[RPG] Geen weg meer terug 13. - Speeltopics

Nummer 1: Blub.
Nummer 2: Blub.
Nummer 3: Blub.
Nummer 4: Blub.
Nummer 5: Blub.
Nummer 6; Blub.
Nummer 7; Blub.
Nummer 8; Blub.
Nummer 9; Blub.
Nummer 10; Blub.
11 & 12 komen vast nog x'D

Joinen maar geen idee wat RPG's zijn?
Kijk hier!
Inspringen altijd mogelijk. Vraag maar een samenvatting aan mij en ik zal je helpen met in het verhaal komen (;
Het verhaal
Het gaat over een stel kinderen die om de een of andere reden in een verlaten villa in het bos komen. Denk aan weddenschap, weggelopen, verdwaald etc. De villa is enorm, heeft alles wat je maar wensen kan, ookal is het stoffig en wat oud. Maar wat ze niet weten is dat de villa die zo verlaten lijkt al bewoond is, niet door mensen of dieren. Door vampiers. Twee sorten nog wel, de slechte kennen geen medeleven en drinken van alles en iedereen en houden zich vaak niet in, de 'goede' doen het zo lang mogelijk met dierenbloed, maar moeten af en toe ook dat van een mens. Ze nemen dan zo min mogelijk en doen de mensen verder niks. Die twee soorten vampiers haten elkaar, obviously.
Dan nu het grootste probleem, als een mens eenmaal binnen de poorten die rond de villa staan stapt, kan die niet meer terug. Enkel vampiers kunnen naar binnen en naar buiten. Overleven ze het?

Rollen - Het waren er meer maar bon ;p
Normale tiener: Dewi - Candy - Timothy - JamieGoede vampier: Elif - Gawyn - Lew - Odile - Yue
Slechte vampier: Faith - Savoy
Vampierjagers: Ask (Damiën) - Chase (James)

Weetjes over vampiers
- Ze kunnen in het daglicht, maar niet de hele dag. Eerst gaat het jeuken als ze te lang zien en dan pijn doen, als ze dan nog te lang blijven is er logisch wat er gebeurt.
- Als een vampier van een mens drinkt wordt dat mens geen vampier, dat gebeurt pas als een vampier gif 'inspuit'
- Een vampier die een mens ook tot nachtwezen maakt creëert als het ware een band en is eigenlijk verplicht die persoon te begeleiden in het begin.
- Vampier worden is een zeer pijnlijk proces.
- Als vampiers elkaar écht mogen drinken ze elkaars bloed zodat ze een sorot band krijgen ^^
- Vampiers zijn sneller en sterker dan mensen en al hun zintuigen zijn ook sterk ontwikkeld.
- Vampiers kunnen sluipen zonder geluid te maken en kunnen haast opgaan in de schaduwen.
- Vampiers hebben geen eten/drinken nodig, ookal kunnen ze het wel eten.
- Vampiers hebben bijna geen slaap nodig.
- En als laatst; Elke vampier heeft een soort kleine gave, geen vuursturen of iets dergelijks maar denk aan gedachten lezen. Hier een

lijstje met ideeën.
Gedachten lezen door op persoon te concentreren of door aanraking
Iemands hele verleden zien door simpele aanraking
Persoon pijnigen als je wilt door enkel te kijken
Dingen verplaatsen zonder aan te raken
Hypnose
Iemand in slaap kunnen laten vallen
Zelf kunenn beslissen hoe je eruit ziet
Ogen verkleuren naar je emotie
Gedachten kunnen 'verzenden'
Als iemand slaapt en je raakt die persoon aan kan je droom meekijken
Dromen manipuleren
Genezen
Emoties aanvoelen
Weten of iemand de waarheid spreekt
Visioenen
En ga zo maar door.

HAVE FUN :'D

[ topic verplaatst door een moderator ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Odile - Goede vampier.

We krijgen ons eten opgediend. Ik waag het op een biefstuk, iets wat ik al in geen maanden heb gehad. En ineens, terwijl we aan het eten zijn, schiet Quinten zijn idee me te binnen.
'Ze hebben kleding nodig. En eten. Shampoo, een waslijn. Volgens mij heb ik daarbinnen wel een wasmachine gezien, maar ze hebben geen mogelijkheid om hun kleding ergens aan te drogen. En aan een paar boterhammen hebben ze niet genoeg om het dagen mee uit te houden.' Hij kijkt op. 'Dus dan halen we die zaken toch gewoon?' 'En behalve dat hebben ze verse lucht nodig. Gevangenen mogen toch ook elke dag een uur luchten? Dan vind ik dat zij dat ook mogen. Het risico op ontsnappen met jouw bewaking is gering, dat weten we beiden.' Ik zie Fjodor's ontspannen houding verstrakken. Hij is het niet bepaald eens met het idee.
'En als ze meegaan om in het midden van de nacht een warenhuis te plunderen, dan zit ik niet met het geknoei of we de juiste maat hebben.' 'Je wil ze meenemen, een warenhuis in?' 'Ja.' Fjodor krabt aan zijn hoofd. Ik zie dat hij merkbaar twijfelt. Hij neemt, diep in gedachten verzonken, een slok wijn.
'Goed. Ik zal het regelen, op een voorwaarde.' Ik slaak een zucht. Fjodor en zijn voorwaarden beginnen me de keel uit te hangen. Het kan nooit wat goeds zijn. 'Spit it out,' zeg ik nors en neem een slok water.
'Als ik een kus van je krijg.' Van schok spuug ik het water uit, waardoor de klanten verbaasd omkijken van hun tafels. 'Mocht je willen,' sis ik. Hij haalt de schouders op.
'Al goed al goed, ik wil je nergens toe dwingen.' Ik werk een flinke hap biefstuk naar binnen. Een paar minuten verstrijken in stilte. Dan gooi ik het laatste restje water naar binnen en sta op. 'Goed. Prima. Hoe sneller dit klaar is, hoe beter.' Ik lijk wel compleet mesjogge. Ik loop naar Fjodor toe en geef hem een vederlicht kusje op de wang.
'Klaar.' Fjodor lacht. 'Wat lief,' zegt hij vertederd. 'Maar dat was niet wat ik in gedachten had.' Ik kijk hem vernietigend aan. Vluchtig aait hij langs mijn wang.
'Zal ik je laten zien wat ik voor ogen had?' Hij is inmiddels opgestaan en ondersteunt mijn kaak met een hand. Zacht en teder, doch koud. Alles in mij wil hem een grote mep voor z'n kanis geven. Alles. Behalve dat kleine deel dat het beste wil voor de rest. Ze zullen nu zo'n beetje gillend gek worden daar beneden, al helemaal met Savoy in hun midden. 'Goed. Als je maar niet denkt dat dit een gewoonte gaat worden.' Hij glimlacht kort. Ik voel een hand om mijn middel glijden en vervolgens zijn koude lippen op de mijne. Ik vind het walgelijk. Niet zo zeer de zoen zelf, maar degene die hem uitvoert. Afgelopen met deze onzin. Ik probeer me subtiel uit zijn omhelzing te bevrijden, maar Fjodor lijkt het totaal niet te merken. Tot overmaat van ramp probeert hij zijn tong bij me naar binnen te werken. Ik moet bijna kotsen. Ik ruk de arm los, duw hem ruw bij me vandaan.
'Ik hoop dat je het naar je zin hebt gehad,' sis ik woedend en storm het restaurant uit, weer richting het appartement. We gaan vanavond met z'n allen inkopen doen, as he promised.

[ bericht aangepast op 30 sep 2011 - 18:47 ]

No growth of the heart is ever a waste

Aimeé
Ze lijkt wel een porseleinen poppetje in een etalage. ''I-ik moet hier weg, Quint.'' Prevelt ze bijna geluidloos. De brok in haar keel wil maar niet oplossen, en ook haar ogen weten niet te stoppen met huilen. Haar lichaam word lamlendig zonder bomen om in te klimmen, haar ogen treurig zonder de mooie uitzichten en haar innerlijk verscheurd door haar ziel die is vastgekooid.
Waar is Odile? Ze had hen iets belooft. Natuurlijk wist ze dat ze haar meer dan goed verschuldigd was, maar ze leek het steeds minder erg te vinden. Lewis was al helemaal een grote ramp. Zonder Odile was het een haai zonder tanden. En dan Savoy.. Die achterlijke lafaard. Nee, bah. Wat verachte ze iedereen hier. Ze werden slapper, omdat ze niets gewend waren. Klaagden om comfort hier. Nou, zodra ze de kans zag zou ze rennen. Ver weg van Savoy, Lewis en derest. En Quinten.. Ineens vloog haar mooie plannetje in brand. Quinten kon ze toch niet zomaar achterlaten? Maar zijn conditie leek haar ook al niet te best.. Dus voordat ze ook maar buiten het appartement zouden zijn zouden ze alweer gepakt zijn. Haar laatste sprankje hoop verdwijnt mede in de vlammen, en zo ook haar laatste beetje lust. De moeite, wil of drang om iets te zeggen, doen of.. ondernemen is zelfs afgenomen. Nee, een leven porseleinen popje zit daarvoor in de plaats.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Odile - Goede vampier.

'Odile, wacht nou! Wacht!' Nog even en ik doe hem wat. 'Flikker op, gore klootzak,' schreeuw ik. Een paar voorbijgangers kijken verrast om. Fjodor holt achter me aan en pakt me bij een arm vast, die ik op mijn beurt vervolgens weer ruw losruk.
'Ik zei-' 'Het spijt me. Ik voorzag niet dat je er zo'n bezwaar tegen zou hebben.' 'Alsof jou mijn bezwaren interesseren. Ga nu godverdomme niet goedheiligman spelen!' Fjodor ziet de bui al hangen en neemt voldoende afstand van me.
'Ik wilde je niet kwetsen. Het spijt me. Het spijt me vreselijk. Ik zal er niet meer om vragen, goed?' Ik snuif kwaad. 'Alsof het al niet erg genoeg is om met jou te trouwen. Denk maar niet dat ik braaf in je bed ga liggen en ga wachten tot manlief terug is. Als je iets goeds wil doen, zeg die idioot Zachar, of Boris, of wie het ook godverdomme mag zijn om die kamer te openen zodat ze meekunnen naar het warenhuis en een supermarkt.' Fjodor knikt en strijkt langs mijn haar. Ik draai kwaad het hoofd weg.
'Ik heb je een belofte gemaakt,' zegt hij dan ernstig. Zacht, bijna breekbaar, maar ernstig. 'En die belofte is om je te beschermen en er voor je te zijn. En ik heb op deze manier het laatste niet goed waargemaakt. Ik breek mijn eigen eed die ik aan jou heb afgelegd.' Met die woorden gaat hij me voor, op weg naar huis. Zwijgend volg ik hem. De hele weg wordt niks gezegd. Ik betrap mezelf op een onlogisch schuldgevoel. Schuld omdat ik hem heb uitgekafferd, schuld omdat ik ervoor heb gezorgd dat hij er zo breekbaar uitzag, schuld vanwege zijn woorden. Ik haat schuld en ik snap mijn eigen gedachten niet.
In plaats dat Fjodor een hulpje haalt, opent hij zelf de deur die naar de kelder leidt.
'Pak wat jullie nodig hebben. We gaan een supermarkt en een warenhuis opzoeken. Daar vinden jullie wat jullie nodig hebben,' hoor ik hem zeggen tegen de rest als hij dan de kamerdeur heeft geopend. Ik ga naast hem staan. Ik zou me blij moeten voelen, blij dat ik de ogen van Lew weer zie. Maar in plaats daarvan voel ik me.. ja, hoe voel ik me eigenlijk? Ik voel me verslagen. Uit de ring gesmeten, vertrapt. En dat terwijl ik eruit zie alsof ik naar een conferentie zou kunnen gaan.
Als ik bij Lew ben leg ik de armen om hem heen, begraaf mijn gezicht in zijn kleding.
'Een frisse neus zal je goed doen. Ik zal bij je zijn.'

No growth of the heart is ever a waste

-Quint-
Toen ik hoorde dat we even weg gingen, ben ik nog nooit zo snel opgesprongen en heb mijn tas gehaald. Terug bij Aimeé trek ik haar omhoog en met een hand om haar heen lopen we met de rest mee. Eindelijk naar buiten, frisse lucht. Alles in mijn lichaam is nu blij. Alles werkt weer op volle toeren om maar naar die lucht toe te kunnen. We staan bij Odile en Fjodor te wachten tot de rest ook klaar is. Pas nu bedenk ik me dat ik te weinig gegeten en geslapen heb, maar moe valt wel mee. Het lijkt alsof ik de frisse lucht van hier al an ruiken.

Do it scared, but do it anyway.

Aimeé
Ze zuchtte opgelucht toen ze te horen kreeg dat ze naar buiten zou mogen. Zachtjes knijpt ze in Quints hand. ''We moeten hier weg.'' Fluistert ze zachtjes, maar wel gemeend. Zodra ze buiten is zal ze een route uitstippelen. Rennen en nog eens rennen. Ze voelt zich al sterker als ze er alleen al aan denkt.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Odile - Goede vampier.

Zwijgend hoor ik toe hoe de rest zich klaarmaakt voor het uitstapje. Fjodor zal op z'n zachtst gezegd niet vrolijk zijn om het feit dat ik Lew omhels terwijl ik hem niet veel meer dan geschreeuw en chagrijnige blikken geeft, maar wat moet ik anders? Ik voel me al zo akelig over die kus en neem mezelf heilig voor dat het nooit weer gebeurt.
'Waarom zie je eruit als een secretaresse?' hoor ik Lewis vragen. Ik laat hem los en glimlach wat waterig. 'Het spijt me Odile. Het spijt me zo.' Nu is het mijn beurt om hem vast te houden, werkelijk geschokt door wat er gaande is.
'Lew, ben je.. dronken?' Ik vraag het half verbaasd, half onder de indruk. Ik merk dat Quinten en Aimee al klaar staan.
'Het geeft niet. Je moest er even uit. Kom maar, I'll give you a hand.' Ik voel er weinig voor om het etentje met Fjodor nu al aan zijn neus te hangen, laat staan het feit dat- Oh nee. Mijn ogen flitsen gauw even naar Lew, die zo laveloos is als ik met te veel alcohol op, waarna ik weer voor me uit blijf kijken. Laat staan dat ik hem zou vertellen wat ik heb moeten doen om Fjodor zo ver te krijgen dat iedereen naar buiten mocht. Lew zou Fjodor proberen te grijpen. En mij? Ik weet het niet. Ik wil het niet eens weten. Voor zover ik weet heb ik Fjodor gewoon met mijn grote bek en koppigheid zo ver weten te krijgen dat ze naar buiten mogen. That's all. Ik wil Lew niet nog meer geestelijke schade toebrengen.
'Zijn jullie klaar?' hoor ik Fjodor vragen. Nog steeds diezelfde emotieloze stem.

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Lew bedenkt zich dat hij mijn hulp niet nodig heeft en loopt op eigen kracht richting de deur. Wonder boven wonder krijgt hij het ook nog voor elkaar om het te doen zonder met z'n snuit de grond te raken. Mijn hemel. Hij is echt ver heen. Wat heeft hij in godsnaam gedronken en belangrijker nog; hoeveel ervan?
'Wat vriendelijk dat je even een uitstapje organiseert,' zegt hij tegen Fjodor. Huh? Sinds wanneer.. ziet hij Fjodor als een.. maatje? 'Real nice. You're a fine bloke. I really appreciate it,' gaat hij verder. Nu zie ik ook de verbazing in Fjodor's gezicht. Ik peil zijn gezichtsuitdrukking. Is hij door de alcohol écht vergeten wie hij is?
'You're the one that trying to screw my girl, right? How's that working out for ya?' Mijn ogen worden zo even groot als schoteltjes, waarna ze weer in ernst vervallen. Fjodor krijgt duidelijk genoeg van Lewis, die zich als een opdringerige interviewer gedraagt. Hij grijpt hem vast en duwt hem tegen de muur.
'Wat.. zeg je allemaal,' sist hij. Ik knipper een paar keer met mijn ogen van verbazing. Natuurlijk! Fjodor kan geen Engels. 'Vertaal wat je hebt gezegd,' sist hij link terwijl hij Lew nog steeds bij de kraag vast heeft.
'Laat hem los,' zeg ik en stap naar voren. 'Hou je erbuiten,' reageert hij kil en focust zich weer op Lew. 'Dacht het niet,' zeg ik.
'Dat is mijn vriend die je daar vasthebt, laat hem los.' 'Dit?' vraagt hij minachtend terwijl hij Lew omhoog houdt als een lappenpop.
'Odile, moet je nou eens kijken. Ik dacht dat hij tegen deze tijd wel één of ander briljant plan op touw zou hebben gezet om te ontsnappen, maar nee hoor: je geliefde zuipt zich te pletter. Geloof het of niet, ik heb hem beter ingeschat dan dat.' Hij wendt zich tot Lew.
'Is dit soms je briljante plan? Je het apelazarus zuipen en me vervolgens proberen te provoceren zodat je kan ontsnappen? Ik heb beter gezien dan dat. Dus, voor de laatste keer: wat zei je daarnet? En geen spelletjes.' Ik kijk bezorgd in Lew's richting, die totaal geen notie heeft van gevaar. Dit gaat niet goed. Straks tekent hij echt zijn doodsvonnis. Verdomme, Lew..

[ bericht aangepast op 2 okt 2011 - 13:02 ]

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

'Ik vroeg, arrogant hondenjong, hoever je stond met mijn vrouw te verkrachten,' hoor ik Lew schreeuwen. Zonder angst loopt hij op Fjodor af. 'Doe het dan. Maak me af. Maar besef goed, beste vriend, dat je haar nooit volledig zal bezitten.' 'Wat? Jij idioot. Achterlijke dwaas,' reageert Fjodor. 'Ik zou zoiets gruwelijks nooit doen. De gedachte alleen al. Ik heb niet meer dan respect voor Odile. Heeft ze je ooit verteld hoe hard ze heeft gewerkt om één van de sterkste leden van de clan te worden? Hoeveel dagen, weken, maanden en uiteindelijk zelfs jaren ze doorbracht in de sportzaal? De gevechten die ze vocht en verloor. Ze gaf niet op, hoe getraumatiseerd haar geest was, hoeveel klappen ze van de rest kreeg, hoeveel minachtende blikken ze ook te zien kreeg. Vrouwen destijds hadden het zwaar. Ze was de eerste vrouw in driehonderd jaar die meedeed aan de gevechten. Maar jij daarentegen..? Jouw staat is te zielig voor woorden. Je doet je voor als een sterke jongen, maar ik betwijfel het. Iemands werkelijke kracht zit in zijn geest. Karakter en wil. Ik zou bijna medelijden met je krijgen, als je niet zo'n grote bek had. Je onwetendheid over mijn gevoelens voor Odile is alleen maar om te lachen. En ik ga je niet afmaken, Lewis Triggs. Dat plezier gun ik je niet. Dat zou betekenen dat ik mijn belofte breek. En dat doet een man van eer niet.' Hij glimlacht even en gaat dan weer tegen de deur leunen. Ontspannen en kalm.
Ik kan mijn ogen niet geloven. Geen woord zou ik ervan geloven als ik er niet zelf bij was. Ik zag de uitdrukking in Fjodor's gezicht, die hij probeerde te verbergen. Is dat de reden dat hij zo veel van me pikt? Dat hij.. respect voor me heeft?
'Lew..' zeg ik zacht. 'Rustig. He's enjoying this.' Ik ga voor hem staan zodat zijn uitzicht op Fjodor geblokkeerd wordt. Zacht leg ik mijn handen om zijn middel.
'Hij heeft me niks gedaan. I'm fine.' Ik glimlach waterig en heb het gevoel alsof ik van binnen afbrokkel. Alsof ik er nu echt alleen voor sta.

No growth of the heart is ever a waste

Haha, Lew en Fjodor zijn geniaal c:

Yue
Stilletjes zit ik op de grond naar de lavalamp te staren. Dewi is ingedut en ligt languit op de bank, en Lew durf ik niet meer aan te spreken. De geur van alcohol hangt in de kamer en het is muisstil. Mijn gedachten zijn echter een grote chaos, en terwijl ik moeilijk slik wens ik dat dit snel voorbij zal gaan. Veel langer houd ik het in deze bedompte kelder niet uit. Als Odile hier was zou het al een stuk beter zijn, maar zonder haar lijkt iedereen zo terneergeslagen. Ik sluit mijn ogen en probeer te denken aan de eerste keer dat ik met Odile naar een warenhuis ging. Ik glimlach onwillekeurig als ik terug denk aan haar verbaasde gezicht toen ik aan kwam zetten met een enorme lading spullen. Dan hoor ik de deur opengaan, en verschrikt kijk ik op. Odile! Blij kom ik overeind, als ik ineens Fjodor achter haar vandaan zie komen. "Pak wat jullie nodig hebben. We gaan een supermarkt en een warenhuis opzoeken. Daar vinden jullie wat jullie nodig hebben." Ik ril door zijn koude, ongevoelige toon. Snel sta ik op en voorzichtig schud ik Dewi wakker. "Kom, Dewi! We mogen eruit!" Er klinkt blijdschap door in mijn stem, en weer glimlach ik bij het vooruitzicht zometeen wat van de buitenwereld te zullen zien. Als ik helemaal overeind kom, klaar om weg te gaan, zie ik dat Fjodor en Lew aan het ruziën zijn. Als Lew hem uitscheld verwacht ik dat hij elk moment een klap van hem krijgt, maar Fjodor blijft verbazingwekkend rustig. De irritatie is echter duidelijk op zijn gezicht te lezen wanneer Odile Lew vastpakt. Stilletjes wacht ik tot we zullen gaan, terwijl ik bangig naar Dewi kijk.

Savoy
Als ik net met een stapel oude stripboeken op een van de bedden wil gaan zitten gaat de deur open, en verbaasd kijk ik naar Odile en haar blonde metgezel. "Pak wat jullie nodig hebben. We gaan een supermarkt en een warenhuis opzoeken. Daar vinden jullie wat jullie nodig hebben." Terwijl ik een wenkbrauw optrek en me afvraag hoe ze die idioot in godsnaam zo ver heeft gekregen, komt Lew aanstrompelen en begint een gesprek tegen de man, die blijkbaar geen Engels verstaat. Goed om te weten. Omdat ik eigenlijk niets mee hoef te nemen besluit ik maar te wachten tot ze uitgekibbeld zijn, en verveeld sla ik mijn armen over elkaar.

-Quint-
ik krijg van Aimeé te horen dat we weg moeten als we buiten zijn, maar ik heb niet het gevoel dat dat nu het grootste belang is. Het feit dat ze vampiers zijn zegt al genoeg om voor mezelf dat plan stop te zetten. Wachtend bij de deur zie ik hoe Dewi wakker gemaakt word, en ook hoe Fjodor en Lewis een klein akketfietje hebben. Zo te merken is Lewis dronken en niet zo'n beetje ook. Het feit dat ze Engels praten is me nog een groot raadsel. De raadsels in mijn hoofd begonnen net een beetje te verminderen, komt die er weer bij. ik sta nu,samen met de rest, toe te kijken hoe Fjodor, Lewis en Odile het uitkibbelen. Verlangend naar lucht en andere kleren. Ik weet niet hoe lang het is geleden dat ik echt in een warehuis ben geweest, maar het is meer als een jaar of 2 geleden. De mensen van die kinderopvang wisselde altijd de kleren door van kind naar kind.

Do it scared, but do it anyway.

Aimeé
Ze slaat haar ogen neer en zucht. ''Quint?'' Vraagt ze zachtjes. Als hij nu niet wil? Zij moet. Ze kan niet anders. Liever dood dan levend in de handen van die engerds. Odile, Fjodor en Lewis lijken bij alledaagse probleempjes. Zijn we huisdieren geworden? Jaloers kijkt ze naar Odile. Opgedot als een of andere sloerie van meneer Fjodor. Minachtend slaat ze haar ogen opnieuw neer. Blijkbaar vind ze het hier toch niet zo erg. En Lewis? Die heeft vast aan de grote flessen met Vodka gezeten. Waar dacht die malloot mee bezig te zijn? Dewi kon niets anders meer dan slapen, Savoy bleef een klootzak en de rest? Daar leek niet veel van over. Was zij de enigste die hierover dacht? Op dit moment moest ze moeite doen niet in schelden en vloeken uit te barsten. Ze was godverdomme geen tam vogeltje. Haar hele plan flitst weer voor haar ogen voorbij. Als ze buiten is.. Toen ze hierheen liepen heeft ze iets herkend. Al was het enkel een straatnaam. Ze kende van ieder plaatsje gedeeltes. Bovendien kon ze vanaf hier leven horen. Dagelijks leven. Ze laat Quintons hand los en slaat haar armen boos over elkaar. Op haar rug rust haar lelieblauwe rugzak met spulletjes. De overtallige extra kleding heeft ze op een bed achtergelaten. Nee, alleen haar opgespaarde eten, drinken en andere spulletjes heeft ze erin gestopt. Haar ogen zijn nu al één lijn met haar ontsnapping. Nog heel even en ze is hier weg. Door dat zinnetje te herhalen heeft ze al genoeg conditie om minstens een uur door te rennen. Vrij zijn. Dat is de enigste gedachte die plaatsmaakt in haar overvolle hoofdje.

Feel the fire, but do not succumb to it.

-Quint-
Mijn hand wordt los gelaten. Ik voel bijna dat Aimeé gaat ontsnappen als ze buiten is. Maar moet ik met haar mee gan. Ja, ik zal haar beschermen. Nee, dat kan ik niet, tegenover vampiers. Het is echt een tweestrijd in mijn hoofd. Wel of niet, zo'n moeilijke vraag. Ik heb alles mee om te kunnen ontsnappen, maar mijn verstand zegt dat het niet gaat lukken. Maar mijn gevoel zegt dat ik mee moet gaan. Omdat Aimeé bijna het engiste is waar ik ooit zo'n gevoelens bij heb, besluit ik mijn gevoel te volgen. Ik ga met haar mee. Nu begint er adrenaline door mijn lichaam te komen. "ik ga met je mee," fluister ik in Aimeé haar oor. Hopenlijk wordt ze zo ook iets rustiger. "Ik ga je volgen," fluister ik ook. "jij wijst de weg." aangezien mijn gevoel zegt dat dat het beste is.

Do it scared, but do it anyway.

Aimeé
Ze kijkt opzij naar zijn gezicht. In haar ogen blinken vonkjes. Zelfs een paar die haar alweer levendig maken. Haar echte kant laten zien. Een meisje vol levenslust. Haar ogen stralen een en al vrijheid uit. En dat is precies hetgeen dat haar naar die vrijheid toe zal brengen. ''Zolang je bij me blijft hoef je, je nergens zorgen om te maken.'' Prevelt ze zacht. Haar stem klinkt minder rauw. Zelfs ietwat onschuldig en teder. Ze haalt een hand door haar haren en strijkt eens langs zijn wang, waarna haar volle concetratie gericht is met het plan. Het plan dat hun leven en dood zal bepalen. Hun levens liggen in haar gammele handjes. Waar ze het met haar eigen leven zal beschermen.

Feel the fire, but do not succumb to it.

-Quint-
'oke, ik volg jou!' fluister ik. Mijn rugzak wordt strakker gemaakt, en mijn hand gaat nog eens door mijn haar. Het zit vol met oude gel aangezien ik nog geen tijd had om dat te vervangen. Zijn ogen beginnen lichtelijk te twinkelen. Zijn eerste echte plan. De adrenaline wordt sterker en ik sta te bijna te springen maar hou me in. Weg wil mijn lichaam. Het schreeuwt naar vrijheid.

Do it scared, but do it anyway.

Odile - Goede vampier.

Mijn glimlach wordt met de seconde groter als de tirade van Lew aan Fjodor vordert. Deze trekt inmiddels nog bleker weg in woede en ik vraag me af hoelang hij deze woorden nog gaat pikken. Ik heb Fjodor nog nooit echt zien ontploffen en het scheelt verdomd weinig of Lew krijgt het voor elkaar. Hij haat Lew. Hij is jaloers op Lew. Nee, erger nog: hij benijdt hem. Om het feit dat hij mijn hart heeft en en het Fjodor nooit zal lukken. Maar hij is te koppig om dat toe te geven. Dat zou een slag op zijn ego zijn. Ik ga naast Lew staan en pak zijn hand.
'Ik word zo ontzettend moe van jou, Lewis. Ik geef toe, deze manier van doen is hard, maar het is de enige manier om Odile in te laten zien waar haar plaats werkelijk is. Sommige vampiers zijn ervoor gemaakt om groots te worden. Zij is zo'n vampier. Jij daarentegen, bent het nog niet eens waard om door mij in elkaar geslagen te worden. Zachar!' Niet veel later hoor ik voetstappen door de ruimte, tot de enorme vampier in het deurgat verschijnt. 'Ja?' 'Zorg ervoor dat deze vampier z'n mond houdt. Hij is niet goed voor mijn humeur.' Zachar kijkt een keer verbaasd in Fjodor's richting.
'Nee!' roep ik en ga voor Lew staan. 'Odile, hier wil je niet tussen staan. Geloof me,' zegt Fjodor kil.
'Eh.. Fjodor? Betekent het dat ik met hem mag doen wat ik wil?' vraagt de vampier peilend, niet helemaal zeker van wat hij zojuist heeft gehoord. 'Ja. Leef je uit. Mijn enige eis is dat je hem laat leven.'
'Maar..' Zachar wijst op mij. 'Hoe zit het dan met haar?' 'Odile, ga aan de kant.' Ik schud het hoofd.
'Nee, Fjodor. Dat kan ik niet.' 'Ga aan de kant of ik haal je uit de weg.' Opnieuw schud ik het hoofd. Fjodor zucht, grijpt me bij een arm beet en trekt me uit de weg. Ik probeer me met alle geweld los te rukken, maar elke poging is tevergeefs. Dan bedenk ik me dat ik op hakken loop. In een ooghoek kijk ik toe hoe Zachar de aanval op Lew inzet. Ook Fjodor is toeschouwer. Ik grijp de kans om Fjodor een flinke trap in zijn achillespees te geven en sprint naar voren. Nog voor ik Lew heb kunnen helpen, word ik ruw vastgegrepen en naar achteren getrokken.
'Zachar, ga je gang.' 'Nee! Godverdomme, vuile hondenlul!' schreeuw ik.

No growth of the heart is ever a waste