[RPG] -Exchange- (Pirates) - Speeltopics

[url][/url]Joinen, maar geen idee wat RPG's zijn? Kijk hier:
Plop

Welkom 8D
Ahum, eerst het verhaal:

Een stel rijke dames van de Dames Club in Engeland gaan op bezoek bij hun vriendinnen in Frankrijk. Halverwege de reis komen ze echter in een storm terecht. Hun schip vergaat, en slechts vijf dames weten te ontsnappen aan de dood. In een houten sloep drijven ze dagen stuurloos over de zee, tot ze eindelijk een schip zien. Wanhopig beginnen ze te zwaaien, hopend op hulp. Wat de dames echter niet weten, is dat het een piraten schip is… De piraten redden ze, maar niet voor niets. De dames worden gedwongen om hard te werken, en zullen moeten wennen aan het harde, vieze leven op het piratenschip…
Omdat we niet oneindig veel dames kunnen hebben, is er een maximum van 5 dames. En natuurlijk maar 1 dame per persoon, anders is het een beetje sneu als 1 iemand 5 dames heeft en de ander 0. Van Piraten mogen er wel heel veel komen.. Hehehe ^^ (Piraten zijn mannelijk :'])

Voor de duidelijkheid, er zijn dus geen mobieltjes/auto's/moderne kleren.. Maar ik denk dat dat wel logisch is..

Dames:
Joshephine,Rosalie Noa,Maxime,Clarabella
Piraten:
Olivier (Captain),Abby/Jack (Piraat),Peter/Felix(Piraat),Ace (Piraat),Kenneth (Kraaiennest Dude)
Have fun 8D

(p.s. De verhaallijn is bedacht door Souleater, het idee om piraatjes te gebruiken door mij :p)

[ topic verplaatst door een moderator ]

[ bericht aangepast op 11 maart 2011 - 19:52 ]

Stuur Jos even naar bovene n laat haar wat aan jack vragen? ;p

---

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

SoulEater schreef:
Stuur Jos even naar bovene n laat haar wat aan jack vragen? ;p

bedoel je niet Rosalie? zo ja, dan zal ik haar wel naar Jack sturen(A)

---

Every word written is a victory against death | Michel Butor

Ja, sorry. Raak weer in de war :x

---

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ik pas even mijn laatste bericht aan dat ze naar Jack gaat(A)

---

Every word written is a victory against death | Michel Butor

Joshephine
Het verbaast me dat hij ineens zo aardig is. De eerste keer dat ik hem ontmoette was hij zo.. Grof. En nu juist beleefd. Het is verwarrend, en ik weet niet goed wat ik van hem moet denken. "Ja.. Graag. Ik weet de weg hier nog niet helemaal." Bovendien kan ik niet wachten om uit dit stinkhol te komen, maar dat zeg ik natuurlijk niet.

Olivier
Als mijn deur weer opengaat wil ik geïrriteerd zuchten, maar dan zie ik dat het Clara is. "Oh, hallo. Ik zal even wat voor je pakken, ga ondertussen maar zitten." Ik zie haar ogen naar de kaarten flitsen die ik voor me heb, en snel vouw ik ze op en stop ze in mijn bureaulade. "Ik ben zo terug." zeg ik, en ik glimlach. Ik loop snel naar de keuken, en rommel in de tonnen en kisten naar iets eetbaars. Dan vind ik een stuk droog brood. Het is waarschijnlijk het enige dat nog goed is, dus snel neem ik het mee en pak een mes uit een keukenla. Eenmaal terug in mijn kamer glimlach ik naar Clara en snij een stuk brood af. "Ik vrees dat we niet heel veel meer hebben, we zijn namelijk al lang niet meer aan land geweest. Maar dit zou uw honger moeten stillen." Ik geef haar het brood af en glimlach weer.

Ace - Piraat.

'Kom maar mee dan,' zeg ik en ga voor haar uit de trap op, richting het bovendek. 'Sigaar?' vraag ik dan en bied haar er eentje aan. 'Echte Javaanse Jongens, dit is spul dat de moeite waard is om te roken,' zeg ik prijzend en begin mijn rondleiding, terwijl ik nog steeds de sigaar losjes in de hand houd, wachtend op haar antwoord.
'Zoals je hier ziet is dit het bovendek. Voor ons is de hut van de kapitein - hij is erg op z'n privacy gesteld dus niemand mag daar binnen komen wandelen - en waar we net waren is de slaapzaal van de jongens. De oudere bemanningsleden hebben een kamer voor zichzelf, maar eer het voor mij zover is, zijn we nog wel een paar jaar verder.' Ik loop naar achteren, waar boven de slaapzaal de keuken is gebouwd.
'Onze keuken en de eetzaal, voor zover je het een eetzaal kan noemen.' In feite bestaat de 'eetzaal' uit welgeteld vier miezerige houten bankjes en iets gammels dat een tafeltje moet voorstellen. Maar ach.
We lopen weer naar beneden de gangen door van het schip. 'De privékamers. Sommigen zijn niet bezet, maar de kapitein is even hard voor ons allemaal: het privilege om zo'n kamer te mogen bewonen is een bijzondere. Hij moet verdiend worden.' Ik loop door. 'Hier de ruimte waar we kunnen kaartspelen en waar we ons te goed doen aan een heerlijk glas rum. Maar aangezien ik mijn best doe om nuchter te blijven omwille van het vrouwelijk gezelschap is er helaas geen rum voor mij.' Met een beetje mazzel stelde ze die poging op prijs. Dat was de eerste stap in het vertrouwen winnen. Toch hoop ik vurig dat we aan wal gaan bij Tortuga. Ik heb behoefte aan een vrouw, en die behoefte is urgent.

---

No growth of the heart is ever a waste

Ik heb mijn berichtje aangepast

---

Every word written is a victory against death | Michel Butor

Maxime - Dame

Ik luister gefascineerd naar zijn verhaal, het werk lijkt me echt enorm zwaar en ik heb diepe respect voor die mensen. Uiteindelijk vraagt hij naar mijn naam. De beleefdheid in zijn stem zorgt er voor dat ik niet eens kán weigeren.
'Natuurlijk, mijn naam is Maxime, Maxime Sophia Evans. Als het nu kon, zou ik u beleefd de hand schudden zodat u zich ook voor kon stellen, maar ik zie niet zoveel,' grinnik ik. Ik klim moeizaam overeind en hoop maar dat ik nergens tegen aan stoot, maar ik hoor niets, dus het zal wel goed zijn.

[ bericht aangepast op 12 maart 2011 - 20:52 ]

---

everything, in time

Wil je niet te veel voor Jack dude beslissen? :x
Kleine dingen zoals; wat wil je drinken? ja doe maar rum.
die vind ik niet erg, maar niet zomaar uit 't niets dingen beslissen.

Abby/Jack ~ Undercover pirate.
Toen de discussie tussen de beamnningsleden was afgelopen waren ze een voor één afgedropen, zo ook ik. Mijn appel had ik al gauw op en het klokhuis dropte ik een van de emmers die voor afval bedoelt waren. Opeens zag ik Rosalie ronddwalen.
''Hé, zoek je iemand?'' vroeg ik haar vriendelijk, daar had het namelijk wel op geleken. Misschien zocht ze de Kapitein om eens in te lichten over zaken op dit schip. Ik vroeg me trouwens af waar die meiden gingen slapen, waarschijnlijk in de aparte kamers.. Zo eentje als die van mij, de meeste waren namelijk nog leeg. Die privé kamers moest je verdienen, óf je moest gewoon een smak geld geven zoals ik gedaan had.

---

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Clara - dame

Wanneer Olivier wegloopt om iets te eten te pakken, ga ik rustig in een stoel zitten. Ik was toch wel benieuwd waarom hij die kaart zo snel opborg, alsof hij een geheim had. Als Olivier terug komt pak ik het stuk brood dankbaar aan. 'Dankje' zeg ik zacht terwijl ik een stukje brood afbreek en in mijn mond stop. Ik was iets beter gewend maar ik had zo honger dat het me niet uitmaakte. Ik keek naar Olivier. 'Uhm Olivier, zou je misschien iets over jezelf kunnen vertellen? Ik bedoel, ik ben gewoon benieuwd over je leven op zee' zeg ik terwijl ik het brood wegleg. Ik wilde wel wat meer weten over deze mysterieuze man.

---

A kiss is the beginning of cannibalism - Georges Bataille

Joshephine
Ik loop met hem mee, en pak de sigaar aan. Thuis rook ik nauwelijks, alleen af en toe een sigaret. Maar hij klinkt enthausiast, dus besluit ik er een te proberen. Terwijl ik met hem meeloop en naar zijn verhaal luister neem ik trekjes van de sigaar, die vreemd smaakt. Als we bij de zitkamer aankomen rondt hij zijn verhaal af. Ik vraag me af hoe veel rum hij wel niet dronk als het hem nu moeite kost te stoppen. Desalniettemin lukt het hem wel, dus houd ik mijn mond. Ik kijk hem weer aan en vraag me af wat hij denkt. Het is moeilijk hoogte van hem te krijgen. Zijn blik verraad iets van lust, maar hij lijkt vooral gewoon heel aardig. Ik glimlach. "Bedankt voor de rondleiding. Het is fijn om te weten waar alles is." Ik kijk de ruimte rond, die vol staat met gammele stoelen en wankele tafels. "Zit u al lang op dit schip?" vraag ik dan, en ik kijk hem vragend aan.

Olivier
Ik pak een stukje brood en voer brokjes aan Torrap. Verrast kijk ik om als ze haar vraag stelt. "Ach, wat valt er te vertellen. Ik vaar al sinds mijn jeugd op de zee, en na een tijdje ben ik opgeklommen tot kapitein." Ik glimlach naar haar. "Veel spannends valt er niet te vertellen." De vele plunderingen en moorden die ik en mijn mannen op onze naam hebben staan laat ik maar achterwege.

[ bericht aangepast op 12 maart 2011 - 21:19 ]

Kenneth.

Eenmaal in de kraaiennest en keek over zee uit. Hier kon je echt stukken meer zien dan op het dek. Zachtjes begon hij een melodietje te neurien en dagdroomde een beetje weg.

Maxime - Dame.

'Zeg maar Maxime, aangenaam kennis te maken,' glimlach ik wanneer ik zijn lippen zachtjes op mijn hand voel. Als hij zegt dat ik mijn ogen wel de kans moet geven om ze te laten wennen voel ik me weer ontzettend eigenwijs. Deze man heeft volkomen gelijk. Wederom voel ik hoe hij mijn hand vastpakt en ik laat hem me leiden. Hij geeft prima aanwijzingen waardoor ik, gelukkig, nergens tegenaan bots. Bij de olielamp kan ik de man tegen wie ik spreek eindelijk zien.
Zijn littekens vallen meteen op, maar ik besluit er niets over te vragen, wie weet is het wel een zwak punt.
'Danku, Felix, mag ik Felix zeggen?' vraag ik snel als ik merk dat ik hem al meteen bij zijn voornaam heb gezegd. Mijn blik wordt weer terug naar zijn littekens getrokken en héél voorzichtig -ik wil hem tenslotte geen pijn doen- laat ik mijn vinger er langs glijden. 'Het spijt me, maar wat heeft u gedaan, als ik vragen mag?'

---

everything, in time

Maxime - Dame

'Wat een verhaal, maar wat moedig van u! U heeft gelijk, een vriend laat je niet in de steek. Maar dit vergt wel erg veel moed,' zei ik vol bewondering. Wat een daad, als klein jochie tegen al die veel grotere, gemene mannen. Het is duidelijk dat hij er niet graag over praat want de emotie is duidelijk van zijn gezicht af te lezen. Zijn vingers strijken nu over de littekens en ik volg iedere beweging. Nu pas concentreer ik me ook op de rest van zijn gezicht. Op de littekens na is het mooi egaal en ook het stoppelbaardje misstaat hem niet.
'U heeft gelijk, verleden tijd,' fluister ik, nog steeds gehypnotiseerd door zijn gezicht.

[ bericht aangepast op 12 maart 2011 - 21:40 ]

---

everything, in time

Clara - dame

'Dus u vaart al heel u leven? mist u uw familie dan niet, of uw vrienden, of uw geliefde?' vroeg ik. Ik miste mijn familie nu al laat staan dat ik jaren op zee dobberde. 'En hoe oud bent u als ik vragen mag?' Ik was wel benieuwd naar zijn leeftijd de meeste mannen hier op het schip leken 19 of misschien wel jonger maar Olivier leek ouder, volwassener.

---

A kiss is the beginning of cannibalism - Georges Bataille