[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

Devika bleef glimlachen totdat Julian daadwerkelijk verdwenen was en niet nogmaals een allerlaatste blik over zijn schouder zou werpen. Zaterdag, had hij gezegd. Geen vraag uiteindelijk; hij nam aan dat ze zou komen. Ook geen exact tijdstip, wat haar dwong om ook nog eens achter die informatie aan te gaan, zodat ze, zoals hij zelf al scherp had opgemerkt, fashionably late kon arriveren.
      Hij zag meer van haar dan zij gewend was te laten zien, en dat was… Ze wist niet zo goed wat ze daarvan moest vinden. De klank van haar naam op zijn tong deed in ieder geval dingen met haar hartslag die niet gezond waren voor een mens.
      Devika schudde haar hoofd en beende naar de ondergrondse parkeergarage aan het einde van de straat. Waarom wilde hij háár op zijn verjaardag hebben? Naamsbekendheid, wellicht, of zat er meer achter? Hij had in ieder geval die illusie opgeworpen, met zijn geheimzinnigheid. Het was een risico om ten tonele te verschijnen daar, in zíjn territorium, omgeven door zíjn mensen. Devika had redenen genoeg om ver uit zijn buurt te blijven.
      De toegangspoort gleed open en haar voetstappen echoden hol door de parkeergarage. De witte Porsche Panamera, de grote trots van haar vader, stond haar onder fel TL-licht op te wachten. Devika gleed in de bestuurdersstoel. Met een kreun trapte ze haar hakken van haar voeten en leunde ze achterover in de lederen bekleding. Even bleef ze zo zitten met haar ogen gesloten, haar tenen eindelijk weer in een natuurlijke houding. Wat een dag.
      Ik zie ernaar uit een glas met je te heffen, Devika Mervine.
      Ze masseerde haar slapen. Het was net high-risk poker. Als ze niet ging, zaterdag, zou hij winnen en ze hield te veel van dit soort spelletjes om dat zomaar te laten gebeuren. En áls hij een dubbele agenda had wat zijn komst naar Port Bersea betrof, dan kon ze hem maar beter in de gaten houden. Keep your friends close…
      Dus ze zou gaan. Shit.
      Uiteindelijk schoot ze snel haar sneakers aan die ze voor het rijden in de auto had gelegd, en, concluderend dat ze die avond niet zo veel champagne op had dat ze überhaupt niet achter het stuur mocht kruipen, stuurde ze de witte Porsche de ondergrondse parkeergarage uit. De hoofdstraat door, het centrum uit, de straten op dit tijdstip grotendeels verlaten. Aan de horizon kleurde de lucht zwart. Vaag herinnerde Devika dat er onweer was voorspeld.
      Misschien dat dat het drukkende gevoel in haar borst verklaarde.
      Dat, of de woorden van Aralt Alderbar die ineens weer door haar hoofd galmden. Het halve fortuin dat ik in goed vertrouwen heb uitgeleend.
      Haar vingers klemden zich om het stuur. Ze zou thuis een hartig woordje met Skyler moeten spreken en vragen wat hij in godsnaam aan het doen was met hun geld.
      Devika sloeg rechtaf en zette koers naar de hogergelegen delen van Port Bersea, waar de Mervine Estate haar op de kliffen lag op te wachten.

De rest van de rit naar de Estate spendeerde Devika mentaal al in verhitte discussie, bedenkend wat Skyler zou kunnen zeggen en zoekend naar de woorden die ze terug kon schieten. Op autopiloot draaide ze de oprit op terwijl de eerste dikke regendruppels op de voorruit uiteen spatten. De garage opende vanzelf zodra ze dichtbij genoeg kwam. Een zucht viel van haar lippen. Tijd om het strijdveld te betreden—
      De garage was leeg. Geen spoor van Skyler’s geliefde pickup.
      Fronsend parkeerde ze de auto, stapte ze uit en liep ze naar binnen, hakken in hand.
      De stilte in huis overviel haar. Het personeel was op dit late uur al lang vertrokken. Ook geen Skyler zelf—en zelfs geen tikkende nagels op de vloer van Thor en Loki, die haar ongeacht het tijdstip toch altijd kwamen begroeten met natte neuzen en kwispelende staarten.
      ‘Sky?’ riep ze voor de zekerheid, terwijl haar hand al naar haar telefoon zocht. Ze belde hem. Meteen voicemail.
      Hun chat stond nog open, haar laatste bericht van eerder die avond wel ontvangen maar nog ongelezen:
      📱 To Skyler: Waar blijf je? De voorstelling gaat elk moment beginnen
      Ze stuurde er nog een salvo achteraan:
      📱 To Skyler: Sky, waar ben je??
      📱 To Skyler: Ik heb je de hele dag nog niet gezien en je bent ook niet thuis
      📱 To Skyler: Blijf je bij iemand slapen?
      Geen enkele kwam aan.
      Devika beet op de binnenkant van haar wang. Misschien was zijn telefoon leeg. Dat gebeurde vrijwel nooit, maar het kon. Het hoefde niets te betekenen. Er hoefde niets aan de hand te zijn.
      In de verte rolde de eerste donderslag, als het gegrom van een monster aan de horizon. Ze verstakte. Knipte een klein lampje aan in de woonkamer en liep naar de plafondhoge glazen wand. Leunend tegen het raam om voorbij haar eigen reflectie te kunnen zien, staarde ze uit over de woeste golven van de zee en de roetzwarte lucht die erboven kolkte. Ieder licht van maan of ster werd verzwolgen en de wind bulderde langs het huis. De regen, nu meer een stortdouche, sloeg genadeloos neer op de aarde.
      Haar hartslag klom in haar keel. Ze belde opnieuw.
      ‘Voicemail van Skyler!’ klonk zijn stem blikkerig. ‘Laat een bericht achter na de toon.’
      Een lichtschits tekende zich boven het grauwe water, en voor een moment werd ze teruggesmeten in de tijd. Een storm als deze, in een nacht die er schrikbarend veel op leek. Gemiste telefoontjes en een misselijkmakende angst die sterker werd met ieder uur dat verstreek. Totdat blauw lichtgeflikker de komst van het politievoertuig aankondigde dat haar wereld voorgoed ondersteboven had gegooid.
      Zzzj. Zzzj. Zzzj. Zzzj.
      Devika realiseerde dat ze de bedel van haar ketting zenuwachtig heen en weer liet schuiven. Ze liet los. Trillende handen balden zich tot vuisten. Eén ademteug in, scherp door haar neus. Hij was niet… Nee.
      Maar datzelfde misselijke gevoel had zich nu weer in haar binnenste genesteld. Moest ze de politie bellen? Gewoon in bed gaan liggen, wachten tot hij thuis zou komen?
      Ze werd zo, zo ziek van dat afgrijselijke wachten.
      De volgende donderslag zette haar in beweging. De wenteltrap op, naar haar kamer waar ze haar witte broekpak verruilde voor donkere kleding en een regenjas. Tegen beter weten in checkte ze Skyler’s slaapkamer. Verlaten.
      Vijf minuten later reed ze de oprit weer af. Ze moest weten waar hij was.
      Boven haar hoofd klonk het alsof de hemel openbrak. Haar ruitenwissers werkten overuren om al het water dat naar beneden stortte weg te werken. Devika kneep haar ogen samen om door de waas te kijken, zoekend naar Skyler’s pickup. Iedere lichtflits was een gevecht om niet uit een reflex ineen te krimpen.
      ‘Komt goed,’ mompelde ze halfhartig tegen zichzelf. ‘Komt goed.’
      Maar haar keel voelde dichtgeknepen toen ze langs de bocht kwam waar tien maanden geleden de eerste grote scheur in haar leven was gesprongen. Devika remde af tot ze slechts stapvoets over het asfalt rolde. Het herdenkingskruis glansde van de regen.
      Er was een reden dat ze tegenwoordig de lange route naar huis nam.
      Devika reed zo dicht langs de rand als ze durfde en tuurde in de diepte. Geen gebroken planten. Geen rokend autowrak. Geen Skyler.
      Ze liet de adem uit haar borst ontsnappen en reed verder.


Twee uur later was ze het hele eiland rond geweest. De Sanctuary, de stranden, de vuurtoren. Het centrum was uitgestorven. Iedereen sliep of had zich binnen verscholen voor het onweer dat maar bleef hangen.
      De storm in haar hoofd woedde minstens net zo hevig. Devika had geen poging ondernomen om nogmaals te bellen, wetende dat dat geen zin had. Haar handen waren klam rond het stuur terwijl ze ten einde raad nogmaals richting de haven reed. Ze was hier al geweest, was hier in tegenovergestelde richting al voorbij gereden, zelfs al had Sky hier niets te zoeken gehad en—
      Ze trapte op de rem. Zette de auto in achteruit.
      Verscholen in een zijstraatje stond daar ineens zijn pickup.
      IJs verspreidde zich door haar aderen. Ze draaide de straat in en parkeerde voor hem. Capuchon op. De regen in.
      Door het raam zag ze een hoekje van zijn telefoon van onder de bijrijdersstoel steken. Verder niets. Geen spullen, geen kleding. Geen spoor van hemzelf.
      De deur zwaaide piepend open toen ze die probeerde. Het voelde alsof ze van een afstandje naar zichzelf keek terwijl ze achter het stuur glipte en naar zijn telefoon reikte. Het scherm bleef donker. In zijn hoesje zat wel een briefje gestoken.
      Haar vingers trilden niet—niet, niet!—terwijl ze het openvouwde. Er stond slechts één woord opgeschreven, in Skyler’s rommelige handschrift.
      “Sorry”.
      De puzzelstukjes klikten in elkaar als magneten die elkaar vonden. De radiostilte. De verdwijning. De ferry naar het vasteland die op een steenworp afstand lag van hier. Hij was weggelopen.
      Weggevlucht.
      Een zacht geluidje van ongeloof viel van haar lippen. Hitte ontbrandde in haar binnenste en haar handen balden zich tot vuisten. Het groeide: een razend vuur van ongecontroleerde emotie dat te groot was om in haar lichaam te passen. Alsof ze uit haar vel ging barsten.
      Ze wilde schreeuwen. Een stok pakken en zijn auto aan gort slaan.
      Laat je me nu echt alleen? Nu?! Hoe kan je? HOE KAN JE??
      Maar Devika bleef stil zitten en dwong zichzelf tot ijs. Ademde in. Sloot alles op in haar borstkas. Ademde uit. Opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw, totdat het geschreeuw in haar hoofd verstilde en het geruis van de regen het enige was dat ze nog hoorde.
      Ze viste zijn autosleutel uit het geheime zonnebril-compartiment waar Skyler hem altijd verstopte. Stak zijn telefoon in haar zak, deed de pickup op slot en stapte weer in haar eigen Panamera.
      In doodse stilte reed ze terug naar huis.

Haar ogen brandden van vermoeidheid tegen de tijd dat Devika weer voet in huis zette, maar ze wist dat er van slapen niets terecht zou komen. In plaats daarvan schoof ze aan het bureau van hun kantoor en gebruikte ze Skyler’s telefoon om in te loggen op zijn bankrekening.
      Na het overlijden van hun ouders had hij de financiële verantwoordelijkheden op zich genomen. Ze had het maar gelaten, hopend dat het hem een stukje betekenis zou geven. Een doel, een taak waar hij zich aan vast kon houden om door te gaan wanneer het voelde als de rest allemaal was ingestort.
      Het was een klein geluk dat ze Skyler’s pincode wist.
      Ieder beetje positiviteit werd meteen uit haar geslagen zodra ze voorbij het inlogscherm was. Skyler’s rekening stond maximaal in het rood. Devika slikte en klikte huiverig door naar hun gezamenlijke rekening.
      Staarde naar het scherm.
      Dat … waren niet genoeg nullen. Dat waren bij lange na niet genoeg nullen.
      Vol afgrijzen bekeek ze de afschriften. Een paar honderd dollar hier, duizend daar. Het torenhoge bedrag van A. Alderbar dat er ineens was bijgeschreven en binnen een week al volledig was opgedroogd. En hij was niet de enige.
      Haar cursor zweefde naar de trendanalyse. Een mooie, licht stijgende lijn—tot tien maanden geleden, waarna het trapsgewijs de afgrond in kelderde.
      ‘O, Sky.’ Zijn naam klonk hol in het stille kantoor. Koopverslaving. ‘Had het me gezegd, man.’
      Ze liet haar hoofd in haar handen rusten en sloot voor heel even haar ogen (adem in, adem uit, boos worden heeft geen zin), waarna ze pen en papier uit een lade griste en terugscrollde naar tien maanden geleden. Haar pen bloedde inkt terwijl ze een lijst opstelde met namen van wie grote geldbedragen waren binnengekomen. Aralt, natuurlijk, en meerdere hooggeplaatste personen van Port Bersea. Gemeenteraadsleden, een senator. Mensen met gevaarlijk veel macht en invloed, mochten ze hun mond hierover opentrekken.
      Een aantal mensen kon ze gelukkig wegstrepen omdat die vaker in de lijst met bijschriften voorkwamen met dezelfde bedragen: periodieke donaties. Wat overbleef was een lijst met zeven namen en een torenhoge schuld waarvan ze niet eens begreep hoe die zo groot had kunnen worden in zo’n korte tijd. Het was nog te hopen dat Skyler zo slim was geweest er geen rente bij te beloven.
      ‘Shit,’ zei Devika hardop, tikkend met de dop van haar pen. Dit ging ze van haar leven niet kunnen oplossen in haar eentje.
      Ze wilde Minnie bellen.
      Haar blik schoot naar de klok onderin het scherm: vijf uur ‘s ochtends. Dat ging dus niet door. Maar …
      Vermoeid wreef Devika in haar ogen terwijl haar brein probeerde de berekening te maken. Vijf uur. Dan was het daar nu … negen uur ‘s ochtends? Nee het was … het was negentien uur verschil. Of achttien?
      Ze greep naar haar telefoon. Vier keer tikken en Carter Mervine verscheen in haar scherm. ‘Neem op,’ mompelde ze. ‘Neem alsjeblieft op.’
      Bij voicemail zou ze het opgeven.
      De lijn verbond. Haar adem stokte.
      ‘Relax Vik, mijn tas staat al klaar en de vlucht vertrekt vanmiddag. Ik ben woensdagmiddag daar.’
      Carter’s stem klonk rustig en geruststellend en het was zó niet wat Devika verwachtte dat er een ongelovige, ‘Wat?’ uitrolde. Ze lachte schaapachtig. Zocht naar de juiste woorden. ‘Dit is echt het beste nieuws van de dag,’ verzuchtte ze, en leunde achterover in de bureaustoel. ‘Het loopt hier allemaal even niet zo soepel, en ik …’ Wil niet alleen zijn met kerst. ‘… zou je hulp goed kunnen gebruiken.’
      Er klonk wat gekraak in Carter’s antwoord, alsof hij zijn telefoon tussen zijn schouder en oor had geklemd. Op de achtergrond hoorde ze hem wat rommelen. Wellicht wat last-minute dingen die hij nu in zijn tas erbij aan het proppen was.
      Ze gaf hem het laatste weerbericht van de komende dagen en wat kledingtips, en hij vertelde over zijn vlucht en hoe laat hij ongeveer zou aankomen. Haar aanbod om hem van de ferry te halen sloeg hij af met een lach. ‘Tegen die tijd heb ik negentien uur gevlogen en weet ik het hoe lang op die boot gezeten, dus ik ben dan wel even klaar met zitten.’
      Devika kon het haast niet geloven dat hij al bijna onderweg was. Ze gaf weinig details over wat er precies speelde op het eiland, op een of andere manier bang dat iemand het zou kunnen afluisteren, maar maakte wel duidelijk dat ze het zeer op prijs stelde dat hij de halve wereld voor haar overstak om te komen helpen.
      ‘Je bent de beste,’ sloot ze het gesprek af, haar hart een heel stuk lichter dan het de hele nacht was geweest. ‘Zie je woensdag.’
      Pas toen ze haar telefoon weer op het bureau legde, vroeg ze zich af wat hij precies in zijn dromen had gezien dat hij nog zonder instructie meteen al een vliegticket had geboekt.


Devika ging niet naar bed voordat haar Instagram-post live stond. Een foto van Skyler en haar, deze zomer op het terras gemaakt.

      @devikadreams: grote broer op exchange. mis je nu al xx

      Ze kon namelijk niet doen alsof hij er nog was. Mensen hadden hem ongetwijfeld zien vertrekken, en hoe langer zij de schijn probeerde op te houden, des te meer de boel zou instorten als de waarheid boven water kwam. De Mervine-erfgenaam die was verdwenen? Aralt Alderbar en de zes andere namen zouden onraad ruiken, en de roddels zouden als vuur over het eiland razen.
      Nee, ze moest de controle houden over het narratief, het zelf spinnen in een versie van de waarheid waar ze iets mee kon. Dus was Skyler op exchange naar het buitenland. Verklaarde meteen waarom Carter hier na al die jaren zou terugkeren.
      En stiekem hoopte ze dat Skyler haar post zou zien. Dat het hem tot inkeer bracht en dat hij over een tijdje weer naar binnen zou lopen, Thor en Loki in zijn kielzog.
      Het huis was te stil zonder het getik van hun nagels op de vloer.
      Devika liet een beverige adem ontsnappen. Ze had gedaan wat ze kon. Nu was het wachten tot Carter er was zodat ze samen een weg uit deze zooi konden vinden.
      Terwijl het ochtendgloren al door de ramen te zien was, liet Devika zich eindelijk in haar bed vallen. Twee tellen later viel een diepe, droomloze slaap als een golf over haar heen.

Woensdagochtend was een regel-ochtend. Een financieel adviseur zou goud waard zijn, maar Devika vertrouwde niemand genoeg om erbij te betrekken. Het risico was te groot. Zodra ook maar één detail over de schulden van Huize Mervine naar buiten zou lekken, werd het leven pas écht ingewikkeld, dus ze moest het zelf maar zien op te lossen.
      ‘Prijs de hemel voor Carter,’ mompelde ze, telefoon tegen haar oor gedrukt, wachtend tot haar agent Rosa zou opnemen. Haar klussen als model had ze tijdelijk stopgezet, ook tien maanden geleden, maar dit was een uitstekend moment om er weer een aantal aan te nemen. Het zou in ieder geval weer wat geld in het spreekwoordelijke laatje brengen.
      Rosa was verrukt over het nieuws. ‘Wat fíjn te horen dat het weer iets beter met je gaat, meisje,’ kwetterde ze door de telefoon. ‘Ik ga meteen voor je bellen! Versace heeft een opening, en die graftak van Vogue praat ik ook wel omver. Je hoort van me!’
      Fantastisch.
      Daarna zette Devika wat ideeën op papier voor een nieuwe campagne voor natuurconservatie: red de Kōruru. Het was een endemische vogelsoort die in de grotten van Port Bersea nestelde en door onder andere verstoring van hun broedplaatsen (bedankt, massatoerisme) ernstig bedreigd waren. Met hun pluizige bruingrijze veren en opvallende zwarte oogvlekken waren het enorm schattige beestjes, en die deden het altijd goed bij het publiek. Het meeste van de donaties zou dan naar de Kōruru gaan, maar een klein deel zou ze kunnen reserveren voor Alderbar.
      Devika stuurde haar notities door naar de groep enthousiastelingen die eerder hadden helpen brainstormen en ze was net aan het overwegen of ze misschien aandelen konden verkopen, toen er ineens een bekende stem door het huis schalde.
      ‘Nichtje!’
      Ze veerde op uit haar stoel. Klapte haar laptop dicht en vloog haast de trap af, haar hart lichter met iedere stap die ze zette. En daar stond hij, tassen en surfboard aan zijn voeten, meer doorgewinterde backpacker dan aristocraat, maar helemaal haar neef Carter.
      ‘Wat was er nu allemaal gaande dat ik hierheen moest komen?’ vroeg hij.
      Het was de zachtheid in zijn ogen, de klank van zijn stem die zei het komt allemaal goed, rustig maar, wat iets in haar losbrak. Devika stoof op hem af en sloeg haar armen om hem heen. Voor even begroef ze haar hoofd in zijn nek. De geur van de zee hing nog aan zijn huid.
      ‘Ik ben zo blij dat je er bent,’ fluisterde ze. Haar vingers klemden zich een moment in zijn shirt voordat ze losliet en naar achteren stapte met een stralende lach. ‘Hoe was je reis? Kom.’ In de ene hand pakte ze zijn duffel op, met de andere greep ze zijn arm en trok ze hem verder het huis binnen. ‘Heb je een rondleiding nodig of weet je nog waar alles is?’
      Devika ging hem voor de trap op, naar de slaapkamer die ze voor hem had voorbereid. Er hadden geen persoonlijke spullen meer gestaan, en degene die hier voor het laatst was geweest had zijn rechten om onder dit dak te slapen voorgoed verbrast wat haar betrof. Carter mocht hier best zijn intrek in nemen.
      Ze deed de deur achter hem dicht zodat niemand van het personeel per ongeluk kon meeluisteren. Haar glimlach gleed van haar gezicht terwijl ze zich opkrulde in de zitstoel bij het raam. Carter’s vraag hing nog in de lucht.
      ‘Nou…’ begon ze, maar viel weer stil. Waar moest ze in hemelsnaam beginnen? Ze betrapte zich erop dat ze naar de bedel van haar ketting reikte, dus ze liet haar handen in haar schoot vallen. Uiteindelijk vroeg ze, haar stem zacht, ‘Hoeveel heb je al gezien?’

Hoewel Devika al heel haar leven vertrouwd was met droommagie, bleef het haar verbazen hoe Carter’s magie zelfs de toekomst kon omvatten. Hij wist al van het kerstdiner dat ze met Skyler zou hosten (had hij Skyler gezien of alleen haar?), en zelfs van Julian’s verjaardag komende vrijdag. Niet veel details, maar genoeg om een beeld te vormen van wat er komen ging.
      Hij zei alleen niets over… de andere dingen.
      Wat had je gewild dat ik had gezien?
      Een simpele vraag, en toch raakten de woorden iets kwetsbaars in haar binnenste, een zachte streling over een gapende wond. Want was dat niet wat ze wilde? Iemand die echt zag dat het water al tot haar kin stond en nog altijd bleef stijgen?
      Druk bouwde op achter haar ogen, een fysieke reflex die ze niet kon onderdrukken. ‘Shit,’ zei ze, haar stem net te hoog en net te schel. Een verontschuldigend lachje viel van haar lippen en ze wapperde met haar handen voor haar gezicht alsof dat de tranen kon laten verdwijnen. ‘Dit was niet de bedoeling.’
      Er was geen veroordeling in Carter, en dat wist ze. Toch voelde het fout om zich zo te laten gaan. Ze was beter dan dit. Had meer doorstaan dan dit. Het had niet het recht haar zo te raken als het deed.
      Met een wrange glimlach schraapte Devika haar keel en won ze de controle terug over haar ademhaling.
      ‘Skyler is weg,’ bracht ze uit. ‘Hij heeft schulden gemaakt, en…’ Ze gebaarde vaag, handen rusteloos. ‘Geld geleend, van Aralt Alderbar en nog zes anderen. Ik kwam er maandagavond achter. Hij was die middag al zonder iets te zeggen op de boot gestapt.’ Kort gaf ze een samenvatting van haar nacht: de storm, de zoektocht, het vinden van zijn pickup bij de haven en het kleine briefje in Skyler’s telefoon. ‘Ik logde in op het financiële systeem en er is zo veel weg.’
      Haar woorden waren een fluistering, een geheim, een waarheid waarvan ze niet wilde dat hij bestond. Het duizelde haar als ze aan die aantallen dacht. Hoe er zo veel verdwenen was in zo’n korte tijd was haar nog steeds een raadsel.
      Ze schudde haar hoofd. ‘Dat was toen ik jou belde. Ik weet niet eens waarom.’ Dat wist ze wel, maar ze kreeg die woorden niet uit haar keel. ‘Jij kunt hier ook niet echt iets aan doen, en ik ben al stappen aan het zetten om het geld terug te verdienen, maar… het huis was te stil.’ Haar blik was gevestigd op de vloer. ‘Veel te stil.’