[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

Carter sloeg zijn handen samen. ‘Okay, plan de campagne. Ik heb mijn onderzoek van volgend jaar naar Port Bersea verplaatst dus ik hoef niet meteen na de kerst terug en kan voorlopig hier aan de slag. Er staat ook nog niet veel vast over wat ik precies ga doen dus ik kan alle kanten op.’
      ‘Kan ik je verleiden tot een onderzoek over de Kōruru?’ zei ze met een glimlach. ‘Ik probeer daar een campagne over op te starten en dat valt misschien mooi te combineren. De wetenschappelijke wereld kan ook gul zijn wat donaties betreft.’
      Dit was nou precies wat Devika zo fijn vond aan Carter. Er was ruimte voor emoties, maar hij bleef niet hangen in eindeloos medelijden waar ze geen klap mee opschoten. Nee, hij had zijn blik vooruit gericht en wist van aanpakken. Nu hadden ze een plan. De beginselen daarvan, in ieder geval. En hoewel dat niets aan de situatie veranderde, stelde het haar wel in staat te focussen op wat moest gebeuren.
      ‘Verder, twee vragen,’ zei hij resoluut. ‘Eén, wat staat er in de aankomende maand al op de planning en hoeveel moet daar nog voor geregeld worden? En twee, hoeveel geld heb je nodig om de eerste week of twee te overbruggen? En hoeveel voor een maand?’
      Devika beet op de binnenkant van haar wang, een weifelende frons tussen haar wenkbrauwen, en noemde een bedrag. ‘Maar dat is een ruwe schatting,’ voegde ze eraan toe. ‘Ik kan dus geen concrete gegevens vinden over wat Skyler heeft afgesproken over rentes, en ook niets over deadlines. Wat onze agenda betreft…’ Ze viste haar telefoon uit haar zak en scrollde door de komende weken. ‘Event één is het diner voor de elite op kerstavond. Hiervoor is vrijwel alles al geregeld en de meeste betalingen zijn al afgeschreven. We moeten op de dag zelf alleen zorgen dat alles organisatorisch goed verloopt. De cateraar ontvangen, de decoratie ophangen, dat soort dingen.’
      Ze leunde achterover in haar stoel en vouwde haar benen onder zich. ‘Event twee is de nieuwjaarsnacht bij ons op het strand. Daar moeten we wel nog achteraan. Genoeg drank, hapjes, en het grootste lichtjessnoer heeft Skyler met z’n dronken kop kapot getrokken dus we hebben nog een nieuwe nodig.’ Een grimas terwijl ze nogmaals naar haar agenda keek. ‘En vrijdag ben ik impromptu uitgenodigd op het verjaardagsfeest van Julian Archambeau.’ Ze keek op om te zien of die naam Carter bekend was. ‘Knappe jongen, en dat weet hij zelf het beste. Heeft een scherpe tong en een nog gevaarlijker set hersens. Zijn vader heeft een landgoed hier. Oud geld, maar niet een van ons.’

Devika werd halverwege de ochtend bruusk gewekt door de verschrikte gil van de schoonmaakster die ineens in haar slaapkamer stond en haar niet had zien liggen onder de lakens. Al verontschuldigend (“sorry, het is laat geworden vannacht!”) stommelde ze uit bed, haar ogen nog dik van de slaap, en sloot zich op in de badkamer. Haar spiegelbeeld was een ramp; mascara tot in haar wenkbrauwen, wallen tot aan haar kin, en haar haren meer vogelnest dan kapsel. Met een kreun sleepte ze zich onder de douche.
      Het liefst dook ze straks meteen terug haar bed in, maar dat zou zo buiten het normaal vallen dat het minstens een aantal fronsen zou opleveren, en ze voelde er niet zo veel voor om bezorgde vragen te beantwoorden. Daarnaast: wat zou ze in vredesnaam moeten doen dan, in haar eentje?
      Stoom had de badkamer gevuld tegen de tijd dat ze zich in een zachte handdoek wikkelde en de restanten water uit haar haren wrong. Het glas van haar telefoon besloeg terwijl ze het scherm aantikte. Een berg aan Instagram-notificaties, maar geen nieuwe berichten. Haar vinger zweefde aarzelend boven Minnie’s chat.
      Hey, Min. Mag ik mijn breakdown bij jou komen houden vandaag?
      Ze klikte haar telefoon uit en legde hem weg. Het was okay. Heus. Carter kwam morgen. Tot die tijd hield ze het wel vol.
      Maar in haar eentje aan de lunchtafel kreeg ze geen hap door haar keel. Ze staarde naar de lege voerbakken van Thor en Loki. Skyler’s favoriete mok stond nog in de vaatwasser, de sporen van zijn laatste koffie vastgekoekt aan de binnenkant.
      ‘Dit gaat echt nergens over,’ fluisterde ze in de stilte. ‘Hij is niet eens dood.’
      Vijf minuten later knalde ze haar lunch de vuilnisbak in, griste ze de sleutels van Skyler’s pickup uit het laatje bij de voordeur en beende ze naar de garage.

Haar haren waren nog licht vochtig tegen de tijd dat ze voor Minnie’s deur stond. Devika telde haar ademhalingen. Vier in, vasthouden, vier uit. Ze was okay. Ze had gewoon zin om spontaan langs te komen en te babbelen over Minnie’s nieuwste expositie. Als Skyler toevallig ter sprake kwam, dan zou ze het vertellen. Dit was geen schreeuw om hulp.
      Leugens, stuk voor stuk, en dat wist ze zelf net zo goed. Zodra die deur openzwaaide en Minnie’s ogen de hare zouden vinden, zou het voorbij zijn met haar hart van steen.
      Toch belde ze aan.