

Locatie: The Mirage - Bersea Cliffs Vista VIP zone
Aanvang: 21u
Dresscode: Nightfall Decadence

[ bericht aangepast op 28 april 2026 - 20:42 ]

kindness is never a burden.

12 mei 2026 - 12:15 Miyah is offline

Miyah 1661

TRISTAN EVERETT MONTROSE
16 december — 23 — the Tides— with Flora

“Misschien vinden we hier wel iets, zoals we eerder zeiden. Ik zal er in ieder geval voor je zijn als je iets nodig hebt of op zoek wil.”
Hij wilde het wel, maar wist nog niet goed waar hij moest beginnen. Diep vanbinnen was hij eigenlijk alleen op zoek naar afsluiting, een manier om het eindelijk een plek te geven. Toch bleef er twijfel knagen. Want hoe kon hij rust vinden als hij misschien nooit de antwoorden zou krijgen waar hij zo naar verlangde?
“Misschien haal ik er nog wel wat mysterie inspiratie vandaan,” voegde ze snel toe om het lichter te maken.
Een voorzichtige glimlach verscheen op zijn gezicht. Het was fijn om het zware onderwerp even wat luchtiger te maken, iets wat zo typisch was voor hen. Misschien niet het gezondste coping mechanisme, maar wel dat van hem en Flora. Hun manier om met de moeilijke dingen om te gaan, zonder er volledig in te verdrinken. Ook al konden ze ook zeker diepere gesprekken met elkaar voeren; die kant zat er absoluut ook tussen hen.
“Tristan,” Flora ademde diep in, ze leek zich een beetje bezwaard te voelen. “is de rechtszaal eigenlijk wel wat je zelf wil? Je klinkt namelijk niet erg tevreden met je huidige werksituatie.”
En daar sloeg ze zonder pardon de spijker op zijn kop. Hij had nooit echt hardop uitgesproken dat hij niet helemaal tevreden was met zijn huidige werksituatie, maar hij had er ook geen moeite voor gedaan om het te verbergen. Het was iets wat hij vooral voor zichzelf had gehouden.
Hij hield wel van het recht, van het uitpluizen van juridische vraagstukken, het zoeken naar haakjes, uitzonderingen, precies die details waar anderen overheen lazen. En ja, hij was er ook wel goed in. Een bijter zelfs, iemand die niet losliet tot iets volledig klopte.
Maar ergens, tussen al die dossiers en regels door, begon de vraag steeds harder te knagen, was dit echt wat hij de rest van zijn leven wilde doen?
Het was vanzelfsprekend geweest om de weg van zijn ouders te volgen.
“Ik weet in ieder geval dat als het wel je droom is, dat je het fantastisch zult doen. Je was altijd beter in Recht dan ik, ook al probeerde ik de betere cijfers te halen. Jouw inzichten en intuïtie waren altijd beter.” Het klonk als een oprecht compliment. Tristan zelf was niet zo zeer booksmart. Niet dat hij dom was, anders had hij de opleiding niet kunnen doen.
“Sorry als ik me met dingen bemoei die mijn zaken niet zijn.”
Hij glimlachte ondanks de redelijk pijnlijke vraag lichtjes. Want hij vond het mooi dat ze zo was gebleven. Het was wat hij nodig had. Iemand die hem direct benaderde en er niet omheen draaide.
‘’Om eerlijk te zijn, Flora, ik heb geen idee,’’ gaf hij toe. ‘’misschien had ik niet echt jurist hoeven te zijn, maar was er iets anders in dit vak wat mij beter zou passen. Maar dat heb ik nooit verder onderzocht omdat dit,’’ hij liet even een stilte vallen omdat hij zich een beetje schaamde. ‘’de makkelijkste weg was’’
De weg die zijn ouders al voor hem hadden uitgestippeld. En het voelde tegenover de dappere beslissing die zij had gemaakt een beetje zwak.
‘’Ik waardeer je directheid,’’ voegde Tristan eraan toe, ze zou de vraag niet hebben gesteld als het niet van een goede plek vandaan kwam. ‘’dus bied er vooral je excuses niet voor aan’’
Ondanks dat de vraag hem de spiegel voorhield, die hij juist probeerde te ontwijken, kon hij Flora het niet kwalijk nemen dat ze het uitsprak.
“Weet je wat het ergste is aan de dood van Eli en Maddy voor mij? Het voelt alsof we iets hadden kunnen – hadden moeten – doen, maar ik kan me niet bedenken wat de opties waren geweest om het te voorkomen. Die machteloosheid… Zelfs nu we hier zijn en ik het idee heb dat we misschien iets kunnen vinden, weet ik niet hoe of waar. Maar er moet toch wel iets zijn hier?” Sprak ze nog uit.
Het was bijzonder hoe precies ze verwoordde wat hij zelf voelde.
‘Ik heb precies hetzelfde,’’ zei hij zacht. ‘’het voelt alsof ik tekort ben geschoten, maar niet weet waarin,’’
Hij wilde weten waar het was misgegaan.
‘’Er moeten antwoorden zijn. En we moeten in ieder geval proberen ze te vinden.’’
Hij kon niet beloven dat ze antwoorden zouden vinden, maar wel dat ze tenminste zouden proberen ze te vinden.

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

12 mei 2026 - 14:52 Miyah is offline

Miyah 1661

TRISTAN EVERETT MONTROSE
20 december — 23 — The Mirage— with Eloise, Flora and Nick > alone (Open)

De rum punch die avond had Tristan wat losser gemaakt, al was hij nog lang niet echt aangeschoten. Dat was ook niet zijn bedoeling geweest, hoe verleidelijk het ergens misschien ook voelde om zichzelf gewoon even te verdoven vanavond.
Eloise had deze avond georganiseerd, en daarom wilde hij hem bewust meemaken. Echt aanwezig zijn. Zodat hij wist waar ze het over had als ze er later nog op terug wilde komen. Het betekende veel voor haar.
De hele avond stond in het teken van Julian, en dat was niet zijn meest favoriete persoon op de hele wereld, natuurlijk. En iets aan deze avond herinnerde hem onvermijdelijk weer aan Eli.
Rouw verliep niet in een rechte lijn. Het was geen proces waarbij het iedere dag een beetje beter werd. Het waren pieken en dalen met onverwachte terugvallen. Het waren momenten waarop je dacht dat het ging, tot iets kleins je weer volledig terugwierp. Daar had Tristan wat last van op het moment.
Eloise hield hem zonder dat zij het wist overeind. En toen Flora zich bij hen voegde en een gesprek met Eloise aanknoopte, voelde hij de spanning langzaam meer uit zijn schouders verdwijnen. Hij liet de dames hun gesprek voeren en keek zwijgend even naar hen. Daarbij knaagde er iets aan hem. Een schuldgevoel dat hij niet goed kon negeren.
Omdat hij Flora nog steeds niets had verteld over hem en Eloise.
Misschien moest hij het daar vanavond eindelijk eens met Eloise over hebben. Want diep vanbinnen wist hij eigenlijk al dat ze Flora hiermee konden vertrouwen.
‘Daar zijn ze,’
Tristan zag Nick hun kant op komen en vervloekte het in zichzelf. Dacht hij een eindelijk een vredig moment te hebben op dit feest, werd het alweer verstoord. Maar goed, dat was ook niet erg gek op een feest. Dat kon hij Nick niet eens kwalijk nemen, maar dat wilde hij wel. Tristan was vaak te onredelijk en te kritisch wanneer mensen hem niet aanstonden.
‘Hoe is het met de heilige maagd en haar discipelen?’ zei hij schalks. ‘Hebben jullie me gemist?’
Normaal gesproken wist Tristan zijn irritatie beter te verbergen, maar het natuurlijke masker dat hij meestal moeiteloos ophield, was door de alcohol al iets gebarsten. Niet genoeg om dronken te zijn, wel genoeg om zijn afkeer minder subtiel te maken.
‘Als kiespijn’ bracht Tristan uit, met een kleine glimlach die anderen kon laten twijfelen of dat hij een grapje maakte of het echt meende. Maar hij meende dit. Hij liet de heilige maagd en discipelen opmerking langs hem glijden verder.
‘Ik ga nog wat drank scoren,’ zei Tristan, want hij had echt behoefte aan nog een sterk drankje als hij met Nick moest dealen. Dat ging niet op slechts één sterk drankje.
‘Jullie ook nog iets?’ vroeg hij de dames.
Zodra ze hun antwoord hadden gegeven, liep hij richting de bar. Met het plan om wel weer terug te keren naar de dames en Nick. Maar soms konden dingen anders lopen op een feest.

[ bericht aangepast op 12 mei 2026 - 15:45 ]

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

13 mei 2026 - 9:02 Renna is offline

Renna 3472

DEVIKA "VIK" MERVINE

20 december 2025 • 25 • 's Avonds • met Carter / Flora • The Mirage

Klaar voor de strijd?
‘Bijna!’ zei Carter, en hij sloeg zijn arm om haar schouders om haar voor de selfiecamera te trekken. Als vanzelf schoot haar gezicht in de modellenblik, een reflex na alle jaren aan fotoshoots. Ze gooide er nog een grijns achteraan en stak als laatste haar tong uit.
‘Nu wel,’ zei Carter tevreden terwijl hij zijn telefoon weer wegstak.
Devika checkte nog even haar reflectie in de achteruitkijkspiegel en stapte vervolgens uit, waar Carter al klaarstond om haar clutch te overhandigen. Van de achterbank pakte ze een glanzend houten koffertje waar in kleine, elegante letters Julians initialen ingelegd waren. Ze had even moeten nadenken over wat voor cadeau ze een nepo baby als hij moest geven op zijn verjaardag—ze wist überhaupt niet of cadeaus verwacht werden—maar uiteindelijk had ze dit nog kunnen regelen in de korte tijd die ze had.
‘Let’s go!’ zei Carter.
Als hij Skyler was geweest (ze wilde niet aan Skyler denken vanavond), had ze haar arm door de zijne gehaakt om samen naar binnen te gaan, maar ze wist niet in hoeverre Carter met haar geassocieerd wilde worden hier. Hij had haar wellicht nodig om de VIP-sectie binnen te komen, maar daarna stond het hem vrij zijn eigen weg te gaan.
Devika nam nog snel een laatste ademteug frisse lucht voordat de drukkende hitte van de Mirage over hen heen sloeg en de dreunende muziek ieder ander geluid overstemde. De discolichten flitsten vurig over de menigte dansende lichamen. Hier en daar zag ze een bekende: oude klasgenootjes en een paar gasten van de kitesurf-groep. Even vroeg ze zich af of Magnus hier zou zijn, maar dit was niet het soort plek waar hij zich graag liet zien. Niet elitair genoeg.
Tenzij Julian hem ook heeft uitgenodigd, schoot het door haar heen, maar dan nog. Het idee van Magnus dansend in de club liet haar bijna giechelen.
Ze trok Carter mee naar de trap richting de VIP-sectie, het koffertje stevig onder haar arm gedrukt. Het voelde half als een drugsdeal in uitvoering.
Onderaan de trap stond Dale, een van de bouncers waar ze wel eens mee gebabbeld had op menig feestje. Hij stond wat mee te deinen op de muziek en hield ondertussen de menigte in de gaten. Zodra hij haar in het oog kreeg, begroette hij haar met een brede grijns en greep al naar de blacklight-stempel nog voordat ze haar ID had laten zien.
Devika hield glimlachend haar hand uit. Ze had geen officiële uitnodiging ontvangen, maar blijkbaar had Julian ervoor gezorgd dat ze op de gastenlijst stond.
Dale plantte de stempel op de rug van haar hand. Vervolgens gleden zijn ogen onderzoekend naar Carter.
Devika leunde dichterbij zodat hij haar kon verstaan over de muziek. ‘Die hoort bij mij,’ zei ze met een knikje naar Carter. Verder geen verklaring. Met zelfvertrouwen kwam je namelijk vrijwel overal binnen.
Carter kreeg zowel een enthousiaste hand van Dale als een stempel, en toen konden ze toetreden tot het rijk der rijken: het VIP-balkon.
Bovenaan liet Devika haar blik vluchtig over de menigte glijden. Het was hier minder benauwend dan op de dansvloer beneden. Mensen waren gekleed in variërende interpretaties van de dresscode Nightfall Decadence—veel zwart, veel glitter—en serveersters weefden tussen de gasten door met… was dat Dom Pérignon? Dat was duur dronken worden, maar dat soort decadentie paste wel bij het thema.
Van Julian ontbrak nog ieder spoor, dus Devika vroeg aan de eerste de beste serveerster of de heer van het feest al aanwezig was. Dat bleek niet zo te zijn. Ze trok er een wenkbrauw bij op. Je had fashionably late aanwezig zijn, en je had… wat Julian was. Was dat een spel dat hij speelde? Ze was niet ijdel genoeg om te geloven dat hij dat deed om haar een hak te zetten, maar vreemd was het wel.
Devika gaf het koffertje dus maar mee aan de serveerster en boog zich vervolgens naar Carter. ‘Laat maar weten als je van gedachten verandert over de glitter,’ zei ze met een knipoog, net luid genoeg om boven de muziek uit te komen. ‘Het zou niet misstaan hier, als ik het zo zie.’
Ze gebaarde vaag naar de mensen om hen heen, maar haar aandacht werd getrokken door een glimp van rood haar, meer violet onder de discolichten. Een herinnering flitste door haar heen: een verfijnde verschijning, twee begrijpende ogen en een zachtheid waar Devika zich voor het eerst niet tegen had kunnen wapenen.
Maar dat kon niet. Dit was een gezicht dat aan de andere kant van de planeet thuishoorde, niet hier.
En toch. De meid draaide zich half naar een van haar vrienden en Devika herkende haar meteen. Florence Idris. Flora.
Devika week van Carters zijde. Nog voordat ze kon bedenken wat de implicaties van Flora's aanwezigheid waren, stond ze al naast haar, een voorzichtige hand op haar arm.
'Florence?’

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

13 mei 2026 - 14:41 Monpress is offline

Monpress 6143

Carter Nathaniel ~~Mervine~~ Beck
^{Carter Nathaniel Mervine Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Een paar bijna doorzichtige oordopjes verdwenen in Carters oren voordat hij de drempel overstapte. De dreun van de muziek trok meteen door zijn hele lichaam terwijl hij Vik hem naar de trap nam. Vanaf boven keek hij over de zaal en de dansvloer. Lichamen vloeiden bijna in elkaar over op de verschillende ritmes die vanuit de speakers klonken. Teveel onbekende gezichten voor Carter om ze allemaal te onthouden en daarnaast was bijna niemand van beneden daadwerkelijk belangrijk. Met een half oor volgde hij het gesprek tussen zijn nichtje en de bouncer en na een stevige handdruk en goede glimlach was ook hij voorzien van een stempel.
Nieuwsgierig keek hij rond het VIP-balkon. Goed geklede serveersters werden meteen gecategoriseerd als onbelangrijk, de rest daarentegen was prime candidate voor Carter. Een waas trok over zijn ogen, discolichten die net teveel reflecteerden, en verschillende versies van de avond schoten door zijn geheugen. Onduidelijke gezichten van mensen die hij zou ontmoeten en en vage gesprekken die hij zou hebben, maar altijd te weinig detail om nuttige informatie te verkrijgen. Eén gezicht sprong er echter uit, een man met rood haar en een blik die hij alleen maar kende van toen hij klein was. Een gezicht waar hij de laatste maanden te vaak over gedroomd had om het insignificant te noemen. Hij schudde zijn hoofd terwijl hij terug in het heden stapte. Blijkbaar was er vanavond een kans, maar Carter wist als geen ander dat een kans geen zekerheid betekende.
"... gedachten verandert over de glitter." De laatste woorden van Vik kwamen binnen terwijl ze haar cadeau aan een serveerster meegaf. Carter deed hetzelfde met de net ingepakte doos die hij vast had. De serveerster was duidelijk verbaasd door het gewicht dat bij het formaat hoorde. Ze had duidelijk niet verwacht dat een dunne doos van ongeveer vijftig centimeter lang en iets meer dan tien centimeter breed ruim meer woog dan een pak suiker.
"Echt niet!" zei hij met een kort uitgestoken tong en een geinende blik, "Al had ik verwacht dat je het al veel eerder gewoon gedaan had." Carter keek naar de bar waar een voor hem herkenbaar gezicht drinken bestelde.
"Ik zie je wel weer als zijne koninklijke hoogheid ook besluit ons met zijn aanwezigheid te verblijden." Een simpel afscheid terwijl hij zich richting de bar begaf, zijn doelwit een jongen van zijn leeftijd met kort bruin haar. Tristan Montrose had genoeg social media presence dat hij in Carters voorbereiding richting vanavond zeker een paar keer voorbij gekomen was. Een goed eerste aanspreekpunt.
"Jij ziet eruit alsof je hier daadwerkelijk mensen kent," zei hij met een uitnodigende glimlach, knikkende naar de glazen die voor hem neer gezet werden. "Extra handen nodig?" Ondertussen bestelde hij voor zichzelf snel een whiskey. Daar zou hij een ruim deel van de avond wel genoeg aan hebben. Nadeel van deze veel te duren feestjes, rondlopen met je cola, al dan niet met rum, of bitter lemon was nou niet bepaald het imago dat hij hier kon hebben.
"Ik ben Carter trouwens, jij?"

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
20 december ⎔ Avond ⎔ VIP area
Vik > Tristan ⎔ Gesloten

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 13 mei 2026 - 17:21 ]

Do it scared, but do it anyway.

14 mei 2026 - 12:43 Cabeswater is offline

Cabeswater 29084

marianne grieves

16 december 2025, middag • 28 • southern beach • vik • closed

'Dat schattige is er inmiddels wel vanaf. Die jongen heeft zo'n gevaarlijke glimlach dat al mijn alarmbellen ervan gingen rinkelen,' antwoordde Devika met opgetrokken wenkbrauwen. 'Maakt zaterdag wel meteen interessant.'
Minnie spiegelde meteen haar uitdrukking terwijl ze die uitspraak probeerde te rijmen met de jongen in haar hoofd. Ondertussen zou hij al in de twintig zijn ... Ze kon zich goed inbeelden dat schattige jongens met trieste ogen in een dergelijke omgeving verhardden om die trieste ogen verborgen te houden, maar toch ... Minnie kende óók Fourniers lot. En ze wist wat rijke omgevingen deden met trieste mensen. Ze kon het niet laten om medelijden met hem te hebben.
'Geen idee,' antwoordde Vik op Minnies vraag wat ze zou dragen. 'Ik hoop nog iets op te vangen over een dresscode. Hij lijkt me in ieder geval niet de persoon voor een themafeestje. Tenzij het thema red light district is.'
Minnies lach was afwezig. Ze kauwde op haar onderlip. De gedachten in haar hoofd begonnen over te lopen, maar toen haar ogen over haar tas dreven, stilden ze allemaal. Ze maakten plaats voor de zorgen waarmee ze die ochtend was opgestaan - duizend-en-een-keer-gelezen berichtjes waar ze nog steeds geen antwoord op had.
Ze wilde meteen weer onder haar dekens kruipen, maar er was enkel de zon om haar warmte te bieden.
'Zin om mee te gaan?'
Ze hoorde de vraag wel, maar registreerde hem te laat en slaagde er niet meer in om haar bedachtzaamheid te verdoezelen. Ze knikte, automatisch, en fronste meteen toen ze zich bedacht dat ze zaterdagavond uitgenodigd was bij een decadente expositieopening op een cruiseschip dat in de haven zou aanmeren.
Ze schudde meteen haar hoofd weer en glimlachte verontschuldigend. 'Zaterdag? Nee, sorry, ik was uitgenodigd op die tentoonstelling van Hargreeves.' Ze richtte haar blik weer op Vik. 'Je weet wel, die fotograaf die graag net-volwassen meisjes in bikini op het strand fotografeert.' Ze trok haar neus op. 'Heeft die jou niet ooit eens lastiggevallen op een shoot?'

[ bericht aangepast op 14 mei 2026 - 12:44 ]

help

14 mei 2026 - 16:15 Cabeswater is offline

Cabeswater 29084

JAMIE REID

☾ ☾ ☾ ☾ ☾

1 9 D E C E M B E R | 2 6 | S T R A N D
C H R I S | O P E N

Ze leek te twijfelen of ontkenning alsnog beter was dan de waarheid - en Jamie begreep het ergens wel. Het was makkelijker om te ontkennen. Makkelijker om de gruwel die ze hadden gezien als een gezamenlijke hallucinatie te bestempelen - te doen alsof het niet echt in deze wereld bestond. Of had bestaan.
Hij had hoofdpijn.
'Oké,' zei de vrouw uiteindelijk.
Het had een opluchting moeten zijn - want het was niet een van zijn hallucinaties geweest; hij was niet gek. Maar Jamie had jaren geleden leren accepteren dat hij dat wel was. Dat hij schizofreen was.
Wat als hij het fout had gehad? Wat als zijn dokters het fout hadden gehad? Wat als die vreemde dromen die hij impulsief achterna gegaan was naar dit vreemde eiland dat zo vertrouwd voelde écht waren? Maakte dat Jamie niet of net meer gestoord?
'Heb je ze vaker gezien?'
Jamie schudde zijn hoofd. Knikte, want ontkennen voelde als een leugen. Uiteindelijk trok hij zijn schouders op.
De vrouw gebaarde naar het strand. 'Hebben zij er geen last van?'
Jamie duwde zijn handpalmen tegen oogkassen. De nachtmerrie werd enkel groter.
'En trouwens, nogmaals, wie ben jij eigenlijk? Waarom moeten ze jou hebben?'
'Mij hebben?' kreunde Jamie. 'Ik weet niet eens ... Wie ben jij? Wat deed jij daar in dat steegje?' Hij streek met zijn handen naar boven, door zijn haren. 'Dit is belachelijk. Ik weet niet waarom ...' Hij schudde met zijn hoofd en keek om zich heen, op zoek naar een uitweg.

[ bericht aangepast op 14 mei 2026 - 16:15 ]

help

14 mei 2026 - 16:30 Cabeswater is offline

Cabeswater 29084

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

A F T E R N O O N M A R C H 7 2 0 1 3
1 5 A N D 1 W E E K
C H E M I S T R Y L A B
T I A K I | C L O S E D

In plaats van op te letten, spendeerde Andreas de hele les aan stiekem sms'en onder tafel. Mevrouw Smith leek het niet door te hebben, al betrapte Andreas zichzelf er meermaals op dat een idiote grijns op zijn gezicht kroop.
Hij voelde zich goed, die week. Zijn verjaardag was natuurlijk nauwelijks opgemerkt door Sloane en Theo en met de valse ID die Ryan voor hem voorzien had als verjaardagscadeau, was die avond in de club fantastisch geweest.
Hij had er Lucan ontmoet. Lucan had hem meteen getrakteerd toen hij ontdekte dat het zijn verjaardag was - al geloofde Lucan dat het Andreas' 21ste verjaardag was. Lucan was knap, gezellig en slaagde erin om Andreas' slechte humeur van de afgelopen weken meteen te doen verdwijnen.
Sinds die avond hadden ze non-stop berichtjes naar elkaar gestuurd en Andreas gaf niet genoeg om zijn punten om er nu mee te stoppen.
'... Andreas.'
Andreas keek verstoord op. Het lokaal was leeg. Mevrouw Smith stond hem afwachtend aan te staren, met naast haar een Tiaki die eruitzag alsof hij het liefst een put wilde delven en erin kruipen.
'Wat?' vroeg Andreas onbeleefd.
Mevrouw Smith zuchtte. 'Jullie jongeren met jullie gsm's ... Jij en Tiaki zijn aan de beurt om het practicumlokaal op te ruimen.'
Andreas liet zijn gsm in zijn broekzak glijden en schonk mevrouw Smith een verontschuldigende engelenglimlach die bij de meeste leerkrachten meteen effect had. Bij mevrouw Smith ook, zo bleek, want in plaats van hem nogmaals te berispen, zuchtte ze en liep ze naar haar bureau om haar spullen te verzamelen.
Andreas wierp een blik op Tiaki, die er alles aan deed om niet naar Andreas te kijken, en trok zijn wenkbrauwen op. Sloeg zijn ogen ten hemel. Sprong van zijn stoel en greep de bordenwisser vast om het bord schoon te maken.
Als Tiaki geen moeite deed om met hem te praten, zou Andreas ook geen moeite doen. Dat had hij vorige maand geprobeerd en hij had een muur teruggekregen, dus nee, bedankt.
Zijn gsm trilde. Hij pauzeerde het uitwissen van de formules op het bord en viste het ding uit zijn broekzak, grinnikte hardop toen hij Lucans berichtje zag.

[ bericht aangepast op 14 mei 2026 - 16:31 ]

help

14 mei 2026 - 16:58 Cabeswater is offline

Cabeswater 29084

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

CW: Grooming

2 0 D E C E M B E R N A M I D D A G | 2 3 | T I D E F A L L
C H A R L O T T E | C L O S E D

Ook in zijn slaapkamer waren de gordijnen open getrokken. Het raam stond open, maar de ruimte rook nog steeds muf.
De tijd had er stilgestaan. Het dubbele bed - want tieners verdienden comfort - was keurig opgemaakt alsof het hem verwachtte. Erboven hing een koord met wasknijpers. De foto's die eraan gehangen hadden toen hij hier voor het laatst geweest was, waren verdwenen, maar Julian stond zichzelf niet toe om zich af te vragen waar ze heen waren.
Hij voelde zich weer achttien.
Hij voelde zich ouder dan hij ooit geweest was.
Hij bleef in de deuropening staan, de punten van zijn schoenen net over de drempel. Zijn hand streek automatisch langs het reliëf van het deurkader. Hij kon het zo weer tegen zijn schouder voelen duwen, zag zo weer Eli op zijn bed liggen met een boek in zijn handen en een zonnebril in zijn blonde haren. Hij had een wit hemd en een zwemshort gedragen.
'Ik had toch verwacht dat je een aantal van die beach babes mee zou nemen voor vanavond.' had hij gegrapt.
Julians blik verschoof naar een schilderij dat aan de andere kant van de ruimte hing, boven een dressoir waar een klein pakje op lag. Hij beet op zijn tong.
'De poetsvrouw had hem onder je bed gevonden,' klonk Charlotte achter hem.
Hij had haar de trap niet horen op komen - te verzonken in herinneringen. Hijzelf, als zevenjarige, muisstil op een krukje terwijl zijn moeders blik weg en weer ging tussen de zijne en het lege canvas voor haar. Het zachte, schrapende geluid van potlood op doek terwijl ze schetste.
'Het is vast een fortuin waard.'
'Het zit niet eens in haar publieke repertoire,' zei Julian. Hij staarde naar het pakje op het dressoir. Het azuurblauw was decadent tegen de neutraliteit van de kamer. Het vloekte met de blauw- en groentinten in het schilderij, alsof het zijn best deed om meer op te vallen dan de vakkundigheid van wat erboven hing. Alsof het de kamer wilde claimen.
'Ach lieverd.' Charlottes handen voelden als de hemel op zijn schouders. 'Je kan ook gewoon hier blijven. Het is helemaal oké als je geen zin hebt in vanavond.' De vingers van haar ene hand kropen hoger, naar de basis van zijn schedel, waar ze zacht door zijn krullen kroelden.
Een kleine glimlach sloop op Julians gezicht. Hij keek niet naar haar om, hoe hard een deel van hem ook hunkerde naar haar omhelzing, en zette een stap vooruit. De kamer binnen.
Charlottes handen bleven aan de andere kant van de drempel.
'Lolly zou me vermoorden,' zei hij licht, 'als ik het hoogtepunt van haar vakantie verpest.' Hij nam zijn tijd om de rest van de kamer te inspecteren en draaide zich uiteindelijk om naar Charlotte, zijn glimlach intact. 'Ik ga in bad, als je het niet erg vind.'
Charlotte spiegelde zijn gezichtsuitdrukking en knikte. 'Doe alsof je thuis bent,' zei ze luchtig. 'Ik geloof dat ik op het strand nog wat van de zon ga genieten.' Ze hief haar hand, alsof ze Julian nog een laatste keer dichterbij wilde trekken, leek zich te bedenken, en draaide zich om om de trap af te lopen.

[ bericht aangepast op 14 mei 2026 - 16:59 ]

help

14 mei 2026 - 17:32 Monpress is offline

Monpress 6143

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

15 ⸙ High school student
March 7nd 2013 ⸙ End of the school day
Chemistry lab
Andreas ⸙ Closed

Achter zich hoorde Tiaki de deur dicht gaan, mevrouw Smith had ook eindelijk het lokaal verlaten. Ze waren alleen. De muziek die door zijn oortjes klonk deed alleen lang niet genoeg om hem af te leiden van dat feit. Hij had moeten weten dat dit moment ging komen. Hun achternamen kwamen meestal na elkaar en als leraren één ding leuk vonden was het groeperen op achternaam.
Tiaki zette de laatste erlenmeyer in het rek en keek naar de klok. Elke minuut die voorbij tikte, irriteerde hem meer. Waarom moest alles precies vandaag uitlopen? Op z'n minst leek Andreas zijn mening te delen over het verdelen van het werk in stilte. Een grinnik deed Tiaki eindelijk naar Andreas kijken. Op z'n telefoon, vrolijk iets aan het lezen. Glaswerk rinkelde toen Tiaki het rek hardhandig naar binnen schoof en de klep dicht duwde. Zijn muziek verdween, oordopjes pijnlijk uit zijn oren getrokken toen ze bleven hangen achter het hoekje van de klep.
"Of doe gewoon het werk, of ga lekker naar huis!" Tiaki liep ondertussen naar de wasbak. "Maar ga niet hier naar je telefoon grinniken." Dan deed hij al het opruimen liever in zijn eentje. Dat ging nog sneller dan om iemand heen werken die alleen maar in de weg stond.

[ bericht aangepast op 14 mei 2026 - 17:33 ]

Do it scared, but do it anyway.

15 mei 2026 - 10:48 Catmint is offline

Catmint 8681

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 24 🙥 16/17 DECEMBER 🙧 THE TIDES 🙧 TRISTAN

Ze had moeten weten dat Tristan het ook na haar afwezigheid nog steeds kon waarderen dat ze de juiste vragen stelde. Zijn antwoord had ze misschien ook wel zien aankomen. Voldoen aan verwachtingen en doen wat je passie was, die dingen gingen meestal niet hand in hand.
Zelf was ze immers ook weggeglipt om onder de verwachtingen uit te komen en om voor het eerst in haar leven echt haar hart te volgen.
Tristan noemde het de makkelijkste weg, maar zelf vond ze het eigenlijk alles behalve de makkelijkste weg. Het was de logische weg, waar je het minst voor moest uitzoeken of strijden. Als een nieuw geasfalteerde snelweg, waar zelfs de meest krakkemikkige auto overheen gleed en zich voelde als een porsche.
Tegelijkertijd voelde je in zo’n auto echt ieder mankementje, foutje, en afwijkinkje op zo’n gladde weg. Iedere tegenslag die je op de makkelijke weg tegen kwam voelde als een bom die insloeg, want het zou simpel moeten zijn. Dat werd immers van je verwacht als het pad zo voor je open lag en je klaargestoomd werd voor dat leven.
Flora had dan liever de meest kronkelige, onverharde weg en een oude simca. Een oud barrel op een hobbelige weg was lastig besturen, maar er werd niet verwacht dat je de auto hard over dat pad zou sturen of zonder krassen zou arriveren op je bestemming. Maar het voelde zoveel beter als de auto dan toch zonder grote schade kwam waar het moest zijn.
Eigenlijk had ze niet zo veel met auto’s, maar het gaf haar hoofd af en toe wat rust om het op deze manier te zien. Geen luxe porsche hoeven zijn, maar gewoon een schroothoopje op wielen kunnen zijn en er ook wel komen.
Niet dat ze niet zou proberen dat schroothoopje de beste make-over te geven om het eruit te laten zien als een luxe auto. Zelfs als de binnenkant een puinhoop was en dreigde uit elkaar te vallen, zou het van buitenaf niet opvallen.
Net als zijzelf, eigenlijk.
“Ik heb precies hetzelfde.” Tristan’s stem was zacht. “Het voelt alsof ik tekort ben geschoten, maar niet weet waarin.”
Precies hoe zij zich al een jaar voelde inmiddels.
“Er moeten antwoorden zijn. En we moeten in ieder geval proberen ze te vinden.”
“Maar waar moeten we beginnen?” vroeg Flora. Ze hadden geen informatie of enige vorm van een lead om ergens op te focussen. Maddy was hysterisch geweest toen ze terug was gekomen, maar haar verhalen gaven geen richting aan. Hallucinaties, waanbeelden. Over heksen en dromen.
Flora had in eerste instantie gedacht aan vrijgekomen chemicaliën, maar had niks kunnen vinden over een fabriek of natuurlijke gasbron in de buurt van Port Bersea. En dat soort zaken stonden toch snel in het nieuws, zeker incidenten van een fabriek.
Daarnaast was er ook geen melding van slachtoffers onder de lokale bevolking van het eiland, dus had ze dat scenario geschrapt.
“Drugs misschien? De Port Bersea maffia, als die bestaat?” Flora wist het eigenlijk ook niet. Hadden ze iets in Eli’s lichaam gevonden toen het onderzocht was? Ze kon het zich niet herinneren. Drugs was een logisch idee, gezien dat altijd aanwezig was geweest op hun feestjes vroeger en die twee niet vies waren van iets nemen of proberen.
De maffia daarentegen was een raar idee en ze moest er stiekem een beetje om lachen. Al was het nog steeds een mogelijkheid en iedere maffia-groep was geleerd in het verwijderen van bewijs en aanwijzingen. Ze kon het niet zomaar wegwuiven alsof het onmogelijk was. Maar waarom Eli en Maddy? Wat konden zij gedaan hebben om in aanraking te komen met de maffia?
Het was misschien ook haar schrijvershartje dat ervoor zorgde dat ze hier zo over na bleef denken. Het mysterie en de intriges van de maffia. Onbekende en raadselachtige methoden om iemand te laten verdwijnen of om te leggen.
Ze duwde de kronkelende gedachten snel weg, voordat het uit de hand zou lopen en ze dit gekke idee zou uitleggen tijdens dit gevoelige gesprek. Een beetje luchtigheid mocht wel, maar straks dacht Tristan dat ze al doorgedraaid was na een paar uur op dit eiland.
Gelukkig had ze inmiddels wel geleerd hoe ze zichzelf snel moest herpakken en dit soort ideeën de kop in moest drukken. Een keer diep en langzaam inademen en gecontroleerd uitademen deed vaak wonderen. Geen maffia verhalen meer in haar hoofd, maar leven in het nu. Er zijn voor de mensen die haar dierbaar waren.
“Als er iets is wat ik voor je kan doen naast helpen zoeken, Tris, laat het me weten. Ik wil je met alle liefde helpen te vinden wat je wel zou willen doen, als je een andere richting op wil gaan in het leven.” Ze glimlachte naar hem. “Het is tijd dat we ons eigen leven terugpakken, vind je niet?”

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

15 mei 2026 - 12:05 Catmint is offline

Catmint 8681

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 21 🙥 15 JUNI 2023 🙧 NEW LYCEUM SOCIETY 🙧 JULIAN, ELI & MADDY [CLOSED]

CW: Horniness (nog steeds)

Flora was redelijk trots geweest op de vraag die ze had bedacht voor Maddy en stelde deze dan ook iets te enthousiast. “Wie is luider, jij of Eli?” Ze aarzelde even, maar voegde toch toe wat ze dacht. “Of Julian?”
Maddy dacht even na, alsof het de moeilijkste vraag van haar leven was. De frons liet eerder denken dat Flora de meest filosofische vraag ooit had gesteld, maar de grijns zei genoeg.
“Sowieso niet Julian,” zei ze wijselijk. Julian nam met lichte tegenzin een shotglaasje en proostte richting Flora en Maddy.
“Ik haat tequila,” had Julian gezegd na die vraag.
Inmiddels was Flora het meer dan eens met hem. Ze had tequila nog nooit lekker gevonden, maar nu ze de shotjes achterover moest tikken door de vragen die Eli stelde en de paar keer dat haar naam was genoemd, moest ze toegeven dat Julian gelijk had.
Eén keer was ze zo nieuwsgierig geweest dat ze de vraag wilde weten. Maddy had Julian een vraag gesteld, waar hij met een stellige ‘ja, natuurlijk’ op had gereageerd. De snelheid en intonatie hadden haar belangstelling geprikkeld. Het was de eerste keer dat hij zo had gereageerd op een vraag. Geen quasi-bedenkelijke blikken of andere gezichtsuitdrukkingen bedoeld om het spel interessant te maken.
Toen ze Maddy had uitgedaagd haar te vertellen wat de vraag was, had Maddy sensueel in haar oor gefluisterd. “Zou je een triootje willen doen met mij en Flora?”
De tequila die ze daarna door had geslikt had nog erger gebrand dan de shotjes hiervoor leek het, alsof het haar nieuwsgierigheid direct wilde afstraffen.
Ze haatte het spul.
Inmiddels zat Maddy aan de ene kant naast haar en Manon aan de andere kant, zodat die vragen aan Julian kon stellen. Romée had zich aan de andere kant van Julian gevoegd na een aantal rondes en zat tegen hem aangeplakt als een vlieg in de appelstroop.
Maddy had voorgesteld te wisselen van plekken zodat je de kans had iemand anders te bevragen. Eli had zich snel naast haar gepositioneerd. Flora kon zich alleen niet voorstellen dat hij vieze vragen wilde stellen aan haar.
Giechelend draaide Maddy zich naar haar toe nadat Eli zijn vraag had gesteld en ze maar snel een shotje had genomen. Maddy’s hand gleed langs Flora’s arm omhoog, zachtjes en liefkozend bijna, voordat ze een kommetje maakte om haar mond af te schermen.
“We willen het allemaal weten, Flora. Lieve onschuldige Flora, wie van deze groep zou je willen kussen? En ik wil een antwoord, geen zielig shotje om er onderuit te komen.”
Ze wilde gewoon de tequila pakken, maar Maddy hield haar zachtjes tegen. Flora hoopte dat het onopvallend genoeg was. Niet dat iemand zich echt aan de regels leek te houden. Wist iemand überhaupt nog wat de regels waren?
Waar haar systeem daarnet een harde reset had gehad door de stress met Jeffrey en zijn ego, leek de stress nu weer wat weg te zakken ondanks haar zenuwen voor de vragen.
“Julian.” Het was eruit voordat ze er erg in had. De rem verdwenen, haar controle weer weg. Flora sloeg snel een hand voor haar mond en voelde haar wangen weer branden.
Niemand wist wat Maddy had gevraagd, maar toch voelde het alsof iedereen het nu wist. Iets wat ze zelf eigenlijk niet eens echt had geweten – of niet had toe willen geven.
Maddy grijnsde breed, alsof ze net het spel had gewonnen. “Knew it,” fluisterde ze heel zachtjes, zodat alleen Flora het kon horen.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

[ bericht aangepast op 15 mei 2026 - 12:06 ]

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

20 mei 2026 - 14:43 Miyah is offline

Miyah 1661

TRISTAN EVERETT MONTROSE
20 december — 23 — The Mirage— with Carter (closed)

Tristan keek toe hoe de bartender de drankjes klaarmaakte terwijl hij wat tegen de bar aanleunde en met zijn vingers op het hout van de bar tikte op het ritme van de muziek. De flitsende lichten weerspiegelden kort in de glazen toen ze één voor één over de bar geschoven werden. Langzaam ebden de ergernissen die hij had over Nick weer weg, maar hij wist dat ze zouden terugkomen zodra hij zich weer bij dat gesprek zou voegen. Hij werd uit zijn gedachten gehaald door een stem vlakbij hem en een paar ogen die hem leken aan te kijken.
"Jij ziet eruit alsof je hier daadwerkelijk mensen kent," hoorde hij iemand zeggen. De uitnodigende stem naast hem zorgde ervoor dat Tristan zijn hoofd een fractie opzij draaide om hem aan te kijken, onderzoekend, bijna wantrouwig.
"Extra handen nodig?" vroeg hij.
Deze man kwam Tristan niet bekend voor; hij kon zich niet herinneren hem ooit eerder te hebben gezien. Hij wist niet goed wat hij van deze onverwachte hulp moest denken. Het leek vriendelijk, maar in deze kring was niets ooit helemaal wat het leek. Tristan’s ogen gleden naar de pols van de man, waar wel een stempel op te zien was. Dus hij was wel een genodigde kennelijk.
"Ik ben Carter trouwens, jij?" zei hij.
‘’Tristan,’’ antwoordde hij een beetje vlak, nog niet helemaal zeker was wat hij van deze Carter moest vinden. Daarin was hij soms een dieselvoertuig en duurde het even voordat hij op gang kwam.
Zijn blik gleed weer even naar de meerdere glazen op de bar. Carter had zijn hulp aangeboden om ze te dragen, en eerlijk gezegd zou het hem een stuk makkelijker maken. Hoewel Tristan wel wat ervaring had met zoveel mogelijk glazen in zijn handen en armen te klemmen, wist hij ook dat dat er niet bepaald chic uitzag.
‘’het zou mijn leven op dit moment makkelijker maken als je zou kunnen helpen’’ gaf hij toe.
Het zou hem in elk geval een extra heen-en-weertje besparen.
‘’Ik ken wel een paar mensen, ja,’’ gaf Tristan antwoord op zijn vraag, maar dat hij daar niet altijd blij mee was liet hij in het midden. ‘’hoe zit dat met jou? Je kent Julian wel, neem ik aan?’’
Ergens begon Tristan toch nieuwsgierig te worden, waardoor zijn wantrouwen iets naar de achtergrond schoof.

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

20 mei 2026 - 15:07 Miyah is offline

Miyah 1661

TRISTAN EVERETT MONTROSE
16 december — 23 — the Tides— with Flora

“Maar waar moeten we beginnen?” vroeg Flora.
Die vraag had Tristan zichzelf al ontelbare keren gesteld, maar telkens was er geen antwoord gekomen. Hij had gehoopt dat het zich vanzelf zou vormen nu hij op het eiland was aangekomen. Maar helaas was hij nog steeds blanco.
“Drugs misschien? De Port Bersea maffia, als die bestaat’’
Het was nooit verkeerd om out of the box te denken. Voor Tristan was dat soms lastig; hij zag dingen vaak in zwart-wit, sterk verbonden aan regels en logica. Maar er bestond ook een grijs gebied, iets wat niet altijd even rationeel was.
Hij waardeerde haar denkwijze, ook als die hen niet direct verder zou brengen. Het was verfrissend om dingen eens vanuit een andere hoek te bekijken.
“Als er iets is wat ik voor je kan doen naast helpen zoeken, Tris, laat het me weten. Ik wil je met alle liefde helpen te vinden wat je wel zou willen doen, als je een andere richting op wil gaan in het leven.” Ze glimlachte naar hem. “Het is tijd dat we ons eigen leven terugpakken, vind je niet?”
Het voelde alsof er een vlammetje in hem werd ontstoken dat al lange tijd gedoofd was geweest. Het gaf hem hoop en liet hem inzien dat het leven niet per se hoefde te verlopen zoals het voor hem was uitgetekend. Er bestond een mogelijkheid dat hij, net als Flora, de regie over zijn eigen leven zou kunnen nemen. Misschien zou hij dat ooit doen; zij was het bewijs dat het kon werken.
Hij had het altijd als onmogelijk gezien. Als een gevangenis waar niet aan te ontsnappen viel.
‘’Je inspireert me,’’ sprak Tristan oprecht uit wat hij voelde. ‘’weet je, de manier hoe je kijkt naar aanknopingspunten rondom Eli en Maddy. Misschien zijn ze onwaarschijnlijk, maar het is ook weer allemaal niet volledig uit te sluiten toch?’’
Hij liet even een stilte vallen. Misschien moesten ze gewoon met mensen op het eiland gaan praten. Het zou kunnen dat Eli en Maddy hen zijn bijgebleven zodat ze misschien ooit echt aanknopingspunten konden krijgen.
‘’Je hebt gelijk, Flora,’’ hij glimlachte weer een beetje. ‘’we hebben al lang genoeg volgens alle regels geleefd. Nu is het tijd om zelf de regie te pakken’’

[ bericht aangepast op 20 mei 2026 - 15:07 ]

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

21 mei 2026 - 23:30 Gwenllian is offline

Gwenllian 12520

WALKER
MERVINE

20 december, s' avonds • 30 • The Mirage • Alleen

Het ritmisch getik van Walkers vingers op het stuur van de petrol blauwe Land Rover liepen synchroon met de grote wijzer van het horloge om zijn pols. Het was kwart voor tien. Hij was zich erg bewust van de argwanende blikken die de securitymannen zijn richting uit bleven werpen. Vanuit het open raampje kon Walker zien dat het asfalt rond de parkeerplaats bezaaid was met sigarettenpeuken. Man, wat zou hij nu een moord kunnen plegen voor een sigaret.
Het gedreun van de techno-muziek dat voortvloeide uit de open deuren van de Mirage weerspiegelde het gedempt geklopt in Walkers hoofd. Hij kon gewoon naar huis gaan. Hij kon gewoon de auto omkeren en naar huis gaan en het zou niks uitmaken. Walker was niemand iets verschuldigd, en al zeker Julian niet. Niemand op het feest zou hem missen. Niemand zou zelfs merken dat hij überhaupt niet was komen opdagen want buiten Julian, Jude en hijzelf was er meer één iemand die wist van zijn uitnodiging en zij was hem liever kwijt dan rijk.
Walkers vingers sloten zich om de sleutel in het contact. Zijn ogen bleven gefixeerd op de grote glazen voordeuren van de nachtclub. Er zal niets gebeuren. Er zal nooit iets gebeuren, tenzij je het zelf láát gebeuren. Hij wist niet van wie de stem in zijn hoofd was, maar het was zeker niet zijn eigen. Niemand komt je redden. Je bent hier al eerder geweest. Je weet hoe dit afloopt.
''Fuck.''
Walker sloot zijn ogen, liet de sleutels los en wierp de portier open.

Solve et coagula.
De Latijnse woorden kwamen in hem op terwijl hij op het VIP balkon van de Mirage naar de dansende massa beneden keek. In de juridische wereld stelde het een conceptueel kader voor: een combinatie tussen probleemoplossing, onderhandeling en wetsanalyse. Een weerspiegeling van de Latijnse alchemistische filosofie van het ontleden van complexe elementen tot hun essentie, om ze vervolgens weer samen te smeden tot een nieuw, sterker geheel.
Vanop zijn hoge toren ontleedde Walker de menigte op de dansvloer. Ze deinsde als golven op en neer, heen en weer. Hij haalde ze uiteen, deelde ze op in groepen, splitste ze open en bracht ze terug samen.
Met zijn pols kolkte hij een glas alcoholvrije schuimwijn rond. De prik zou eruit gaan, maar het drankje was sowieso al amper drinkbaar, dus maakte het Walker weinig uit.
De man van de avond was er nog niet, noch andere bekende gezichten. Een paar kennissen waren hem al even komen begroeten, maar het werd al snel duidelijk dat Walker en Julian niet in dezelfde kringen verkeerden, wat dat ook moge betekenen.
Één vrouw was hem echter opgevallen — maar het had nog een hele poos geduurd voor hij haar kon plaatsen in zijn herinneringen. Een blonde vrouw, in een nette jurk, aan de bar. Ze stond tegen een lange man geplakt. Walker had haar nog maar één keer eerder gezien in zijn hele leven, en dat was op een foto in een ver land. Hij vroeg zich af of Jude samen met Julian zou arriveren — en of de birthday boy iemand was die de aandacht deelde.
Solve et coagula.
Ontbinden en verbinden.
Walker goot de inhoud van het schuimwijnglas achterover, draaide zich om op zijn hiel en mengde zich onder de mensen.

kindness is never a burden.

22 mei 2026 - 7:35 glowfaery is offline

glowfaery 1773

ELOISE MONTGOMERY
𓎢𓎟𓎟𓎟༺  ♰  ༻𓎟𓎟𓎟𓎡

20 DECEMBER ♰ THE MIRAGE ♰ W/ ~~TRISTAN~~, FLORA & NICK

“Je hebt jezelf overtroffen, Eloïse,” klonk Flora’s stem. Eloïse keek op naar de dame, een glimlach op haar lippen. “De clubverlichting laat het er echt ontzettend mooi uitzien. Zelfs wanneer het wat donkerder is. Subtiel, maar aanwezig. Voegt sfeer toe.”
Eloïse haar eerste instict was het compliment wegwuiven. Het laten klinken alsof het allemaal geen moeite was geweest. Alsof ze niet toe was aan een massage van een maand om bij te komen. “Dankjewel,” glimlachte ze in plaats daarvan, hoewel het onwennig voelde om het compliment gewoon zo te aanvaarden.
“Jude heeft ook geholpen,” voegde ze nog toe, om het toch iets af te kunnen schuiven. Zelfs al was zijn bijdrage voornamelijk dingen als een keuze maken tussen twee bijna identieke kleuren blauw. En koos Eloïse net iets té vaak toch de andere optie. Maar mentale steun was ook een bijdrage.
Haar blik schoof kort naar het dunne horloge om haar pols. Jude de mentale steun die had gezegd dat hij zou zorgen er uiterlijk negen uur te zijn, maar nog nergens te bekennen was. Ze had gehoopt dat hij ook daadwerkelijk vroeg er zou zijn. Misschien had ze dan nog kunnen vorstellen aan Tristan om het toch te vertellen van hun samen. "Als ze allemaal pas super laat komen moeten ze niet raar staan te kijken als we de halve bar al op hebben."
“Daar zijn ze,” klonk Nick’s stem over de muziek heen.
“Oh god, nee,” mompelde Elöise zachtjes, en ze overwoog haar opties om spontaan aar het toilet of iets dergelijks te kunnen. Maar Nick was al bij hun. Zijn arm leunde hij tegen de hare en Eloïse weerhield de neiging om een stap van hem vandaan te nemen. Ze bewoog haar arm wel iets bij hem vandaan om het contact wat minder te maken. Ze kreeg er de rillingen van.
“Hoe is het met de heilige maagd en haar discipelen?” sprak hij vervolgens. Zijn blik ontmoette de hare en de blik die ze hem terug stuurde was alles behalve vriendelijk. “Hebben jullie me gemist?”
“Als kiespijn,” sprak Tristan de woorden die bijna haar tong gevonden hadden. De kleine glimlach op zijn lippen leek net zo geïrriteerd als dat Eloïse zich al voelde. “Ik ga nog wat drank scoren. Jullie ook nog iets?” Ergens wilde ze niet dat Tristan te ver uit de buurt zou gaan. Als ze Nick moest tolereren had ze alle steun nodig die ze kon hebben. Maar haar glas was leeg en alcohol was ook een hele goede steun.
Zodra ze hem had gevraagd een long island ice tea, want hoe meer alcohol hoe beter, mee te nemen, leek Flora ook in beslag genomen door een dame die Eloïse niet kende. Wat alleen Nick overhield. Misschien had ze twee cocktails moeten vragen.
Toch wist ze het voor elkaar te krijgen, met wat moeite, om de heer een glimlach toe te schenken. De glimlach ook oprecht laten lijken was enkel weer een stap te ver. "Was je bang dat we plezier zouden hebben zonder jou?" sprak ze, referend naar zijn eerdere afzegging.

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

[ bericht aangepast op 22 mei 2026 - 7:42 ]

Index RPG Actieve Topics Zoek