• Nummer 1: Blub.
    Nummer 2: Blub.
    Nummer 3: Blub.
    Nummer 4: Blub.
    Nummer 5: Blub.
    Nummer 6; Blub.
    Nummer 7; Blub.
    Nummer 8; Blub.
    Nummer 9; Blub.
    Nummer 10; Blub.
    11 & 12 komen vast nog x'D

    Joinen maar geen idee wat RPG's zijn?
    Kijk hier!

    Inspringen altijd mogelijk. Vraag maar een samenvatting aan mij en ik zal je helpen met in het verhaal komen (;
    Het verhaal
    Het gaat over een stel kinderen die om de een of andere reden in een verlaten villa in het bos komen. Denk aan weddenschap, weggelopen, verdwaald etc. De villa is enorm, heeft alles wat je maar wensen kan, ookal is het stoffig en wat oud. Maar wat ze niet weten is dat de villa die zo verlaten lijkt al bewoond is, niet door mensen of dieren. Door vampiers. Twee sorten nog wel, de slechte kennen geen medeleven en drinken van alles en iedereen en houden zich vaak niet in, de 'goede' doen het zo lang mogelijk met dierenbloed, maar moeten af en toe ook dat van een mens. Ze nemen dan zo min mogelijk en doen de mensen verder niks. Die twee soorten vampiers haten elkaar, obviously.
    Dan nu het grootste probleem, als een mens eenmaal binnen de poorten die rond de villa staan stapt, kan die niet meer terug. Enkel vampiers kunnen naar binnen en naar buiten. Overleven ze het?

    Rollen - Het waren er meer maar bon ;p
    Normale tiener: Dewi - Candy - Timothy - JamieGoede vampier: Elif - Gawyn - Lew - Odile - Yue
    Slechte vampier: Faith - Savoy
    Vampierjagers: Ask (Damiën) - Chase (James)

    Weetjes over vampiers
    - Ze kunnen in het daglicht, maar niet de hele dag. Eerst gaat het jeuken als ze te lang zien en dan pijn doen, als ze dan nog te lang blijven is er logisch wat er gebeurt.
    - Als een vampier van een mens drinkt wordt dat mens geen vampier, dat gebeurt pas als een vampier gif 'inspuit'
    - Een vampier die een mens ook tot nachtwezen maakt creëert als het ware een band en is eigenlijk verplicht die persoon te begeleiden in het begin.
    - Vampier worden is een zeer pijnlijk proces.
    - Als vampiers elkaar écht mogen drinken ze elkaars bloed zodat ze een sorot band krijgen ^^
    - Vampiers zijn sneller en sterker dan mensen en al hun zintuigen zijn ook sterk ontwikkeld.
    - Vampiers kunnen sluipen zonder geluid te maken en kunnen haast opgaan in de schaduwen.
    - Vampiers hebben geen eten/drinken nodig, ookal kunnen ze het wel eten.
    - Vampiers hebben bijna geen slaap nodig.
    - En als laatst; Elke vampier heeft een soort kleine gave, geen vuursturen of iets dergelijks maar denk aan gedachten lezen. Hier een

    lijstje met ideeën.
    Gedachten lezen door op persoon te concentreren of door aanraking
    Iemands hele verleden zien door simpele aanraking
    Persoon pijnigen als je wilt door enkel te kijken
    Dingen verplaatsen zonder aan te raken
    Hypnose
    Iemand in slaap kunnen laten vallen
    Zelf kunenn beslissen hoe je eruit ziet
    Ogen verkleuren naar je emotie
    Gedachten kunnen 'verzenden'
    Als iemand slaapt en je raakt die persoon aan kan je droom meekijken
    Dromen manipuleren
    Genezen
    Emoties aanvoelen
    Weten of iemand de waarheid spreekt
    Visioenen

    En ga zo maar door.

    HAVE FUN :'D

    [ topic verplaatst door een moderator ]


    In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

    Ja :Y).

    Odile - Goede vampier.

    De deur wordt opengebroken en ik open de ogen. Lewis. Ik wil overeind komen, maar hij knielt al bij me neer met een glas water. Ik schaam me vreselijk voor mijn toestand.
    'Hier, spoel je mond even.' Zonder wat te zeggen ga ik zitten, neem ik het glas water aan en neem een paar slokken. Mijn blik is glazig. Ik voel zijn hand door mijn haar aaien. Behalve water heeft Lew ook een glas bloed meegenomen.
    'Dank je,' zeg ik en neem het aan. Mijn stem klinkt krakerig. Als ik het bloed naar binnen heb gewerkt, voel ik me al een beetje beter, hoewel mijn geestelijke gesteldheid nog altijd flink naar de klote is. Ik leg mijn hoofd op Lewis' schouder. Ik staar voor me uit. Ik heb nog maar een paar dagen. En ik wil niet. Ik wil weg. Ik wil weg, samen met Lew, Yue en Quinten. Ik wil Dewi en Yue naar school kunnen laten gaan. Ik weet niet of ik hen ooit nog weer zal zien. Zouden ze het willen?
    'Ik wil niet,' fluister ik dan als ik me opnieuw op krul in Lewis' armen. Met de handen om mijn knieën gevouwen. 'Ik wil niet naar hem toe. Ik wil niet alles waar ik zo hard voor heb gevochten verliezen. Ik wil het niet. Ik wil niet dat hij me kust, me aanraakt. Ik wil je niet kwijt. Ik ga nog liever dood.'
    Geluidloos glijden er een paar tranen naar beneden.
    'Zo moe. Ik ben zo moe.


    No growth of the heart is ever a waste

    Odile - Goede vampier.

    'Zo ver komt het niet, we ontsnappen met z'n allen op de dag van het huwelijk. Ik zorg ervoor dat zelfs Savoy hier niet hoeft te blijven.' Ik hef het hoofd naar Lew. 'En als we hier weg zijn.. zou ik graag met je willen trouwen.' Mijn mond zakt open van verbazing.
    'Lewis. Meen je dat echt?' Ik draai me zijn kant op en pak hem bij de schouders. Ik zie zijn ogen. Ja. Hij meent het echt. Ik glimlach en druk de lippen op de zijne. Ik sla mijn armen om hem heen en trek hem tegen me aan. Ik heb me nog nooit tegelijkertijd zo down als intens gelukkig gevoeld. Ik kom gewoon niet op de woorden om te beschrijven hoe ik me nu voel. Ik wil hem gewoon niet meer loslaten. 'Ik hou van je Lew.' Met mijn hoofd op zijn schouder voel ik de tranen weer achter mijn ogen prikken. Tranen van geluk deze keer.
    'Ik zou niet anders willen dan je vrouw zijn. Tot het onze tijd is. En ik wil mee met je, terug naar Louisiana. Hoe moeilijk het ook gaat komen om daarheen te gaan. Ik wil dit gewoon achter me laten. Degenen die zeiden dat het verleden je blijft achtervolgen hebben gelijk. Maar ik wil gewoon niet meer achtervolgd worden. Ik kan niet terugdraaien wat ik heb gedaan. Ik heb jaren tegen mezelf gezegd dat alles mijn schuld is, dat ik moet boeten. Maar ik heb er genoeg van. Ik wil vooruit. Met jou.'

    Macht der gewoonte: nog steeds naar het subforum 'Forumspelletjes' gaan voor de RPG's. Moet. Afleren.

    [ bericht aangepast op 6 nov 2011 - 23:24 ]


    No growth of the heart is ever a waste

    C18 schreef:
    Macht der gewoonte: nog steeds naar het subforum 'Forumspelletjes' gaan voor de RPG's. Moet. Afleren.

    Héél herkenbaar :3

    Yue
    Bedremmeld kijk ik toe hoe Lew de badkamer in verdwijnt. Ik hoor hem zacht tegen Odile praten, maar versta niet wat ze zeggen. Ongemakkelijk frunnik ik aan mijn haar, als ik me besef dat Quinten nog steeds met zijn hoofd in zijn handen op de bank zit. Het is duidelijk dat hij zich net zo rot voelt als iedereen. Ik loop zachtjes naar hem toe en leg een hand op zijn schouder. "Gaat het?" vraag ik zacht. "Zal ik een glas water of iets anders voor je pakken?" Ik vraag me af of het hem zwaar is gevallen Aimeé achter te laten. Ze leken elkaar immers aardig goed te mogen.

    Savoy
    Als we weer terug zijn bij de kelder wil ik gewoonte getrouw achter de rest aan lopen, maar met een hardhandige por in mijn zij wordt me verteld dat ik ergens anders heen moet. Terwijl ik de bewaker die naast me loopt negeer denk ik aan wat me morgen te wachten staat. Ik heb veel gehoord over de gevechten die vampieren clans houden. Schokkende, maar ook boeiende verhalen. Het zal de eerste keer zijn dat ik er een mee doe, en tegelijkertijd de eerste keer dat ik er een zal zien. Bang ben ik eigenlijk niet, maar toch kriebelen er iets van zenuwen in mijn buik. Is het gek? Na al die jaren samengeleefd te hebben met vampiers die me liever dood dan leven zagen ben ik aan de pijn wel gewend geraakt, maar toch is een gevecht in een kooi anders. Je wordt opgesloten voor het plezier van anderen, die naar je kijken alsof je een vermakelijke actiefilm bent. Ik voel ineens een raar besef van hoe diep ik in de klote zit over me heen komen en slik terwijl ik door de deur die de bewaker voor me openhoudt loop. Dat is het. Voor Fjodor en zijn schoothondjes is het niet meer dan vermaak. Ik klem mijn tanden op elkaar terwijl ik de bewaker de deur op slot hoor draaien. Ineens is het besluit al genomen in mijn hoofd, zonder dat ik er goed over na heb gedacht: Ik zal niet meewerken aan hun vermaak. Nooit.

    -Quint-
    'Gaat het?' vraagt Yue en ze legt een hand op mijn schouder. 'Zal ik een glas water of iets anders voor je pakken?' Door die woorden voel ik mijn eigen nog slechter, ik hoor hier niet zielig te zijn. 'Hmm ja gaat wel,' zeg ik met een verdrietige ondertoon. Ik schuif wat naar de andere kant van de bank en maak zo plaats voor Yue om te kunnen zitten. Eigenlijk weet ik niks van haar. in een hoekje van mijn oog beginnen de tranen te prikken. Nu ik hier weer ben moet ik steeds denken aan Aimee en hoe we hier samen waren. Ik hoop maar dat zei het goed heeft daar buiten.


    Do it scared, but do it anyway.

    Wat zeggen jullie ervan als we het weer zo'n beetje ochtend laten worden? Dan kan het verhaal weer verder :3
    En yaay, Lew en Odile gaan trouwen :3 Awesome :3

    Yue
    Ik loop snel naar de keuken om een glas water te vullen, en ga dan naast Quinten op de bank zitten. "Hier." zeg ik, en ik geef hem het glas. Ik zie dat zijn ogen vochtig zijn, en bijt op mijn lip om mijn eigen tranen tegen te houden. Ik kan er slecht tegen als mensen huilen, zeker als ik me zelf verdrietig voel. Ik leg onhandig een hand op zijn rug en klop even bemoedigend. "We komen hier vast wel weer uit joh. Odile en Lew kunnen alles." Ik trek mijn hand weer terug en pluk ongemakkelijk aan de stof van de bank. Ik ben nooit een kei geweest in mensen troosten, maar ik doe mijn best.

    Savoy
    Als we weer terug zijn bij de kelder wil ik gewoonte getrouw achter de rest aan lopen, maar met een hardhandige por in mijn zij wordt me verteld dat ik ergens anders heen moet. Terwijl ik de bewaker die naast me loopt negeer denk ik aan wat me morgen te wachten staat. Ik heb veel gehoord over de gevechten die vampieren clans houden. Schokkende, maar ook boeiende verhalen. Het zal de eerste keer zijn dat ik er een mee doe, en tegelijkertijd de eerste keer dat ik er een zal zien. Bang ben ik eigenlijk niet, maar toch kriebelen er iets van zenuwen in mijn buik. Is het gek? Na al die jaren samengeleefd te hebben met vampiers die me liever dood dan leven zagen ben ik aan de pijn wel gewend geraakt, maar toch is een gevecht in een kooi anders. Je wordt opgesloten voor het plezier van anderen, die naar je kijken alsof je een vermakelijke actiefilm bent. Ik voel ineens een raar besef van hoe diep ik in de klote zit over me heen komen en slik terwijl ik door de deur die de bewaker voor me openhoudt loop. Dat is het. Voor Fjodor en zijn schoothondjes is het niet meer dan vermaak. Ik klem mijn tanden op elkaar terwijl ik de bewaker de deur op slot hoor draaien. Ineens is het besluit al genomen in mijn hoofd, zonder dat ik er goed over na heb gedacht: Ik zal niet meewerken aan hun vermaak. Nooit.

    -Quint-
    Yue komt terug uit de keuken met een glas water in haar hand. 'hier' zegt ze en ik pak het glas aan. Snel zet ik het op de tafel voor me. Met de mou van mijn vest ga ik langs mijn ogen om de tranen weg te vegen. Hier emotioneel instorten, om het naar even netjes te zeggen, heeft al helemaal geen zin. Ook zegt Yue dat Odile en Lewis alles kunnen, dus ook hier uitkomen. Van Odile kan ik dat geloven, maar als ik Lewis' naam in het rijtje hoor komt de woede in me boven. Ik moet mijn best doen om niet gelijk op te staan en scheldend naar een andere ruimte te lopen. Toch beweeg ik plotseling een beetje waardoor het lijkt of Yue schrikt van mijn reactie. 'Hmm, ja dat zal allemaal wel.' zeg ik een beetje pissig. Ik had een plan, ik had iets bedacht, ik had een mes meegenomen, maar een bedankje ho maar. Dat ik zo'n reactie zou krijgen had ik wel verwacht maar iets positiever had gemogen. Ik doe een poging om op te staan, maar de situatie heeft al mijn energie weg gehaald. Met een plof kom ik weer op de bank en zak in elkaar, weer komt de gedachte boven. De gedachte dat ik niks kan, niks goed doe, dat mensen/vampieren me niet moeten laat staan aardig zijn. Nu ben ik echt pissig en zonder er bij na te denken raakt mijn gebalde vuist de zijkant van de bank. Pijn heb ik toch al dus dit maakt het niet erger.


    Do it scared, but do it anyway.

    Helemaal mee eens Vluuv *O*.
    Lolz, eindelijk eens wat positiefs in de levens van m'n character :'D


    No growth of the heart is ever a waste

    Odile - Goede vampier.

    Ik ben in de wolken. Nog maar vaag voel ik hoe Lew een kus op mijn voorhoofd drukt en me tegen zich aantrekt. Ik vraag me af of hij beseft hoe groot de impact van zijn woorden op me waren. Hoe ongelofelijk dankbaar en gelukkig ik ben omdat hij mij, out of all vampires, heeft gekozen om de rest van zijn leven mee door te brengen. Iemand die geen genade verdiend heeft, maar het toch heeft gekregen.
    'Nooit gedacht dat ik zou trouwen met het meisje dat mijn beschermelinge wilde op eten,' hoor ik hem dan zeggen, alsof hij mijn gedachten kan lezen. Achteraf ben ik zo blij geweest dat ik Dewi nooit te pakken heb gekregen. En de ene keer dat het zo ver was - dat ik werkelijk de kans had om haar leven daar en toen te eindigen - had Lew tot me door weten te dringen. Als eerste. 'Al moet ik toegeven dat je me toen al fascineerde.' Ik kijk omhoog, nu verbaasd.
    'Ik ben zo blij dat je me toen een kans hebt gegeven. Zo blij..' fluister ik. Ik voel de tranen achter mijn oogleden prikken. Godverdomme, ga weg, ga weg, sis ik ze in gedachten toe. Om te voorkomen dat het toch mis gaat, sla ik de ogen neer en begraaf ik mijn gezicht in Lew's shirt. Ik hoor een kraan opengaan en vang de geuren van Yue en Quinten op. Ik kus Lew nog eenmaal, voor ik overeind krabbel en mezelf nog een keer in de spiegel bekijk. Ik zie er niet uit, maar ik voel me al een stuk beter. Zelfs Fjodor die me morgen meeneemt naar een bruidswinkel kan het innerlijke geluk niet verpesten. Dan kan ik meteen kijken naar een jurk die ik aan zal trekken op de bruiloft van Lew en mij. Ik trek een grijns om mezelf. Odile, je bent niet goed wijs. Ik haal een hand door Lew's haar en glimlach naar Yue en Quinten.
    'We halen onszelf hieruit. Ik weet nog niet hoe, maar het gaat lukken.' Dan kom ik de slaapkamer binnen, sluit de deur en trek mijn trui over het hoofd. Ik ben te moe om zelfs maar te douchen. Eerst slapen. Ik ga op bed zitten, doe ook mijn broek uit en kruip onder de lakens.
    Binnenkort kan ik zo lang en zo vaak naast Lewis liggen als ik wil. Ik sluit de ogen en verdwijn al snel naar dromenland.

    /Aight, last post voor het ochtend wordt :]

    [ bericht aangepast op 9 nov 2011 - 23:07 ]


    No growth of the heart is ever a waste

    -Quint-
    Langzaam word ik wakker, mijn lichaam voelt stijf. Ik merk dat ik de hele nacht op de bank heb gezeten. Mijn ogen gaan door de ruimte. Het glas water staat nog op tafel. Mijn hand reikt naar het glas en pakt het op. Ik drink een paar slokken en loop, met het glas in mijn hand, naar de keuken. De rest van het water verdwijnt in de gootsteen. Ik ga een paar kastjes na totdat ik iets te eten heb gevonden. Een klein beetje eet ik op en loop weer richting de kamer. Mijn tas ligt nog bij de bak waar ik op heb gezeten. Ik rommel wat in mijn tas en vind uiteindelijk wat ik zoek. Met die spullen loop ik naar de tafel en ga zitten. Het potlood in mijn hand danst over het papier. AL snel staan er heel wat lijnen en kun je al zien wat het wordt. Nadat mijn potlood zijn werk heeft gedaan is de zwarte fineliner aan de beurt en ook mijn kleurtjes. Deze keer gebruik ik donkere tinten, vooral zwart, grijs en donker blauw om de sfeer van de tekening te bepalen. Ik ruim mijn spullen weer op en ga op de bak zitten, wachten op de volgende die wakker wordt of zijn gezicht in de kamer laat zien.

    waarom denkt/praat (bijna)iedereen in het engels??


    Do it scared, but do it anyway.

    Tic van mij, negeer 't maar hoor haha ;]


    No growth of the heart is ever a waste

    C18 schreef:
    Tic van mij, negeer 't maar hoor haha ;]

    je bent niet de enige, doe ik ook normaal (in real life) on rpg of verhaal (bijna)niet.


    Do it scared, but do it anyway.

    Oh, in de RPG posts zelf is het bij mij wel altijd Nederlands. 't Verhalende deel zegmaar. Maar als ik gewoon wat moet toevoegen al forumpost dan kan er inderdaad half Engels tussen zitten :'].


    No growth of the heart is ever a waste

    Yue
    Stil blijf ik zitten, geschrokken door Quintens kribbige reactie. Ik vraag me af waarom hij is teruggekomen. Hij is nu de enige mens hier, en hij heeft dus sowieso minder kans dit te overleven. Toch wilde hij helpen, en dat bewonder ik. Ik weet niet of ik er zelf de moed voor zou hebben gehad. Verrast kijk ik op als Odile weer naar buiten komt. Het is te zien dat ze heeft gehuild, maar ik voel me blij worden als ik de strijdlustige blik die ze voorheen altijd in haar ogen had weer herken. Wat Lew ook tegen haar heeft gezegd, het heeft goed geholpen. Als ze in haar slaapkamer verdwijnt besluit ik ook om te proberen wat slaap te krijgen. Het is lang geleden dat ik me moe heb gevoeld, een van de grote voordelen van het vampier zijn, maar alle emoties en gebeurtenissen van vandaag eisen nu toch hun tol. Ik glimlach vluchtig naar Quinten en loop de kamer in waar ik me eerder had gevestigd met een pak koekjes een een boek. Nadat ik de deur heb gesloten haal ik de spullen van het bed en trek mijn spijkerbroek, trui en sokken uit. Mijn ondergoed en t-shirt houd ik aan, zodat ik ten minste iets heb dat op een pyjama lijkt. Een gaap onderdrukkend sla ik de dekens open en kruip in bed. Ik lig nog even te woelen, maar val dan in slaap. Alle indrukken en gevoelens van vandaag komen terug in mijn dromen, waardoor mijn slaap een ware chaos is. Midden in de nacht schrik ik wakker, gedesoriënteerd en bang, maar als ik me besef waar ik bang ga ik weer terug in bed liggen. Ik heb het warmer dan normaal, maar ik ben moe en al snel slaap ik weer, even onrustig als eerder.

    Savoy
    Uren heb ik stil met mijn armen over elkaar op de bank gezeten en nagedacht. Nagedacht over vroeger, over mijn tijd in het huis, over Dewi en nagedacht over mijn huidige situatie. Ik blijf bij mijn eerdere voornemen. Ik zal niet doen wat die strontvlieg van me wil zien, al betekent het mijn dood. Ik haal mijn neus op en werp een blik op de klok, die aan de grauwe muur hangt. Deze kamer is een stuk minder comfortabel dan die andere, maar er is tenminste een klok. Waarschijnlijk is die juist bedoelt om me angst aan te jagen. Zodat ik de secondes die ik nog heb tot ik moet vechten langzaam zie wegtikken en zo tot wanhoop wordt gedreven. Wat slap. Als ik op de gang stemmen en voetstappen hoor blijf ik rustig zitten, en zelfs als de deur openvliegt houd ik mijn armen over elkaar en mijn ogen op de klok gericht. "Tijd om te gaan." zegt een stem, en rustig kom ik overeind. Ik ben er klaar voor. Ik word door twee mannen door de gangen geleid en uit eindelijk in een andere kamer gezet. Er hangt een boksbal en staat een bankje, en het ruikt er naar zweet en bloed. "Wacht hier." beveelt de ene man, waarna hij de deur dichtslaat. Alsof ik ergens heen kan, jij idioot, denk ik minachtend en ik ga op het bankje zitten. Even overweeg ik om mijn frustratie en woede op de boksbal te botvieren, maar daar zie ik al snel van af. Ik wacht wel gewoon tot het tijd is.

    Odile - Goede vampier.

    Door een kriebel in mijn neus word ik wakker. Ik open de ogen en merk dat een pijpenkrul de boosdoener is. Ik wil overeind schieten om nu een einde te maken aan die krullen, tot ik merk dat er een arm om mijn middel is geslagen. Lewis. Ik glimlach even als ik hem zie slapen. Hij heeft het nodig gehad. Heel voorzichtig haal ik de arm van me af en glip het bed uit. Ik trek mijn nieuw gestolen kleding aan en open de kamerdeur.
    In de kamer zit Quinten te tekenen. Met een schuin oog staar ik naar zijn resultaat. Dat doet hij aardig goed.
    'Jij ook thee?' vraag ik als ik in de keuken wat water begin te koken. Ik meen dat ik hier in de kast wat brood heb gezien, mocht je behoefte hebben aan iets van een ontbijt.' Op dat moment hoor ik gebons op de deur. Tot mijn verbazing is het niet Fjodor, maar een paar voor mij onbekende vampiers.
    'Wel verdomd, ik ruik mens. He rooie, doe die deur es open.' 'Val dood, stuk ellende,' sis ik. De man grinnikt.
    'Dat langharige vriendje van je maakt zich klaar voor het gevecht. Ik zet mijn geld op Jonathan. Dat zou ik ook doen als ik jou was. Hij laat niks van hem heel.' Dus ze hebben Savoy naar de trainingsruimte gebracht. Dat verklaart wat.
    Ik loop naar de deur en kijk hem met een vernietigende blik aan. 'Ik zal niks van jou heel laten als ik je te pakken krijg, stuk stront. Nu opflikkeren.' Hij lacht.
    'Lawrence, volgens mij vindt ze me leuk.' 'Ik zou haar doen als ik jou was. Moet je dat lekkere lijf zien.' Oh godverdomme, wat jeuken mijn vuisten om hem en zijn grote bek naar de zevende hemel te slaan. Op dat moment gaat de ketel als een malle tekeer en haast ik me naar de keuken om het gas uit te zetten.
    'Rennen, wijffie,' lachen de twee vampiers, waarna ze het hazenpad kiezen.


    No growth of the heart is ever a waste

    -Quint-
    'Jij ook thee?' hoor ik Odile vragen. Ik kijk op van mijn blad. 'Ja lekker.' zeg ik, ik ben aangenaam verrast dat iemand zich hier de moeite doet voor mij. vaag krijg ik iets mee van 2 vampiers aan de deur. langzaam begin ik hardop te praten.
    'Ik heb eens zitten denken.' zeg ik.
    'die 2 vampiers van daarnet zeiden iets over mens. Als we hier willen ontsnappen moeten we wel een heel goed plan hebben om weg te komen zonder op gemerkt te worden. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar in de korte tijd hier heb ik geleerd dat vampiers best goed mensen kunnen ruiken. En dan is het probleem dat ik een mens ben.' na dat gezegd te hebben verdiep ik me weer in mijn tekening, wachtend op Odile met de thee.


    Do it scared, but do it anyway.