[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

22 feb 2026 - 9:43 Gwenllian is offline

Gwenllian 12520

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

START | BABBEL 3 - 2 - 1 | SPEEL 2 - 1

CW: In deze RPG komen volwassen thema's aan bod zoals seks, grensoverschrijdend gedrag, geweld, mentale problematieken, toxische relaties en traumatische jeugdervaringen.

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 20 december 2025

Weer: 23°C na een dag van bijna 30°C. De lucht hangt zwaar boven de zee; de kliffen houden de abnormale hitte van overdag vast. Toch is er een zwoele zeebries.
Tijdstip: 20u12

In Port Bersea wordt vanavond niet over de uitzonderlijke hitte gesproken - de opwarming van de aarde zijn we toch al even gewoon. De zee glanst als vloeibaar zonlicht in de avondschemer en de lucht is zacht, bijna drukkend, terwijl de avond langzaam over de kliffen valt.

In The Mirage is de openbare dansvloer open zoals altijd voor wie durft te kijken, maar boven, op het balkon dat de VIP-zone vormt, wordt de echte nacht gevierd: Julian Archambeau-Strathwyns 23ste verjaardagsfeest, georganiseerd door lieftallige nicht en neef Eloise en Jude Montgomery. De Macallan en Dom Pérignon staan klaar om te vloeien alsof het niet kost. Oesters, kaviaar en luxehapjes op zilveren schalen wachten vol spanning om door luxe-escortes vermomd als bevallige serveersters te worden rondgedragen terwijl DJ's van het vasteland livesets tot diep in de nacht draaien.

Port Bersea praat er al dagen over, zeker nu het gerucht verspreid raakte dat ook de Mervines aanwezig zullen zijn. Plannen worden gesmeed om alsnog binnen te raken, want iedereen weet: rijke mensen feesten altijd beter.

Locatie: The Mirage - Bersea Cliffs Vista VIP zone
Aanvang: 21u
Dresscode: Nightfall Decadence

[ bericht aangepast op 28 april 2026 - 20:42 ]

kindness is never a burden.

22 mei 2026 - 13:18 Catmint is offline

Catmint 8681

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 24 🙥 20 DECEMBER 🙧 THE TIDES / THE MIRAGE 🙧 TRISTAN, ELOISE, NICHOLAS & DEVIKA

“Dankjewel,” zei Eloise. Flora was blij – en opgelucht – dat ze het compliment toch accepteerde, ondanks dat ze het direct daarna probeerde te doen alsof ze het daadwerkelijk samen had voorbereid. “Jude heeft ook geholpen.”
Misschien waren die twee als water en vuur, maar Jude stond wel altijd klaar voor Eloise. Flora betwijfelde echter ten zeerste of Jude daadwerkelijk iets had bijgedragen, of dat Eloise al zijn keuzes toch had omgedraaid. Het idee telde.
“Als ze allemaal pas super laat komen moeten ze niet raar staan te kijken als we de halve bar al op hebben.” Flora moest lachen om de uitspraak, maar kon het niet ontkennen. Jude was nergens te bekennen, en ook Julian ontbrak - zoals verwacht. Langzaam begonnen de gasten wel binnen te druppelen nu.
Ze wilde net tegen Eloise zeggen dat een bar dit wel kon hebben, toen ze een bekende en veel te luide stem over de muziek hoorde. “Daar zijn ze.”
Nick. Ze had niet verwacht hem hier ineens te zien. Hij legde een arm over haar schouders. “Hoe is het met de heilige maagd en haar discipelen?”
Flora rolde haar ogen quasi-geïrriteerd. Hij was luidruchtig en vaak ontzettend aanwezig, maar ze wist dat er meer schuilde achter het schreeuwerige masker. Ze kon dit soort opmerkingen van hem inmiddels wel incasseren hierdoor. Hij bedoelde het niet echt zo, maar als hij zich goed voelde door zich zo voor te doen was ze er oké mee.
“Hebben jullie me gemist?”
“Als kiespijn,” zei Tristan met zijn meesterlijke dubbelzinnigheid. Zelfs Flora twijfelde of hij het meende of niet. “Ik ga nog wat drank scoren. Jullie ook nog iets?”
Tristan keek expliciet alleen Flora en Eloise aan. Eloise vroeg om een Long Island Iced Tea– waarschijnlijk deels om met Nick om te kunnen gaan. Flora keek even snel naar de bar, waar een groot bord stond met de specials van de avond. Haar standaard mojito klonk wel erg goed, maar de Nightfall Bloom op het menu zag er erg aantrekkelijk uit.
“Voor mij de speciale cocktail. Klinkt alsof ze er veel tijd in hebben gestoken om alles in het thema te laten passen.” Ze probeerde het gesprek op die manier een beetje te draaien, zodat Nick niet gelijk de overhand kreeg.
Tristan was snel weg, maar Flora volgde hem onbewust toch met haar blik. Hij leek niet heel erg blij te zijn met Nicks aanwezigheid. Aan de bar werd hij aangesproken door een man die ze niet kende.
Een zachte hand werd voorzichtig op haar arm gelegd. Toch schrok ze een klein beetje van de plotse aanraking.
“Florence?” De stem was bekend, maar ze kon het pas plaatsen toen ze in de blauwe ogen van Devika keek.
“Devika?” Ze kon de verrassing in haar stem niet verbergen, maar ze toverde snel een glimlach op haar gezicht om niet te geschokt te lijken. “Wat doe jij hier? Hoe gaat het met je?”
Van alle plekken waar ze Devika weer tegen kon komen, had ze niet verwacht om dat in een hoogwaardige club op een afgelegen feesteiland te doen. Een gala in Engeland of Australië had ze wel verwacht, maar niet hier. En zeker niet op Julians verjaardagsfeestje.
Niet dat ze het erg vond. Ze was blij dat er nog iemand hier was die ze kende – en dat het Devika was, was zeker geen straf.
Flora streek snel haar jurk in model, de plooien in de rok netjes. In het bijzijn van een fashion model moest ze er zelf ook goed uitzien vond ze. Ook omdat Devika zeer bekend was met deze jurk – Flora had deze immers gekocht op het mode-evenement waar ze Devika had ontmoet. De jurk was uitgebreid tentoongesteld die avond, Devika had deze ongetwijfeld gezien. Flora moest de jurk eer aandoen.
Devika zag er moeiteloos perfect uit. Precies zoals verwacht werd van een model, natuurlijk.
“Leuke glitters, trouwens!” complimenteerde Flora haar. Haar make-up was kunstig aangebracht – een stuk mooier en uitgebreider ook dan die van Flora zelf – en haar haren glinsterden onder de lampen van de club. Glitter tinsels als ze het goed kon zien, al leek het alsof Devika sterrenstof had weten te verkrijgen en dit in haar haren had verweven.
Desondanks zag Flora toch weer iets achter de façade van glitter en glamour, maar ze kon haar vinger er niet precies op leggen. Haar nieuwsgierigheid en bezorgdheid duwde ze snel weg. Dat waren geen gespreksonderwerpen voor in een club.
Reden te meer om snel privé iets met Devika af te spreken weer, vond ze.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

[ bericht aangepast op 28 mei 2026 - 14:31 ]

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

26 mei 2026 - 15:57 Cabeswater is offline

Cabeswater 29084

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

A F T E R N O O N M A R C H 7 2 0 1 3
1 5 A N D 1 W E E K
C H E M I S T R Y L A B
T I A K I | C L O S E D

'Of doe gewoon het werk, of ga lekker naar huis!'
Andreas kromp onbewust in elkaar en deed dan zijn best om te doen alsof hij dat niet gedaan had. Zijn vingers verstrakten om zijn gsm. Hij weigerde om op te kijken. Weigerde om Tiaki te erkennen - dat had Tiaki hém al weken aan een stuk niet gegund.
'Maar ga niet hier naar je telefoon grinniken.'
Sorry dat we er niet allemaal met zo'n depressieve kop als de jouwe bij lopen. Andreas zei het bijna hardop, maar hij beet op zijn tong om het in te houden.
Hij zou zijn gewoonlijke onderdanige, bange zelf kunnen zijn en gewoon verder doen met waarmee hij bezig was, maar het gekwetste in hem weigerde dat. Wat gaf Tiaki het recht om hem zo te behandelen? Omdat zijn leven moeilijk was?
Andreas' leven was niet bepaald een ponykamp, maar hij liep er niet constant als een geslagen hond bij. Hij duwde niet alles en iedereen in zijn leven weg om dan zielig te verklaren dat hij niemand had.
Hij keek niet naar Tiaki op toen hij met zijn achterwerk tegen het bord leunde en het berichtje van Lucan weer opende, en hij nam zijn tijd om stilzwijgend een berichtje terug te typen.

[ bericht aangepast op 26 mei 2026 - 15:57 ]

help

27 mei 2026 - 0:04 Gwenllian is offline

Gwenllian 12520

Sadie Arnaud
6 maand geleden • 25 • Ergens in Port Bersea • Minnie

''Nu maak ik me zorgen of ik aan jouw wensen zal voldoen.''
Alles aan Marianne was terughoudend. Voorzichtig. Aftastend. Alles aan Sadie was roekeloos. Openhartig. Vrijpostig. En toen deed Marianne iets wat de roodharige niet zag aankomen. Ze haalde haar hand uit haar jaszak en verstrengelde hun vingers door elkaar. Sadie bestudeerde Marianne's gezicht, maar in het duister van het bos zag ze weinig, behalve dat die laatste haar niet aankeek.
''Oh, ik ben gemakkelijk,'' zei Sadie met een knipoog en liet de dubbele betekenis even in de lucht hangen. Ze bracht hun verstrengelde handen naar haar lippen en plaatste een zachte kus op de rug van Marianne's hand. Haar adem streelde de bijna doorzichtige huid van de andere vrouw.
''Wat kan ik meer wensen dan een avondwandeling in een mysterieus — hoewel een tikkeltje akelig — bos met een knappe vrouw.'' Misschien overdreef ze een beetje. Maar ze kreeg deze kans misschien nooit meer. Ze stak hun verstrengelde handen terug in haar jaszak en verplichtte Marianne zo om schouder aan schouder met haar te wandelen. Ze was blij met de — zij het geringe steun — die haar been zo kreeg en hoopte dat ze niet té opvallend hinkte.
''Ik moet toegeven,'' zei Sadie na een poosje,'' dat dat me een trieste manier van leven lijkt.'' Ze refereerde naar Marianne's eerdere uitsprak over moeite doen voor elkaar. "Quid pro quo. Voor wat hoort wat.'' Ze haalde haar schouders op. Er was zeker geen filosoof verloren gegaan aan Sadie. Ze nam de tijd niet om na te denken waarom iets was wat het was. Ze ervaarde het gewoon.
Haar ogen bestudeerden Marianne's gelaatstrekken. Wie heeft jou pijn gedaan? dacht ze voor een seconde en schudde het snel van zich af, want wat een snel oordeel was dat. ''Wil je niet gewoon mensen ervaren, puur voor de ervaring?''

kindness is never a burden.

27 mei 2026 - 0:24 Gwenllian is offline

Gwenllian 12520

Sadie Arnaud
20 december, 's avonds • 25 • Sadie's appartement • Jamie & Hana

''Volgens mij heb ik er nog nooit zo homo uitgezien.''
Sadie wierp haar armen de lucht in, en tikte daarna drie keer op haar neus. ''Precies! That's the spirit, James!''
''Oh my god, live a little!'' voegde Hana er aan toe en Sadie stak goedkeurend haar gebalde vuist uit naar haar beste vriendin. ''Je ziet er goed uit en homo is in, het is 2025.''
Meewiegend op de beats van de haar pre-party GRWM playlist — momenteel speelde Promiscuous door de speakers — gebaarde Sadie naar Jamie dat hij weer moest zitten en gooide daarna een been — het goeie been — over de zijne zodat ze op zijn schoot kon gaan zitten met haar knieën rond zijn middel. Ze draaide de dop van het potje eyeliner eraf en ging aan de slag, terwijl ze meeneuriëde met Nelly Furtado.
"Hoe laat wil je die kant op?" vroeg Hana. "Voor iemand hier toch een shirt met gore vlekken erop besluit aan te doen?"
Sadie grimaste en met haar tong half uit tussen haar lippen concentreerde ze zich even op het tekenen van een mooi lijntje op Jamies ooglid vooraleer ze antwoordde: ''Alsof we dat zouden laten gebeuren.'' Ze boog lichtjes achterover om haar werk te bekijken. ''Niet te vroeg en niet te laat.'' Niemand wilde de eerste op het feest zijn, maar te laat komen was ook geen optie, want dan werd het misschien te druk en moesten ze buiten in de rij wachten. ''Hoe laat is het nu? Nemen we een taxi of lopen we?''
Ze bleef zwarte lijnen op Jamie's gezicht tekenen en het inkleuren tot ze tevreden was met het resultaat.
''Oké, grote jongen, nu zie je er nóg meer homo uit. Graag gedaan.'' Ze sloeg hem zachtjes twee maal op zijn kaak voor ze rechtsprong van zijn schoot. ''Geef ons een catwalk, dan.'' Ze gebaarde naar de muur van de slaapkamer naar de deur met haar vingers en maakte een wandelende beweging.

kindness is never a burden.

28 mei 2026 - 14:00 Zaalvoetbalclub is offline

Zaalvoetbalclub 10362

Chris Campa

19 December, 13:48 ♧ Port Bersea ♧ Bersea Beach ♧ Jamie

‘Mij hebben? Ik weet niet eens… Wie ben jij? Wat deed jij daar om dat steegje?’ Hij strijkt door zijn haren, lijkt even uit het veld geslagen te zijn als ik. Aan de ene kant stelt me dat gerust, aan de andere kant betekent dat dus dat geen van ons beiden weet wat er aan de hand is. Kortom: we zitten diep in de penarie. ‘Dit is belachelijk. Ik weet niet waarom ...’

‘Ja hallo, nou wordt ‘ie mooi.’ Ik onderbreek hem uit oprechte verontwaardiging, ‘Dit is de tweede keer dat ik je vraag wie je bent, jij eerst.’ Zeg ik enorm stellig. Ik veeg de zweetdruppels van mijn voorhoofd af. Het is op zijn heetst van de dag en alhoewel we in de schaduw van het kleedhok staan, blijft de brandende hitte kleven aan mijn shirt. Het is alsof het is samengesmolten met het zout dat is achtergebleven op mijn huid na het surfen. Hopelijk is de politie ons kwijt, maar het is geen slecht idee om nog even te blijven schuilen terwijl we ons gezamenlijke noodlot nabespreken.

[ bericht aangepast op 28 mei 2026 - 14:01 ]

Tijd voor koffie.

28 mei 2026 - 14:21 Zaalvoetbalclub is offline

Zaalvoetbalclub 10362

Nick J. Baker

20 December ♡ Port Bersea ♡ The Mirage ♡ Eloïse~~, Flora & Tristan~~

‘Als kiespijn’ antwoordt Tristan, scherp en met een glimlach waarvan ik de bedoeling wel kan raden. Alhoewel ik weet dat de opmerking meer dan verdiend is, voel ik een heel klein steekje. Ergens hoop ik dat de groep me toch een beetje gemist heeft. Het is de enige plek waar de herinneringen aan Eli nog echt leven en ook een van de weinige dingen die ik überhaupt heb. Samen met het thuisfront, waar ik de afgelopen twee weken in mijn kinderkamer heb gebivakkeerd, omdat ik de confrontatie met Eli’s rustplaats niet trok. Ik rotte weg in mijn eenpersoonsbedje (nog steeds inclusief cool hertendekbed, uitgekozen toen ik acht jaar was), tenzij we naar de kerk gingen. Een van de weekenden stond in het teken van de jaarlijkse viering van Petrus (een viering die alleen bekend is in onze wijk), toen werd ik gedwongen meer dan vijf uur achter elkaar mijn kamer te verlaten. Een pittige onderneming. Er zijn maar weinige plekken zo devoot als mijn thuis en er zijn nog minder plekken waar het minder ideaal is om in een religieuze crisis te zitten als daar. Ik had me continu verbeten.

‘Ik ga nog wat drank scoren, jullie ook nog iets?’ Hij vraagt het expliciet aan de meiden; Eloïse neemt een long island ice tea en Flora een speciale cocktail. Alhoewel de vraag absoluut niet aan mij is gericht, kan ik het niet laten om Tristan nog na te roepen. ‘En voor mij een Sex On The Beach honneponnetje,’ roep ik hem na, wetend dat de kans dat Tristan een drankje voor mij mee terugbrengt wel minder dan 50/50 is. Flora raakt in gesprek met iemand die ik niet ken, wat ik intern vervloek. Juist Flora’s zachtheid zou ik nu wel goed kunnen gebruiken. De drukte na de lange, eenzame reis; na een lange, eenzame twee weken vol met rouw en verdriet, is een groot contrast. De harde muziek dendert mijn oren binnen, de grote hoeveelheid mensen is overdonderend. Het is alsof iedere aanwezige gast één graad Celsius naar mijn hoofd doet stijgen.

‘Was je bang dat we plezier zouden hebben zonder jou?’ Zegt Eloïse en ik weet dat ze het heeft over mijn afzegging. Ik denk aan de twee weken die ik in bed heb doorgebracht.

‘Natuurlijk weet ik dat dat onmogelijk is,’ zeg ik. ‘Daarom schiet ik nu te hulp. Of heb je een beetje té veel plezier gehad?’
Het lukt me niet om naar Eloïse te kijken zonder een steek van jaloezie.

[ bericht aangepast op 28 mei 2026 - 16:12 ]

Tijd voor koffie.

2 juni 2026 - 18:51 Monpress is offline

Monpress 6143

Carter Nathaniel ~~Mervine~~ Beck
^{Carter Nathaniel Mervine Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

De onderzoekende ogen van Tristan werden opgevangen met een vriendelijke glimlach. Hij was het wel gewend dat mensen in zulke sferen hem niet op het eerste gezicht vertrouwden, maar dat kwam meestal snel genoeg.
"Tristan." Geen verrassingen daar, het was ook niet helemaal eerlijk.
"Het zou mijn leven op dit moment makkelijker maken als je zou kunnen helpen" Carter pakte een glas van de bar. Drie moest vast wel lukken voor Tristan.
"Tuurlijk! Geen probleem." Dezelfde vriendelijke glimlach bleef op zijn gezicht. Geen idee waar ze naartoe gingen, maar dat zou Tristan vast wel aangeven en dan had hij meteen een nieuw groepje om mee te praten.
"Ik ken wel een paar mensen, ja, hoe zit dat met jou? Je kent Julian wel, neem ik aan?’’ Een hartelijke lach rolde over Carters lippen bij Tristans aanname.
"Zou je denken hé? Nee, dit feestje stond eigenlijk niet op mijn planning." Dat zijn aanwezigheid hier voor hem minder als een verrassing kwam dan het zou moeten zijn, liet hij handig achterwegen. Carter keek de zaal rond tot hij Vik zag staan, rug naar hem. "Maar wie ben ik om zo'n kans af te slaan." Hij gebaarde de zaal rond, duidend op het VIP-feest dat hier gaande was. Opnieuw rustte zijn blik op Vik, die druk in gesprek was met iemand. Interessant, daar moest hij morgen maar eens naar vragen want dan kende ze meer mensen dan hij had verwacht. Misschien dat Tristan haar dan ook zou kennen.
"Ik ben hier als plus one, ze staat daar-" Carter wees in Vik's richting. "-met de blonde haren en in gesprek met de dame in de prachtige paarse glitter jurk." Tenminste, hij hoopte dat de jurk inderdaad paars was, het licht hier hielp nou niet bepaald.
"Maar speaking of which, vindt de birthday boy het altijd leuk om iedereen in spanning te laten wachten op zijn komst? Of is het me gelukt om de elusive Julian gewoon compleet over het hoofd te zien?"

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
20 december ⎔ Avond ⎔ VIP area
Tristan ⎔ Gesloten

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 2 juni 2026 - 18:52 ]

Do it scared, but do it anyway.

3 juni 2026 - 14:57 Monpress is offline

Monpress 6143

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

Tiaki keek niet eens meer naar Andreas toen hij antwoordde. Ofja, niet antwoordde. Het gebrek aan reactie zei immers genoeg. Kalmeer! Het hete water prikte tegen zijn huid toen hij zijn handen in de volgelopen wasbak stak, maar er kwam geen reactie. Integendeel, de hitte bracht hem terug. Zijn ademhaling geforceerd diep en langzaam. Nu was niet de tijd om gefrustreerd te raken. Tiaki keek nogmaals naar de klok. Hij had al lang thuis moeten zijn. Als Andreas het niet deed, deed hij het zelf wel. Tiaki wrong de doek uit. Misschien als hij snel genoeg was en rechtstreeks naar de wharenui ging- zijn ringtone brak door de stilte in het lokaal. De naam op het scherm deed hem bijna ineen krimpen. Natuurlijk... Tiaki haalde een keer diep adem voordat hij opnam. De poetsdoek eindigde langs de wasbak.
"Ja, vader," zei hij beheerst. Meteen hield hij zijn telefoon verder van zijn oor vandaan. Frustraties klonken door de kleine speaker.
"Nee, vader." Zijn toon compleet omgeslagen. Het was voorzichtig nu, alsof elk woord het verkeerde kon zijn.
"Mevrouw Smith liet de les langer doorgaan en ik moest oprui-" Hij staarde uit het raam terwijl hij luisterde. De telefoon zat weer tegen zijn oor, het ergste was voorbij. "-nee vader." Elk woord dat door de speaker kwam deed zijn gezicht verder vertrekken en zijn schouders zakken. Zijn nagels drukten in zijn handpalm. Elke spier in zijn lichaam stond strak. Maar elke reactie die hij wilde geven werd dieper weg gestopt.
"Ja, vader." Tiaki bleef uit het raam staren, telefoon nog steeds in zijn hand. Andreas even helemaal vergeten.

15 ⸙ High school student
March 7nd 2013 ⸙ End of the school day
Chemistry lab
Andreas ⸙ Closed

[ bericht aangepast op 10 juni 2026 - 13:43 ]

Do it scared, but do it anyway.

3 juni 2026 - 17:02 Gwenllian is offline

Gwenllian 12520

WALKER
MERVINE

20 december • 30 • Mervine Estate • Devika

Walker incasseerde aanval na aanval. Ondanks de glimlach op haar gezicht en de opgewektheid van haar stem, wond Devika geen doekjes om Walkers tekortkomingen. Ze verweet hem van alles dat haar lief en dierbaar was. Dat dit een inspectie was. Dat hij liever Skyler had dan haar — geen leugen, maar dat was het punt niet. Dat ze zijn hulp niet nodig had. Dat hij hier enkel was voor de erfenis.
Hoe langer ze doorging, hoe dieper zijn frons werd. De zweem van de glimlach om zijn lippen verdween en vervormde tot een gespannen lijn. De hand rond de koffiebeker spande zich aan, en Walkers vingernagels brachten deuken in het karton teweeg.
''En anders moet je toch eens reageren op die berichtjes. Of de belletjes.'' Ze glimlachte. Voor een seconde wilde Walker de glimlach van haar gezicht slaan.
Als kind had zijn vader hem ooit betrapt met een alcoholstift en een heleboel ingekaderde familiefoto's die Walker van de muur in de gang had geplukt. Hij had op het glas getekend — simpele dingen zoals sterretjes, bloemetjes, hartjes. En daarna wat complexer: een hond voor Skyler, actiefiguren die boven de hoofden van de Mervine's vlogen, en duivelhorentjes op Devika's blonde kruin. Zijn vader had hem zo een slag rond zijn oren gegeven dat Walker eventjes enkel zwart had gezien.
Jaren later kon hij zich niet meer herinneren of de herinnering echt was, of een gemanipuleerde droom. Maar wat hem altijd bij bleef waren de hoorns op Devika's hoofd.
Zo zag ze er nu ook uit. Ze miste nog enkel een hooivork en een gespleten tong.
''Ah, Devika...'' zei hij, stopte en begon opnieuw: ''Het zou me niet moeten verbazen dat dat je mening over mij is.'' De grip op het koffiebekertje verzwakte. Hij nam een slok. ''Je hebt het nooit onder stoelen of banken gestoken dat je me niet mag.'' Hij beet op de binnenkant van zijn mond en liet zijn ogen over haar gezicht dwalen, alsof hij zocht naar iets. ''Als kind vond ik het frustrerend. Want wat had ik je ooit misdaan, behalve bestaan?'' Hij draaide zich om en liep terug naar het raam waaruit hij eerder naar de tuin stond te kijken. ''Waarom je je woede uitte tegen mij, in plaats van Theo — Theo, de óórzaak van mijn bestaan — ik heb het nooit begrepen.'' Hij dacht terug aan een kerstfeestje, jaren geleden. Hun tweeën in de woonkamer, met Skyler en Minnie. Een gesprek gelijkaardig aan deze.
Tussen het groen van de heggen en bomen in de tuin, zag hij Andréa Marrero lopen, gekleed in een wel erg net broekpak voor iemand met de titel van terreinbeheerder.
''Ik ben hier niet voor de erfenis,'' vervolgde hij na een korte pauze. Het volume van zijn stem was een tikkeltje luider dan eerder. Hij hield zijn hoofd recht, zijn uitspraak gearticuleerd. Hij wuifde wat met zijn hand. ''Dat wordt allemaal afgehandeld door de notaris en zijn assistent.'' Hij draaide zich weer naar haar toe. ''Zelf al was er geen erfenis, Vik, dan zou ik hier nog steeds staan. Ik heb jullie in de steek gelaten,'' hij slikte, ''jij en Skyler, toen we elkaar het meest nodig hadden en dat is iets wat ik nooit meer ongedaan kan maken. Voor de rest van mijn leven zal ik het proberen goed te maken, maar laat me beginnen met te zeggen dat het me spijt. Het spijt me zo erg dat jullie dit allebei alleen hebben moeten dragen. Niet enkel het verlies van onze vader, jullie moeder, maar ook de last van het dragen van de naam Mervine. En de blikken van het publiek. Dat moet zwaar geweest zijn.'' Hij wist niet zeker of hij het zelf wel allemaal geloofde, ook al meende hij wel wat hij zei. Al was het maar een beetje. ''Ik ben hier niet om excuses te maken. Of om je om vergeving te vragen, want eerlijk gezegd ken ik je al lang genoeg om te weten dat je dat nooit zou doen. Ik weet dat je zei dat je mijn hulp niet nodig hebt, maar als je ooit van gedachten verandert, weet je waar ik woon.''
Zijn blik haakte in die van haar. De koffie was op, dus zette hij zijn beker terug op het marmeren tafeltje tegen de muur. Hij glimlachte. ''Ik houd je niet langer op. Doe de groeten aan Skyler. En Minnie.''

kindness is never a burden.

9 juni 2026 - 11:15 Catmint is offline

Catmint 8681

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 24 🙥 16/17 DECEMBER 🙧 THE TIDES 🙧 TRISTAN

Haar woorden leken in ieder geval iets met hem te doen. Ze wist alleen niet zeker wat het precies deed. Hopelijk vond hij haar gekke ideeën grappig of interessant en verklaarde hij haar niet voor gek.
“Je inspireert me.” Het verraste haar. Vroeger waren ze wel vaker elkaars bron van inspiratie en motivatie geweest – dat was de hele insteek van hun ouders immers geweest – maar niet per se nu. Niet nu ze zich zowel beter als slechter voelde dan vroeger. Dan ooit misschien wel.
Haar sprong in het diepe, het achterlaten van een zorgvuldig gemetseld en opgebouwd leven – het verdiende geen schoonheidsprijs. Waarom zou dat hem inspireren?
Flora realiseerde zich snel genoeg dat ze hem net letterlijk had gevraagd zijn eigen leven terug in handen te nemen. En dat wilde ze ook voor hem. Misschien was het toch positief dat het hem weer inspireerde.
“Weet je, de manier hoe je kijkt naar aanknopingspunten rondom Eli en Maddy. Misschien zijn ze onwaarschijnlijk, maar het is ook weer allemaal niet volledig uit te sluiten toch?” Hij liet een stilte vallen. In zijn ogen zag ze de radertjes aan het werk. Overwoog hij daadwerkelijk haar maffia scenario?
“Je hebt gelijk, Flora. We hebben al lang genoeg volgens alle regels geleefd. Nu is het tijd om zelf de regie te pakken.”
Een trotse glimlach vormde op haar gezicht. Haar woorden hadden de impact gehad die ze voor ogen had gehad.
“Het is tijd om voor onszelf te kiezen,” beaamde ze. “Ik ben echt heel erg blij dat ik jou hiermee kan vertrouwen, Tristan. En ik geloof echt dat het ook jou gaat lukken voor jezelf te kiezen in het leven.”
De angst dat haar ouders haar hier zouden vinden bleef aanwezig, maar Tristan zou haar niet zomaar verraden als hij zelf ook de touwtjes terug in handen wilde nemen. Zo was hij nog nooit geweest, niet naar haar in ieder geval.
“Laten we eerst genieten van het eiland en onze vrienden herdenken. Daarna kunnen we het best beginnen met waar ze geweest zijn. Iemand moet toch wel weten wat ze hebben gedaan toen ze hier waren? Julian misschien?”
Niet dat die met haar zou willen praten, maar hopelijk konden ze er met de groep wel uit komen. Als de rest van de groep mee wilde zoeken dan toch…
Vermoeidheid begon zijn tol te eisen. Ze hield snel een hand voor haar mond toen ze moest gapen. “Misschien had ik toch de koffie moeten accepteren,” grapte ze.
Ze keek op haar horloge. Diep in de nacht inmiddels. Julian was al lang naar bed, dus een verontschuldiging aan hem ging niet meer lukken.
“Ik begrijp het als je inmiddels wel naar bed zou willen gaan, het is al laat.” Dat was geen leugen, ze hadden allebei ook een lange dag gehad en wilde Tristan niet langer van nachtrust onthouden. “Anders heb ik nog wel een slideshow aan foto’s van mijn studentenleven in het Verenigd Koninkrijk? Om de avond op een positieve noot af te sluiten?”
Haar gedachten waren inmiddels zo chaotisch geworden dat ze niet meer wist wat ze wilde vertellen, wat ze durfde te delen en waar ze was gebleven. Echter konden ze allebei wel iets vrolijks gebruiken na de onmacht en realisaties die ze hadden uitgesproken. Er was nog tijd genoeg voor de serieuze en volwassen zaken.
Nu was het tijd om Tristan foto’s van katten op de campus en de universitaire bibliotheek te laten zien. Ook om zichzelf afleiding te bieden, voordat ze de rest van de nacht weer zou liggen piekeren in bed.
De nachtmerries zouden toch wel komen, maar ze kon er in ieder geval voor kiezen om de tijd ervoor nog te vullen met positieve dingen.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

12 juni 2026 - 14:58 Miyah is offline

Miyah 1661

TRISTAN EVERETT MONTROSE
20 december — 23 — The Mirage— with Carter (closed)

Een warme lach ontsnapte Carter bij Tristans aanname. Tristan wist zelf ook wel dat het geen garantie was dat iedere aanwezige Julian daadwerkelijk kende. Dit soort evenementen trokken genoeg mensen aan die vooral kwamen voor de locatie, de drank of de status die eraan verbonden was. Of plus ones, natuurlijk.
"Zou je denken hé? Nee, dit feestje stond eigenlijk niet op mijn planning." Antwoordde Carter. Zijn blik dwaalde door de ruimte, langs onbekende gezichten en halflege glazen, tot hij bleef hangen bij een mooie blondine die zich inmiddels bij een deel van zijn vriendengroep had gevoegd.
"Maar wie ben ik om zo'n kans af te slaan."
Carter gebaarde de zaal rond. Tristan volgde zijn blik. Voor de meeste mensen was dit waarschijnlijk een exclusief feest; voor hem voelde het vooral als een verzameling dure drank, opgeblazen ego's en mensen die deden alsof ze elkaar mochten. Voor hem was het meer een verplichting. De enige reden dat hij uiteindelijk toch was gekomen, was Eloise.
‘’Ik ben hier als plus one, ze staat daar-" Carter wees in de richting van de blondine waar hij eerder naar had gekeken. "-met de blonde haren en in gesprek met de dame in de prachtige paarse glitter jurk." Hij volgde wederom zijn blik, de dame leek druk in gesprek met Flora inmiddels.
"Maar speaking of which, vindt de birthday boy het altijd leuk om iedereen in spanning te laten wachten op zijn komst? Of is het me gelukt om de elusive Julian gewoon compleet over het hoofd te zien?" Vroeg Carter
Tristan onderdrukte een zucht. Niet om Carter, maar omdat Julian er zichtbaar genoegen in schepte om iedereen op zijn komst te laten wachten. Tegenover Carter kon hij bovendien moeilijk verhullen dat hij Julian niet kon uitstaan, en dat ook niet erg probeerde. Zijn blik kwam opnieuw uit bij Carter.
‘’‘Je hebt hem niet over het hoofd gezien,’’ legde Tristan uit. ‘’Het zou me niet verbazen als hij het gewoon vermakelijk vindt om iedereen te laten wachten. Ik weet niet hoeveel je over hem weet, maar hij houdt van een entree.’’
Niet alleen bij binnenkomst werden er scenes gemaakt overigens. Het New Lyceum Society Gala stond Tristan nog altijd scherp op het netvlies. De vechtpartij tussen Julian en Eli, waarvan filmpjes tot op de dag van vandaag nog op internet rondspookten, als een hardnekkig soort herinnering waar niemand om had gevraagd maar ook niemand meer vanaf kwam. Zijn eigen vader was woedend geweest omdat Tristan er überhaupt zichtbaar bij stond. Alsof aanwezigheid tegenwoordig al als medeplichtigheid gold.
‘’Geen zorgen, het is nooit de vraag óf je hem gaat zien,’’ zei Tristan. ‘’eerder wanneer.''
Hij vond dat ze het genoeg over Julian hadden gehad. Hij ontdooide iets richting Carter, en dat liet Tristan meestal blijken door simpelweg iets meer interesse te tonen. Carter leek in ieder geval niet direct af te haken door de wat stugge houding die hij in het begin had aangenomen
''Maar het is leuk je hier te ontmoeten, Carter, kom je uit de buurt?’’

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

12 juni 2026 - 15:41 Miyah is offline

Miyah 1661

TRISTAN EVERETT MONTROSE
16 december — 23 — the Tides— with Flora

“Het is tijd om voor onszelf te kiezen,” beaamde ze. “Ik ben echt heel erg blij dat ik jou hiermee kan vertrouwen, Tristan. En ik geloof echt dat het ook jou gaat lukken voor jezelf te kiezen in het leven.”
Als het hem ooit zou lukken, dan zou zij gezorgd hebben voor het eerste vonkje. Daarvoor zou hij haar altijd dankbaar blijven. Het betekende veel voor hem dat ze hem ermee vertrouwde. Het zou dan ook veilig bij hem blijven.
“Laten we eerst genieten van het eiland en onze vrienden herdenken. Daarna kunnen we het best beginnen met waar ze geweest zijn. Iemand moet toch wel weten wat ze hebben gedaan toen ze hier waren? Julian misschien?”
Hij haalde zijn schouders op. Hij wist even niet goed wat hij ervan moest denken; zijn gedachten voelden te vermoeid om er nog echt grip op te krijgen. Niet zo vreemd ook, na alles wat ze hadden besproken en het feit dat de nacht inmiddels ver gevorderd was. Flora onderbrak hem met een gaap, en dat was voor hem genoeg om te weten hoe laat het was.
‘’Misschien had ik toch de koffie moeten accepteren,” grapte ze.
Hij grinnikte terwijl ze op haar horloge keek. ‘’Of rust nemen, schijnt ook erg goed te werken’’ grapte hij. Voor haar was het ook een lange dag geweest. Ze had een lange reis achter de rug gehad en het emotionele gesprek dat ze hadden, zou ook haar tol geëist hebben.
“Ik begrijp het als je inmiddels wel naar bed zou willen gaan, het is al laat,“
Tristan wilde antwoordde dat hetzelfde gold voor haar, maar hij stopte zodra ze verder sprak.
‘’Anders heb ik nog wel een slideshow aan foto’s van mijn studentenleven in het Verenigd Koninkrijk? Om de avond op een positieve noot af te sluiten?”
Dat idee viel hem eigenlijk wel goed.
‘’Goed plan,’’ glimlachte hij. ‘’we sluiten deze avond af op een positieve noot en nemen daarna beiden rust. Klinkt dat als een goede deal?’’
Aangezien ze beiden overduidelijk wel hun rust konden gebruiken.
‘’Tenzij je ineens zo drastisch veranderd bent dat je mij traumatiseert met je slideshow,’’ voegde hij er wel als luchtig grapje aan toe. ‘’dan slaap ik misschien wel helemaal niet meer’’
Hun hart tot hart had Tristan veel verlichting gegeven, alleen daarvoor was de reis naar Port Bersea al geslaagd geweest.
‘’het is oprecht goed om je hier te hebben, Flora. Dankjewel, voor het komen’’
Hij wist dat ze heus niet alleen voor hem kwam en dat hij haar daar niet voor hoefde te bedanken. Toch voelde het voor hem goed om dat uit te spreken.

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

14 juni 2026 - 0:00 Renna is offline

Renna 3472

DEVIKA "VIK" MERVINE

20 december 2025 • 25 • 's Avonds • met Flora • The Mirage

Flora draaide zich om. Het duurde even voordat herkenning oplichtte in haar ogen.
‘Devika?’ Een verraste glimlach verscheen op haar gezicht. ‘Wat doe jij hier? Hoe gaat het met je?’
‘Goed!’ kwam Devika’s automatische antwoord, eentje dat al klaarlag nog voordat Flora de rest van haar zin had uitgesproken. ‘Druk met de voorbereidingen voor kerst.’
Het was inmiddels een reflex geworden: een overtuigende lach en iets triviaals dat haar recent bezig hield om precies dit soort vragen af te wimpelen. Te laat bedacht ze zich dat Flora al eerder achter Devika’s masker had kunnen kijken en meer over haar wist om genoegen te nemen met het snelle, sociaal wenselijke antwoord.
‘Een stukje beter dan eerder dit jaar,’ voegde ze dus toe, haar glimlach iets zachter. Hoewel de woorden niet helemaal als waarheid aanvoelden, was dit absoluut niet de plek om daar te lang bij stil te staan.
Haar blik gleed even langs Flora’s metgezellen: broer en zus Montgomery (import, nieuw geld op Port Bersea), en een lange knul die ze niet kende. Devika vroeg zich af wat de onderliggende linkjes en dynamieken waren. Misschien dat Flora de puzzel zou leggen.
Ze spreidde haar handen en gebaarde vaag naar de ruimte om hen heen. ‘Ik woon hier,’ zei ze tegen Flora, ‘dus de vraag is eerder: wat doe jíj zo ver van Engeland vandaan?’
Flora’s vingers bewogen onrustig over de stof van haar jurk. Nervositeit? Ongemak? Even vroeg Devika zich af of Flora het wel op prijs stelde dat ze naar haar toegekomen was. Het was meer een impuls geweest dan een bewuste beslissing.
De discolampen flitsten en licht schitterde van Flora’s jurk. Devika’s blik gleed omlaag en herkenning vonkte in haar binnenste.
‘Is dat dé jurk?’ vroeg ze op hetzelfde moment dat Flora zei, ‘Leuke glitters, trouwens!’ Devika maakte een wegwerpgebaar, een woordeloze kijk niet naar mij, kijk naar jou!
‘Wat tof dat je hem draagt! Je wil niet weten hoeveel mensen daar alleen iets meenemen om het te hebben. Ik heb hem nog nooit in het wild gezien.’ Ze zette een stapje achteruit om de jurk te kunnen bewonderen en tuitte goedkeurend haar lippen.
De lengte was misschien niet ideaal voor een clubavond, maar dat kon ze Flora niet kwalijk nemen. Met een jurk als deze greep je iedere gelegenheid aan om hem aan te trekken. De snede accentueerde Flora’s figuur en gaf haar de perfecte “girl next door”-vibes. Alsof ze de lead was uit een high-school romance die de show stal tijdens het gala.
Een trotse warmte vloeide in haar borstkas. ‘En wat staat ze je goed.’

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

[ bericht aangepast op 14 juni 2026 - 0:06 ]

Dramatic

Index RPG Actieve Topics Zoek