[RPG • 0] Experium|| 59 - Speeltopics

[ bericht aangepast op 4 jan 2025 - 20:20 ]

Every villain is a hero in his own mind.

Merrin/Kassander/Adam

Adam
Fox leek iets gekalmeerd te zijn, al zat hij ineengedoken onder een boom, met zijn armen om zijn benen heen geslagen. Zijn gezicht glinsterde van de tranen. Het deed pijn om ernaar te kijken, zelfs al wist Adam dat hij dit zou veranderen.
      Was Merrin hier maar.
      Zolang dat niet was, durfde hij namelijk niet in te grijpen.
      Ver weg hoorde hij geweerschoten. Mensen waren elkaar aan het vermoorden. Tieners. En hij zat hier maar, terwijl hij de gave had om anderen uit het spervuur weg te halen. Al een paar keer had hij op het punt gestaan om toch terug te gaan naar de anderen, die waarschijnlijk zo erg in de minderheid waren.
      Maar wat als hij per ongeluk door een kogel werd geraakt?
      Dan kon hij zijn belofte aan Fox niet nakomen. Dan kon hij helemaal niemand meer redden. Nee, hoe zuur hij het vond: hij moest hier blijven en afwachten tot iemand hem liet weten dat de kust veilig was.
      Als dat al zou gebeuren. Zo niet… Als Zebediah iedereen vermoordde of als gevangenen wegstuurde… dan waren alleen Fox en hij over. Dan hing alles van hen af.

Merrin
Merrin rende zo snel mogelijk in de richting van de bosrand, weg van de vechtende mensen. Uiteindelijk bleef hij hijgend uit het zicht van de rest staan rusten tegen het hek aan. Hij moest nadenken… Eerst.. Merrin haalde een keer diep adem en liet hem gaan. Adam.. Merrin kon niet voorstellen dat hij zich daar ergens in de menigte bevond. Had hij nu zijn iNet maar, dan kon hij Adam bellen. Romeo had hem echter van hem afgenomen, om stiekem contact te vermijden. Ook al deed zijn Inet het daar niet eens.
      Een veilige plek. Waarschijnlijk kwam het bos daarij het dichtst in de buurt. Merrin keek naar Kassander. “Voel je nog een andere aanwezigheid?” vroeg hij zachtjes. Hij hoopte maar dat Kassander nog een beetje kon helpen, anders was het zoeken naar een speld in een hooiberg.

Kassander
Kassander concentreerde zich. ‘Ik voel meerdere aanwezigheden in het bos. Maar ik kan hem roepen.’ Het was hem niet ontgaan dat hij Robin in de chaos was kwijtgeraakt. Hij vermoedde echter dat die op zoek naar zijn vriend ging en hij zou zich met zijn pijlen prima kunnen weren. ‘Jij zal het ook horen, dus schrik niet.’ Hij sloot zijn ogen, verzamelde zijn kracht en schreeuwde daarna mentaal, zo hard als hij kon, Adams naam. Iedereen zou het horen, maar dat maakte niet uit. Alleen hij zou het antwoord kunnen horen.
      Hij voelde een stortvloed aan schrikreacties terugkomen, meer mentale duwen dan wat anders. Maar toen was het daar – een aarzelende, nerveuze stem. ‘Ja?’
      Merrin had geweten dat Adam een tweelingbroer had, dat maakte de situatie al wat makkelijker. ‘Ik ben Kassander. Merrin is uit Zebediahs cel ontsnapt, heeft mij gevonden en daarna is hij in Fort veranderd en hierheen geteleporteerd. We proberen je te vinden, we staan aan de rand van het bos.’
      ‘Is Merrin hier?’ Hij voelde een trilling door zich heen gaan, zo hevig waren de emoties van zijn broer.
      ‘Ja.’ Hij glimlachte.
      ‘Ik… ik kan nu alleen niet weg. Ik zit ook in het bos, met Fox. Kris is net gestorven en ik kan Fox nu niet alleen laten.’
      ‘Oké, maakt niet uit. Ik kan jou wel vinden, nu we mentaal contact hebben gehad.’ Hij voelde al welke richting hij uit moest gaan. ‘Het is daarheen,’ zei hij tegen Merrin. ‘Hij vertelde dat hij met Fox is en dat hij die nu niet alleen kan laten. Ene Kris is blijkbaar net overleden.’ Hij keek Merrin spijtig aan, niet wetend of die Kris ook een vriend van hem was.

Merrin
“Oh,” zei hij een beetje onhandig. Merrin kon niet zeggen dat hij daar echt iets bij voelde. Hij had Kris nooit echt gemogen. Hij vond het echter wel verschrikkelijk voor zijn vriend, die waarschijnlijk helemaal kapot was van dit nieuws. Hij kon zich voorstellen hoe de jongen moest voelen. Alleen al de angst om Adam kwijt te raken, was verstikkend. En hij was weken terug ook enorm bang geweest dat Adam nooit meer terug kwam.
      Al had hij toen nog lichtelijk hoop gehad dat het goed kwam. Met Kris kwam het nooit meer goed. Merrin zuchtte diep en knikte. Merrin voelde de spanning stijgen naarmate hij dichter bij Adam kwam. Toen hij zijn vriend eindelijk zag, wilde hij vol overgave zijn armen om zijn vriend heen gooien. Maar het hoopje Fox hield hem tegen. Merrin knielde even naast Fox neer, legde een hand op zijn schouder. Fox keek hem wel aan, maar Merrin had niet het idee dat de jongen hem zag. Toch sloeg Merrin voor even zijn armen om de jongen heen en trok hem tegen zich aan.
      Toen hij opstond, keek hij opeens naar broer en broer die vlak tegenover elkaar stonden. “Hee,” groette hij zijn vriend. “Dit.. uhm.. is nou je broer,” zei hij met een glimlach.

Adam
Adam had geen oog voor zijn broer. Hij zag alleen Merrin en zodra die Fox losliet, vloog hij hem dan ook in de armen. Hij kneep zijn ogen stijf dicht toen de tranen erin opwelden en hield hem zo stevig vast dat hij bang was dat hij - of Merrin - uiteen zou brokkelen zodra hij losliet. Lukas had dan wel gezegd dat hij Merrin bij zich had, maar het was niet echt tot hem doorgedrongen, hij was alsnog bang geweest dat het een truc was. Zodra hij Merrin losliet, gleed hij met zijn handen langs zijn gezicht. ‘Ik was zo bang…’ zei hij met verstikte stem. ‘Zo bang voor wat die klootzak je zou aandoen.’

Merrin
Merrin haalde zijn schouders op. “Nou, eigenljk niets. Ik ben op tijd ontsnapt. Blijkbaar was Zebediah vergeten de memo te geven aan mijn verzorgers dat ik in andere mensen kon veranderen. Dat hielp.” Hij grijnsde even naar Adam en gaf hem een vlugge kus op zijn lippen.

Adam
Die ene kus was lang niet genoeg, maar het voelde cru naar Fox om meer genegenheid te tonen en daarnaast stond zijn onbekende broer er ook met zijn neus op. Toch liet hij nog even bezorgd zijn blik over Merrin heen gaan. Zijn rechterschouder leek hoger dan de ander, zijn haren waren paars en er zat uitslag op de binnenkant van zijn armen. Hij moest zijn gave flink hebben overbelast. Dat waren echter allemaal dingen die wel weer weg zouden gaan en hij was gewoon heel erg opgelucht dat Merrin terug was – en ook trots dat hij iemand als Zebediah te slim af was geweest. Hij vervlocht hun vingers omdat hij Merrin nog niet wilde loslaten en keerde zich daarna wat opgelaten naar de jongen die zijn broer bleek te zijn. Het was net alsof hij in de spiegel keek.
      ‘Hé,’ zei hij wat ongemakkelijk.
      ‘Pff. Ik mag je vriendje dan niet zijn, maar ik heb toch zeker ook wel een knuffel verdiend.’
      Adam liet Merrin wat overdonderd los toen Lukas hem in een omhelzing trok. Even was er nog aarzeling toen Adam zijn handen op zijn rug legde, maar het voelde toch wel heel erg goed en opnieuw prikten de tranen in zijn ogen.
      Alles – alles was vandaag zo veel, maar er was ook heel veel goeds gebeurd.
      Zijn blik dwaalde naar Fox.
      Voor hen. Voor zijn vriend niet. Voor hem was de wereld net uit elkaar gevallen.

Fox
Fox registreerde het amper. Dat Merrin hen had gevonden. Dat hij weer vrij was. Dat hij iemand had meegenomen. Hij bleef Kris’ levenloze gezicht voor zich zien. Kris… zijn Kris. Hoelang had hij zijn vriend nu terug? Amper een maand! En hij was hem alweer kwijt. Deze keer voorgoed.
      Nee, niet voorgoed. Adam zou dit rechtzetten. Straks zou hij zich dit niet meer herinneren – dan zou het nooit gebeurd zijn.
      Maar dat betekende niet dat hij hier ging afwachten. Híér, in deze tijdlijn, was Kris vermoord. En wat zou hij voor een verschrikkelijke vriend zijn als hij dat onbestraft liet? Als hij wel bewakers doodde, maar niet de aanstichter van álles? Van ál zijn ellende?
      Zijn kaak verstrakte. ‘Ik zal hem krijgen’
      Adam greep hem bij zijn arm. ‘Wat?’
      Fox rukte zich los.
      ‘Wees niet zo dom, Fox!’ Adams stem sloeg over. ‘Hij wil jóú.’
      ‘En hij zal me krijgen. Ik zal z’n rotkop eraf bijten.’
      Fox transformeerde zich tot een tyrannausurus. Takken braken af terwijl terwijl hij koers zette naar de gymzalen.

Merrin
Merrin keek een beetje bezorgd achter Fox aan. Al moest hij zeggen dat hij ook onder de indruk was van diens transformatie. “Die red zich wel,” probeerde hij Adam gerust te stellen. Hij zuchtte diep. Wat nu? Hij keek even naar Adam en beet op zijn onderlip.
      ”Het gaat flink mis daar,” zei Merrin aarzelend. “Ik.. ik hoop dat de rest zich een beetje red. Het was een enorme menigte tegen ons kleine clubje. Ik.. ik kan alleen niet echt meer helpen ben ik bang.” Merrin krabde demonstrief over zijn armen. Zoveel als vandaag had hij zijn gave nog nooit eerder gebruikt. En Merrin had niet het idee dat hij er nog iets mee kon vandaag.

Adam
‘Ik mag ook niets doen,’ verzuchtte hij. ‘Zodat ik dit straks kan terugdraaien. Fire is dood, en nu Kris ook… Ik heb Fox beloofd dat ik dit ga fixen. Desnoods breng ik ze allebei naar een plek hier ver vandaan.’ Hij beet op zijn wang. ‘Ik heb de Rhino’s die met Zebediah samenwerken naar de Sahara gebracht, samen met Nemesis. Rhyn. Zodat ze niet omkomen van de dorst. Ik denk er maar liever niet aan wat Zebediah zal doen als hij daar achter komt. Nu jij ontsnapt bent, zal hij wel extra pissig op ons zijn.’

Merrin
“Laten we dan zeker maar ver uit zijn buurt blijven,” zei hij met een glimlach. Hij keek even aarzelend naar Adam en toen naar Kassander. “Misschien… kunnen we vast nadenken over wat handig is.. Als je straks gaat springen..”

Adam
Adam ging met zijn rug tegen een boom zitten en vervlocht zijn vingers met die van Merrin zodra die hetzelfde deed. Zijn broer plofte tegenover hen neer. Hij zei niets, maar leek nieuwsgierig op een antwoord te wachten.
      ‘Het liefst zou ik het doen voordat Fire sterft.’ Hij vertelde Merrin over de opstand. ‘Maar ik durf ook niet te veel te veranderen. Straks vallen er daardoor alleen maar meer doden. Ik weet inmiddels dat ik iedereen weg kan halen hier, zeker met jouw hulp, maar we hadden nu niet genoeg tijd. Dus eigenlijk… moeten we zorgen dat Zebediah hier nog niet kan komen.’

Merrin
Merrin dacht na over Adams woorden. “Dus eigenlijk moeten we de tijdlijn zoveel mogelijk zijn gang laten gaan, alleen kleine dingen veranderen die in ons voordeel zijn,” herhaalde Merrin hardop voor zichzelf. “Je zou Fire kunnen waarschuwen, als enige,” opperde hij. “En.. en misschien moet je mij een week van tevoren waarschuwen dat ik moet oefenen met de gave van de teleporteur, alleen nog niet vertellen waarom. Dan ben ik ook niet zo.. overbelast als nu.” Merrin vertelde op zijn beurt aan Adam wat er in het kasteel was gebeurd en hoe het kon dat hij nu weer op Experium terrein was.
      Merrin keek even naar Kassander. Misschien had die nog ideeën?

Kassander
Kassander liet de woorden van zijn broer en Merrin op zich inwerken. Het was lastig dat er overal puzzelstukjes waren. Hier op school waren dingen die ze wilden veranderen, maar als Zebediah wilden ophouden, moest dat búíten Experium gebeuren. Degene die misschien nog wel de grootste rol hadden gespeeld, zaten op geen van beide scholen. ‘Nathaniël – de broer van iemand op Experium, ik weet even niet meer wie – heeft samen met Rory Zebediah geholpen. Het communicatiesysteem uitgeschakeld en Robin en mij toegang gegeven tot het terrein van de docenten, zodat we die konden uitschakelen. Ze hebben ook Fersephone bevrijd – en volgens mij ook Ryan. Dus ik het slim is als we daar contact mee te leggen, zodat zij kunnen meedenken.’

[ bericht aangepast op 14 aug 2025 - 18:46 ]

Every villain is a hero in his own mind.

Terugtrekken

Zebediah
De groep leerlingen Experium-leerlingen werd steeds verder ingesloten, al vielen er veel slachtoffers aan zijn zijde – met name omdat zijn tegenstanders allemaal met een machinegeweer waren uitgerost, Dezi’s rotdraak al heel wat ijsbeelden had veroorzaakt en Vienna met haar gave al heel wat wapens had weggeslingerd.
      Toch had Zebediah goede hoop – tot er opeens een oorverdovend gebrul opklonk. Iets reusachtigs stormde op hen af. Een dinosaurus. Een fucking T-rex. Zebediah staarde er als verstard naar.
      Fox.
      Maar nu als het meest verschrikkelijke schepsel dat de wereld ooit gekend had. Vol woede, vol wrok. Zebediah slikte. Zelfs een pistool zou daar weinig tegen uitrichten. Hij keek rond, op zoek naar Ryan. Als die platgestampt werd, zaten ze hier vast, maar hij stond zoals afgesproken vlak voor het portaal.
      Zebediah voelde dat Fox hem recht aankeek. Iemand verdween onder een vermorzelende poot, daarna rukte het monster iemand van de grond en smeet die opzij. Mensen keken om. Begonnen te schreeuwen.
      ’Terugtrekken!’ schreeuwde Zebediah. Vanuit zijn ooghoek zag hij hoe iemand werd platgestampt alsof hij een slak was.
      Er trok wat aan zijn binnenste. Angst. Hij wierp nog één blik rond – snoof minachtend toen hij Romeo bewusteloos op de grond zag liggen – en rende daarna naar het portaal toe.

Fersephone
Met een zucht begon Fersephone al terug naar het portaal te lopen, tot ze iets besefte. De opdracht was ‘terugtrekken’, dat kon ze ook zien als zichzelf terugtrekken, alleen. Ergens waar niemand kwam. En aangezien Experium bijna uitgestorven was.
      Zonder verder te aarzelen begon ze in de richting van het Panthers house te rennen. Ze wist niet in hoeverre ‘terugtrekken’ voor haar zou gelden, maar ze was liever haar hele leven alleen, dan dat ze allerlei afschuwelijke dingen voor Zebediah moest doen. Al was er ook voor een moment heel even de wens om zichzelf onder Fox poten te gooien en het voor goed te eindigen. Maar sowieso de opdracht stond dat niet toe…
      Uiteindelijk zat ze in haar eigen slaapkamer, terug in het Panthers house. Terug in voor haar gewaande veilige bubbel. En dat was voor nu goed zo.

Vienna
Vienna voelde hoe Darian haar wegtrok uit de cirkel. De grond trilde onder hun voeten, terwijl een ieder zich verschool tegen de muur van de gymzaal. Voor een paar minuten bleef het luide gekrijs en gestamp doorgaan.
      En toen opeens…
      Doodse stilte.
      Vienna keek op, niet beseffen dat ze haar ogen dicht had gedaan. Er was niemand meer. Zebediah en zijn leger waren vertrokken.
      Voor nu dan.
      Her en der lagen lijken of gewonden, waarvan Zebediah niet eens de moeite nam om naar ze om te kijken.
      Hij kwam terug. Dat was zeker.
      ”Hebben we iedereen nog?” Vroeg Vienna onzeker. Ze liet haar ogen over het groepje gaan, dat veel te klein was naar haar zin. Er misten duidelijk wat Panthers, maar de rest leek nog aardig overeind te staan.

Darian
Darian voelde de adrenaline nog door zijn lijf gieren. Ze waren weg… ze waren echt weg. Maar voor hoelang? ‘We moeten hier weg. Een plek zoeken waar we beter beschut zijn – in het bos ofzo.’
      Zijn blik ging het kleine groepje rond. Wonder boven wonder waren ze allemaal nog intact. In tegenstelling tot Romeo.
      ’Wat is er met hem gebeurd?’ vroeg hij zich argwanend af, aangezien hij door een pantser werd omhuld.

Fayr
‘Fersephone heeft zijn armen en benen verbrijzeld,’ antwoordde Fayr. Ze zat er nog steeds naast. Hoe lang zou het duren voor hij weer bij bewustzijn kwam? O, daar zou ze van genieten—en ze zou ervoor zorgen dat hij haar gezicht zou zien terwijl hij gilde van pijn, boven hem. Terwijl ze geen vinger uitstak.
      Luister goed, Romeo. Ik ben nog niet klaar met jou.

Darian
Darian liep erheen en keek met een voldaan gevoel op die klootzak neer. ‘Ik had meer van Zebediah verwacht. Dat hij haar op zijn minst zou opdragen zijn schoothondje niets te doen.’

Vienna
Vienna kwam erbij staan, maar voelde vrij weinig voor de jongen die aan haar voeten lag. “Wat doen we met hem? Laten.. laten we hem gewoon liggen?” vroeg ze aarzelend. Hij mocht dan de bad guy zijn, maar ergens voelde het ook weer niet goed om iemand gewoon hier te laten liggen en zo dood te laten gaan.

Fayr
‘Ik blijf wel bij hem,’ zegt ze.


Darian
‘Zolang niemand hem maar de strot komt doorsnijden,’ antwoordde Darian met een grimas. ‘Die eikel verdient een lange lijdensweg.’

Fayr
Daar was Fayr het roerend mee eens, maar ze knikte alleen.

Vienna
Vienna keek even naar Darian en vlocht toen haar hand door de zijne heen. Ze vroeg zich af of ze nog iets moest zeggen tegen haar vriendin, maar de Fayr die hier stond herkende ze nog nauwelijks. Waarschijnlijk bleef ze, zodat hij in ieder geval zou overleven. Hij was nog atlijd met Onyx verbonden en Fayr zou vast ervoor kiezen om Romeo net zolang te laten leven tot de binding was verbroken.
      ”Oke,” zei ze alleen. Ze trok Darian aan zijn hand mee naar de anderen die nog wakker waren en nog bij hen. Ze gaf de anderen een knikje, maar voor ze ging, liet ze haar ogen over het veld gaan. Daar waar nog net een enorme T-rex had gestaan, was die nu verdwenen. Terwijl de rest naar het bos liep, liet Vienna haar ogen over het veld gaan en vond uiteindelijk een klein konijntje ergens in het gras.
      Het beestje deed niets toen Vienna hem oppakte. “Je hebt ons echt gered, Fox,” zei ze zachtjes tegen het konijntje. “We redden de rest ook wel,” zei ze zacht. Ook al wist ze niet meer goed wie de rest nu voor haar was. Hoewel ze Onyx en Jester echt niet achter wilde laten, was ze niet echt goed met hen bevriend. En haar enige vriend, die ze nu nog over had gehad, was zojuist overgelopen naar de vijand. Die was al niet meer te redden.       Vienna verbeet een paar tranen. Yrla was het niet waard. Ze had Fox nog, en Darian, en Merrin. En zij waren allemaal veilig. Dat was het belangrijkste.

Merrin
“Kijk!” zei hij uiteindelijk. “Daar komt de rest!” Merrin kwam overeind en liet zijn ogen over het kleine clubje gaan wat er nog was. Vienna, Darian, Melissa, Emil, Nenya, Safira, Azrael en twee jongens waarvan hij niet wist wie het waren. Hij keek een beetje geschokt naar de anderen. “Is dit iedereen? Waar is Cherry?” vroeg hij bezorgd aan Azrael. Hij keek naar Vienna. “En Jester en Onyx? Yrla?”

Azrael
Azrael was enorm opgelucht om Blue te zien. Het liefst trok hij hem in een omhelzing, maar dat voelde in deze situatie nogal raar. Zeker omdat zijn… vriend nu terug was. Hij zocht even naar Robins blik voor hij antwoord gaf. ‘De meeste leerlingen slapen nog. Onyx heeft ze in slaap gebracht en had daarna niet genoeg tijd om iedereen wakker te maken. Zebediah heeft… hij heeft Jester en Onyx laten meenemen. En Yrla, uhm, nou die bleek aan Zebediahs kant te staan.’ Hij keek de Panther spijtig aan, niet-wetend hoe goed ze met elkaar bevriend waren.

Fox
Fox was kapot. Zowel lichamelijk als fysiek. Toch ontging het hem niet dat Vienna verstijfde bij het nieuws over Yrla. Hij voelde haar verdriet en ongeloof letterlijk door zijn konijnenvacht heen sijpelen. Hoewel hij zich eigenlijk wilde verstoppen in deze gedaante, wilde hij haar troosten en dus sprong hij van haar schoot af en veranderde terug naar zijn gewone gedaante. Hij legde een hand op Vienna’s knie en keek haar aan. ‘Yrla is al heel lang dubbelspion. Ik weet zeker dat hij met Zebediah is meegegaan in de hoop dat hij Jester en Onyx kan bevrijden.’
Er ging een steek door zijn maag bij de gedachte aan Jester. Zijn beste vriend.
Zou Zebediah behalve Kris ook echt hém gaan doden? Hij was een monster – dat wist hij allang – maar een deel van hem geloofde nog steeds dat er een uitweg was.
‘Misschien dat hij ze voor mij wil ruilen.’

Vienna
“Echt?” Vroeg Vienna met de tranen langs de rand van haar ogen. Voor even flikkerde de hoop op, dat Yrla toch niet slecht was. Dat als hij echt dubbelspion was, ze opeens begreep waarom hij zo afwezig had geleken de laatste tijd. Ergens was ze bang Fox woorden te geloven, bang opnieuw teleurgesteld te worden door een vriend. Maar ze kon zich niet bedenken waarom Fox zou liegen.
      ”Dat gaan we niet doen,” zei Vienna vastberaden ineens, toch vol van het feit dat niet weer een vriend haar de rug toekeerde. “We moeten vertrouwen op Nish en Yrla dat zij hen vinden en op tijd zijn om hun te redden.” Het woorden proefden vreemd aan in haar mond. Nish vertrouwen… Wel, misschien was dit dan maar zijn kans te bewijzen dat hij inderdaad zo slecht nog niet was.
      Haar ogen gingen even naar Merrin en Adam. Ze glimlachte naar haar broertje. Het kwam vast goed. Daar moesten ze in geloven.

Fox
‘Het is een plan B,’ vond Fox. ‘Of een C… afhankelijk van hoelang het zal duren tot je gaat springen?’ Hij keek naar Adam, maar die staarde afgeleid in de verte.

Merrin
De laatste woorden van Azrael waren gek genoeg schokkend, en toch ook niet verrassend. Merrin keek even naar Adam, maar wist niet goed wat te zeggen. Misschien moest hij er ook maar niet te lang bij stilstaan. “Wel, Kassander, ik en Adam hebben het erover gehad dat we een plan moeten maken… Voor uhm..” Merrin voelde zich toch een beetje ongemakkelijk nu de ogen op hem waren gericht. Hij was niet gewend mensen toe te spreken. “Voor als hij terug springt in de tijd,” vervolgde hij. Hij keek Fox even aan. Ze hadden voor Fox besloten dat terugspringen sowieso al ging gebeuren, dus ze konden nu niet terug krabbelen. Maar ze moesten even bedenken hoe. “We.. willen zo min mogelijk dingen aan de tijdlijn veranderen, want er gebeuren ook goede dingen, maar misschien.. we hopen dat we zo mensen kunnen redden die we nu missen. En..” Hij keek even naar Adam voor bevestiging. “en een plek te hebben voor als we de school ontsnappen.”

Darian
Darian keek naar het drietal. Hoe oud waren ze? Zestien? Hij begreep dat ze de tijdlijn wilden veranderen als ze die macht hadden, maar Darian wist ook dat híj niet eens op hun prioriteitenlijst zou staan.
      ‘Het aantal slachtoffers valt mee,’ bracht hij ertegenin. ‘En ik denk dat er bij zo’n strijd altijd slachtoffers vallen.’
      Ja, hij vond het ook vreselijk dat Fire was omgekomen. Het was nota bene zijn enige vriend. Maar wat wilden ze dan doen? Géén opstand ontketenen? Het was een zaak waar Fire voor had willen sterven.

Adam
‘Er moet gewoon helemaal geen strijd komen. Nu het Merrin gelukt is om vanaf Zebediahs basis hierheen te teleporteren, kan hij mij erheen brengen en dan weet ik de locatie ook. Dan kan Kris hem uitschakelen voordat zijn plannen voltooid zijn.’
      ‘Bovendien zijn er mensen buiten Experium die ons kunnen helpen. Rory – Adams vriend. De broer van Yrla. Zij hebben Fersephone bevrijd, ze zouden ook Ryan kunnen bevrijden. Als hij voor ons een portaal maakt, kunnen we er allemaal door ontsnappen.’
      ‘Ryan?’ herhaalde Melissa droogjes. ‘Ryan die hier net een heel leger naartoe bracht? Die met een grote grijns Jester over zijn schouder slingerde? Die had Zebediahs bevelen niet eens nodig.’
      ‘Jester kan hem daar vast van overtuigen,’ zei Adam. Hij vond het een goed begin van een plan en keek vragend rond om te horen of andere nog bedenkingen hadden.

Vienna
Vienna keek even naar Darian. Ze merkte dat haar vriend er wat op tegen had, het terug veranderen. En ergens was ze het met hem eens, hun verliezen vielen tot noch toe mee. Ze kende Fire en Kris dan wel niet goed, maar ergens.. wat als het erger werd? Ze durfde het alleen niet hardop toe te geven vanwege Fox.
      ”Jester is niet daar op het moment dat ze Ryan bevrijden. Wie weet vlucht hij er vandoor en komt nog bij Zebediah terecht. Plus,” begon Vienna aarzelend. “Ergens moet deze strijd wel komen, toch? Als we gewoon weglopen van de school, komt de school ons achterna. Maar misschien kunnen we Zebediah te snel af zijn?”

Adam
‘We kunnen Jester er gewoon heen brengen,’ antwoordde Adam. ‘Merrin en ik kunnen straks allebei het terrein af en mensen teleporteren. Dat geeft een hoop extra mogelijkheden.’ Al had Vienna wel gelijk wat de school betrof: die wist precies waarheen hij zijn sprongen maakte. Die zou hem inderdaad makkelijk kunnen opsporen. Hém wel, maar Merrin niet.

Vienna
Vienna keek even naar Adam. “Adam, Ryan kent Jester. Zij hebben een nogal een hekel aan elkaar. Het kan zo zijn dat Jester niet eens de kans krijgt.” Ze keek even aarzelend naar Adam. “Plus ben je ben je niet bang dat je de tijdlijn weer verslechterd? Darian heeft gelijk. Dat de school is gevallen is zo slecht nog niet. Als we gewoon weglopen uit de school dan komen ze ons achterna en dat kan nu niet. En dankzij jullie kunnen we nu zelfs de school uit.” Vienna keek even naar de jongen die naast Adam stond en twee druppels water op hem leek. “En ook de andere school is bevrijd, ook al zit het grootste gedeelte nu bij Zebediah. Daar kunnen we vast nog wat aan doen. We moeten… Ook niet de goede dingen uitwissen.”
      Misschien moesten ze helemaal niet springen, hoe erg ze het voor Fox ook vond. Of misschien moesten ze alleen Kris van die plek halen en de rest laten gaan zoals het was. “Je kunt ook alleen Kris weghalen hier,” Opperde ze. “Want dat is de reden vooral dat je wilt springen niet?”

Adam
‘Ja. Kris redden. En Fire. De Lion-meiden. En zorgen dat Zebediah uitgeschakeld is — dat is toch wat we allemaal willen?’ Er waren meer dan tien doden gevallen vandaag. Welke goede dingen wogen daar dan tegenop? Dat hij zijn broer terughad? Dat Merrin weer vrij was? Ja, daar was hij enorm blij om. Maar zijn broer zou hij anders ook wel weer terugvinden. En Merrin… Die wilde hij gewoon meenemen bij het tijdreizen. Voor de zekerheid.
      En wie weet wat Jester, Onyx en Nish nu allemaal voor ellende ondergingen. Zebediah was ongetwijfeld woest dat zijn plan mislukt was en zíj zouden het moeten ontgelden. En Darian en Vienna… die vonden het allemaal wel meevallen. Hij klemde zijn kiezen op elkaar.

Vienna
“Vergeet niet dat Nish en Yrla nog steeds aan het strijden zijn. Misschien schakelen ze Zebediah nog wel uit en zijn ze op tijd om de anderen te redden. Plus, Romeo is al uitgeschakeld, dus we zijn er bijna.” Vienna keek naar Adam en glimlachte. “Natuurlijk willen we ook dat Fire en Kris en de rest hier is. Maar je kan niet iedereen redden, ben ik bang.”
      Vienna beet op haar onderlip, want ze wist dat wat ze nu ging zeggen Adam niet zou bevallen. “Wat als je dat nu wel probeert en de school niet valt en ons allemaal komt vermoorden, omdat we geprobeerd hebben te ontsnappen. Wat als je Merrin kwijt raakt door het veranderen van de tijdlijn, omdat Romeo en Zebediah dat gemerkt hebben. Je hebt al een keer gemerkt wat het doet als je iedereen probeert te redden, Adam. En die tijdlijn was een absolute horror.” Vienna wist dat die opmerking over Merrin eigenlijk onder de gordel was en waarschijnlijk die opmerking daarna ook, maar hopelijk Adam wel tot nadenken zette. “Ik vraag je denk ik gewoon hier goed over na te denken en geen rigoureuze dingen te veranderen. De school moet vallen voor we hier kunnen ontsnappen. En als ik eerlijk ben, voelde het best goed om een keer van me af te bijten.”

Adam
‘Ik dénk hier toch goed over na?’ snauwde Adam. ‘Daarom vraag ik toch ook om input?’ De woede raasde door hem heen. Doordat ze zo belerend klonk, alsof hij niet wist waar hij mee bezig was. Alsof hij zelf niet over die dingen had nagedacht. En vooral het “Maar je kan niet iedereen redden, ben ik bang” liet zijn bloed koken. Alsof ze het dan maar moesten laten gaan, want het kon erger. Nou het kon ook béter. ‘Waarom zou de school eerst moeten vallen?’ vroeg hij. ‘Waarom willen we per se een opstand ontketenen in een zaal vol bewakers? Ik kan iedereen hier ver weg brengen, waar ze heus niet zomaar kunnen komen. Ik kan teleporteren, zíj niet. Dit hele kutproject is hartstikke illegaal, ze kunnen heus niet in een handomdraai naar een ander continent marcheren. En als ze dat wel doen, dan wachten we hen daarop. Met al onze gaven, voorbereid. Want mocht je het nog niet doorhebben: we zitten hier nu ook nog opgesloten en met een paar dode leraren hebben we nog evengoed niet heel Experium verslagen. We bevinden ons nog steeds op hun terrein en als ze ons zat zijn en ze ons de investering niet waard vinden, blazen ze zo een of ander gif naar binnen en is het evengoed klaar. Het is niets dan een schijnoverwinning.’ Hij snoof. ‘Maar fijn dat jij het fijn vond om eens van je af te bijten.’

Vienna
Vienna had de woede verwacht. Ze keek even aarzelend naar Darian. Moest ze hier verder nog iets over zeggen of moest ze anderen maar het woord laten. “Wel, je vroeg om input. Ik denk dat we moeten wachten en maar hele kleine dingen moeten veranderen als je dat echt wilt.” Ze ging maar niet in op zijn woede, ook al had ze genoeg argumenten liggen dat ook daar veel mensen dood konden gaan. Hoe voorbereid ze daar ook waren. En misschien wilde mensen wel helemaal niet meer strijden als ze eenmaal vrij waren. Nu hadden ze ten minste mensen. Dat ze niet naar een ander continent wilde, dat ze wel ten minste al een deel hadden verslagen en nu toch weg konden?

Melissa
Ze hadden allebei goede punten. En ze waren allebei niet zo goed in hun mening op een doortastende manier verwoorden, zonder emotioneel beladen te zijn. Ach ja, het was dan ook een eneverende dag geweest.
‘Ik ben geen fan van Ryan, maar je hebt gelijk: als Jester zijn gave op hem gebruikt, is het wel een hele fijne schoothond. Als je mij en Jester allebei meeneemt, zorg ik dat hij niet snel weg kan teleporteren.’
Ze wist niet of dat nodig was. Ze wist wél dat ze graag zoveel mogelijk controle bij zichzelf hield. Dat betekende dat ze ook liever geen herhaling van deze ochtend had, want het was één chaotische klotezooi geweest.
‘Onyx kan er ondertussen voor zorgen dat Zebediahs aanhangers die ochtend niet uit hun bed komen. We zoeken een mooie plek uit waar Ryan een portaal naar kan openzetten en de rest van de leerlingen gaat erdoorheen. Ver genoeg dat Experium niet in één vingerknip achter ons aankomt. Met wie er op wraak zint, kunnen we terugkeren naar Experium en de boel met de grond gelijkmaken. Daarmee bevrijden we meteen de andere school. Aan de andere kant: dan lopen we wel het risico dat we als een stel moordzuchtige klootzakken worden neergezet. We hoeven ook weer niet de hele wereld achter ons aan te krijgen.’
‘We zouden ook een boodschap kunnen uitzenden,’ zei het evenbeeld van de tijdreiziger. Melissa had geen flauw idee waar die vandaan kwam. ‘Zebediah werkt al een tijdje samen met een hacker, die broer van Yrla. Die staat eigenlijk aan onze kant. We kunnen Experium ontmaskeren, want zoals mijn broer al zei: het kan nooit een legaal project zijn.’
Melissa overdacht dat en knikte langzaam. ‘Cackle kan een boekje opendoen. Een mooie speech schrijven.’ Er krulde een glimlach om haar lippen. ‘Samen met zijn zoon. Werkt Jesters gave ook via beeld?’
Helaas kon niemand daar antwoord op geven. Maar zelfs zonder Jesters gave zou dat genoeg bij mensen moeten losmaken. Honderden gezinnen waren iemand kwijtgeraakt in de afgelopen tien jaar. Allemaal minderjarigen. Reken maar dat dat voor een gigantische heisa zou zorgen en dat Experium en iedereen die daarbij betrokken was zijn gezicht nergens meer zou kunnen vertonen.

Merrin
Merrin keek met een zucht toe hoe zijn zus en zijn vriendje weer aan het discussiëren met elkaar waren. Hij wist niet zo goed wat hij moest zeggen. Hij wist even niet waar ze goed aan deden. Hij had alleen het idee dat ze inderdaad niet alleen Zebediah als gevaar moesten zien, maar ook de school.
      Merrin glimlachte. “Wel, dat is een plan waar ik achter kan staan,” zei Merrin met een glimlach. “En we zouden het even uit kunnen testen of Jesters gave ook werkt via beeld.”

Vienna
Vienna voelde zich ontzettend de boeman in dit verhaal. En misschien was het een domme vraag, maar ze moest het vragen. “Ik vind het een goed idee. Maar… Uhm… Brengen.. We dan ook niet onszelf in gevaar? Ik.. weet niet hoe.. mensen zonder krachten reageren op ons. Of.. Laten we dat detail er gewoon uit?”

Melissa
‘Dat is inderdaad een dilemma,’ gaf Melissa toe. ‘Als we het laten weten, worden we misschien als gevaarlijk weggezet. Al vermoed ik dat Cackle wel een betrouwbaar hoofd heeft en een eerlijke schets kan geven. Als we het verbergen en ze er dán achter komen, of Experium dat aan de grote klok gaat hangen om zichzelf te rechtvaardigen…’ Ze klakte met haar tong. ‘Bovendien denk ik dat Experium ons niet de waarheid heeft verteld over hoe het er buiten aan toe gaat. Natuurijk schilderden ze het af alsof het voor ons onleefbaar was: dat maakte ons gedweër.’

Kassander
‘Rory en Nathaniël hebben geen gaves. Zij kunnen ons vertellen hoe er écht naar ons gekeken wordt. Of er überhaupt mensen als wij in vrijheid leven.’

Merrin
“Is er een manier om met hen in contact te komen?” Vroeg Merrin nieuwsgierig.

Kassander
‘Ik kan telepathisch met ze praten. Als iemand een telefoon heeft, kunnen we ze ook bellen.’
      ‘Ik heb een telefoon,’ mompelde een jongen met bruine krullen. Hij keek hem niet aan, maar staarde naar het gras alsof hij geen deel had genomen aan het gesprek.
      Kassander glimlachte niettemin naar hem. ‘Dat is fijn. Dan kan iedereen meeluisteren.’
      Het duurde even voor de jongen hem vluchtig aankeek. ‘Oké. Ik zal hem halen.’
      Hij veranderde in een vogel en ging ervandoor.

It's never gonna happen, Guys.

Het plan

Nathaniel
Nathaniel wisselde even een blik met Rory, toen de telefoon afging. Kassander had vlak daarvoor contact met hen opgenomen en hen in het kort verteld wat er gebeurd was. Blijkbaar lag de hele school in puin, waren meerdere van hen verdwenen of dood. En waren ze nu met een beter plan bezig om van Experium af te komen, het was alleen de vraag hoe.
      Nathaniel vond het maar niets dat hij niet direct met zijn broertje kon spreken, maar Gabriel was blijkbaar de poorten doorgegaan om zijn vrienden te helpen. Hij hoopte maar dat Gabriel voorzichtig zou zijn, want hij wilde na al die jaren niet huiswaarts keren zonder hem.
      ”Zo, dus waar hebben jullie ons voor nodig?”

Adam
Adam glimlachte vluchtig naar het tweetal op het scherm dat Fox vasthield. Het voelde nog steeds vreemd om de jongen uit zijn herinneringen te zien en hij wist niet goed wat hij moest denken van het feit dat hij al maandenlang bezig was om hem te redden.
      Hij keek zijn broer even aan, niet goed wetend wie het woord moest nemen. Kassander had al eerder contact gezocht; hij kende Nathaniël.
      ‘We zijn aan het overdenken wat we het beste kunnen doen,’ zei Kassander. ‘Want ontsnappen is één ding, maar we hebben geen idee wat ons daarbuiten te wachten staat. Is het algemeen bekend dat er mensen met gaven bestaan? Zullen ze ons als een vijand beschouwen en het leger op ons afsturen?’

Nathaniel
Nathaniel keek even naar Rory. “Wel, het leger op jullie afsturen lijkt me wat overdreven,” begon hij aarzelend. “Maar nee, het is niet bekend dat er mensen met gaven bestaan. Er zullen genoeg mensen zijn die het waarschijnlijk heel vet vinden dat jullie een gave hebben, maar er zullen ook genoeg wantrouwend zijn. Mensen net zoals de gasten bij jullie in school, die er iets uit willen halen voor eigen gewin of jullie gevaarlijk vinden.”
      Nathaniëls blik betrok even. “Zeker mensen die ook echt een gevaarlijke gave hebben, zoals Fersephone, zullen denk ik best lastig een plekje vinden..” Hij keek even naar Rory. “Wat denk jij?”

Rory
‘Ik heb geen idee,’ verzuchtte hij, zoekend naar een beter antwoord.
      Er kwam een knappe meid in beeld die een stuk ouder leek dan hijzelf. ‘We dachten erover om een boodschap uit te zenden, om een overgelopen leraar en onderzoeker te laten vertellen wat er gebeurd is. Wat Experium doet, zodat de autoriteiten achter hen aangaan en Experium ons met rust laat.. Eén van jullie schijnt er wel voor te kunnen zorgen dat veel mensen die boodschap te zien krijgen. Maar we kunnen zelf niet inschatten of zoiets slim is. Feit blijft wel dat we er weinig voor voelen om onszelf de rest van ons leven te verstoppen. Er zijn er vast meer met een gave, die dat nu nog angstvallig verbergen.’

Nathaniel
“Wel, we kunnen de boodschap gewoon verspreiden via social media en zo pushen dat hij viral gaat? Als jullie dat echt willen.” Nathaniël dacht er even over na. Hij begreep wel dat ze hun gave niet wilden verstoppen voor het leven. “Je zei dat je de docent en de onderzoeker het woord liet doen toch? Zolang je zelf niet in beeld komt, kan je nog in de anonimiteit vluchten als het echt nodig is, maar dan is de boodschap er wel uit. Als een soort.. middenweg?”
      Nathaniel zuchtte. Hier had hij eigenlijk niet over nagedacht. Hij had alleen gedacht zijn broertje mee te nemen, maar er waren natuurlijk veel meer leerlingen die uit die school zouden komen.

Rory
‘Betekent dat dan ook dat we niet naar huis kunnen? Of dat we met onze familie – wie dat ook mogen zijn, want dat weten we niet – moeten gaan onderduiken?’ vroeg iemand buiten beeld.
      Rory beet op zijn wang. Weten wij veel. Hij wilde net gekscherend vragen of ze geen toekomstvoorspeller in hun midden hadden toen Aarron weer begon te praten. Het horen van zijn stem joeg een stoot warmte door hem heen. Wanneer zou hij hem eindelijk weer in zijn armen kunnen houden?
      ‘Wat zijn jullie verder over Experium te weten gekomen? Hoeveel medewerkers zijn er ongeveer? We werken aan een plan om de tijd terug te draaien en dingen meer naar onze hand te zetten. Dan zouden jullie Ryan bevrijden, tegelijk met Fersephone. Hoe zijn jullie daar toen gekomen? Heeft Fort jullie erheen gebracht?’

Nathaniel
Nathaniel keek even aarzelend naar Rory, niet goed wetend of hij deze informatie wel moest delen. Rory gaf even een knikje. Goed dan.
      ”Ik heb Fersephones locatie gevonden via een bestand op de harde schijf van Inquirium. Fort heeft ons er toen heen gebracht. Hij sprong toen eerst direct weg met Ryan naar Zebediah en kwam toen terug voor ons en Fersephone.” Hij dacht even na wat handig was om te delen. “We kennen de locatie van Inquirium en nu ook van Experium, dankzij mijn broertje. Er werken zo’n 100 medewerkers op Experium en 50 op Inquirium, dacht ik? Dat zou ik voor de zekerheid moeten controleren.”
      Nathaniël blies even zijn adem uit. “En verder…. Het is wel duidelijk dat Experium beter beveiligd is dan de andere school. Er zijn verschillende soorten verdedigingssystemen aanwezig en ietwat meer bewaking dan op inquirium was.”
Een jongen met een nogal vreemd gezicht en haar in alle kleuren van de regenboog kwam in beeld. “Heb je toevallig een foto van de locatie? Of een foto van jullie locatie? Wil je die met ons delen?” Nathaniel keek even naar Rory. Waarom ook niet…

Rory
Rory voelde iets in zijn binnenste trekken toen hij Aarons nieuwe vriend herkende. Hoe afgrijselijk hij het ook vond: een deel van hem had gehoopt dat hij omgekomen was bij de strijd. Hij was dan ook geneigd om te weigeren, maar besefte ook wel dat dat onzettend kinderachtig was. ‘Ik heb foto’s op mijn telefoon staan.’ Hij had het zo’n bizarre plek gevonden dat het hem slim had geleken om wat bewijsmateriaal te verzamelen. ‘Die kan ik zo wel sturen.’

Merrin
Merrin knikte. Top. Dan kon Adam ook vinden waar hij heen moest. Hij keek even bedenkelijk naar de anderen. “Wat denken jullie? Moeten we het risico maar gewoon nemen? Dit is.. tot nog toe wel ons beste plan wat we hebben.”

Adam
‘Wachten we één dag af?’ Sowieso leek het hem goed om eerst te slapen, want hij was behoorlijk moe en vertrouwde zijn gave – of zijn medezielsbewoner – op dit moment niet honderd procent. Hopelijk waren Onyx en Jester dan ook terug; hij zou zich er goed bij voelen als zij het plan ook goedkeurden. ‘Dan kan iedereen het een beetje laten bezinken.’

Merrin
“Lijkt me een goed idee,” zei hij, terwijl hij zijn arm om zijn vriend heen sloeg. “Als ik heel eerlijk ben, ben ik kapot.” Ze hingen op aan Nathaniel en Rory.

Emil
Iedereen maakte aanstalten om weg te gaan, terug naar zijn eigen House waarschijnlijk, als de gewoontedieren die ze waren. Behalve Fox, was Emil hier echter de enige Lion – de rest was in slaap of dood.
      ‘Wat eh, nu?’ vroeg hij onhandig. ‘Moeten we bij elkaar blijven? Wachten neerzetten?’ Hij keek Nenya aan. ‘Als we morgen om negen uur op een bepaalde plek afspreken, kan jij dan zien of iedereen er is? Als we afspreken dat we het daar melden als er iets voorgevallen is, bedoel ik?’

Nenya
Ze aarzelde. ‘Ik denk het wel? Als er vannacht weinig gebeurt krijg ik wel een goed beeld, anders blijft het alleen maar grijs.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Maargoed, dat zegt ook wat, natuurlijk.’

Emil
Emil glimlachte. ‘Wil je… even ergens anders heen om je beter te kunnen concentreren?’ Hij kon zich indenken dat tien starende mensen niet hielp.

It's never gonna happen, Guys.

Adam/Merrin
Merrin
Merrin was er niet helemaal gerust op dat Nenya niets kon zien. Dat betekende vast dat er nog van alles kon gebeuren vannacht. Hij draaide zich naar Adam toe. “Wat als,” Hij beet even op zijn onderlip. “Wat als we ons verstoppen in het verleden. Dan weten we heel zeker dat jij veilig bent en we dingen kunnen terugdraaien.”

Adam
‘Oh, dat is een goed idee!’ Daar kon hen in elk geval niets overkomen. En Merrin was toch niet op het terrein, dus hij hoefde niet bang te zijn dat hij het bewustzijn zou verliezen, omdat hij te dicht bij zichzelf kwam.

Merrin
Merrin glimlachte. “Ik weet dat je moe bent, maar denk je dat je nog een sprong zou kunnen?”

Adam
Adam knikte. Hij keek om zich heen, zelfs al kon hij zich niet voorstellen dat iemand bezwaar had tegen dit plan. Toen niemand protesteerde, pakte hij Merrins hand, zei hij ‘Tot morgen’ tegen de anderen en sprong een dag terug in de tijd, naar dezelfde plek in het bos. Het was een paar uur later dan het in het heden was geweest, zodat ze niet hoefden te wachten tot het donker werd. ‘Straks moeten we de keuken nog maar even plunderen,’ zei Adam met een scheve glimlach. ‘Je kreeg daar vast geen driegangendiners.’ Zelf had hij ook sinds het ontbijt niets meer gegeten en nu hij erbij stilstond, voelde hij zich bijna slap van de honger.

Merrin
“Zullen we dat nu meteen maar doen?” Vroeg hij met een glimlach. Zodra Adam het woord eten had laten vallen, knorde zijn maag. “Ik ben echt wel aan iets toe.” En waarschijnlijk hielp dat ook weer er normaal uit te zien.
      Merrin krabde afwezig aan zijn schouder, terwijl ze richting de rand van het bos liepen. “Uhm, welke dag zijn we nu eigenlijk?”

Adam
‘Het is zondagavond, negen uur.’ Hij had aanvankelijk nog wat langer willen wachten met naar de keuken gaan – zodat hij zeker wist dat ze alleen waren – maar ach, wat maakte dat eigenlijk uit. In een flits waren ze toch weer weg als ze betrapt werden en als hij morgenochtend al op het matje werd geroepen voor het stelen van eten, dan zou dat weinig aan de tijdlijn veranderen. Chaos werd het morgenochtend toch al. Hij sprong naar de keuken. ‘We moeten ook bedenken waar we willen slapen, want de campus van de Panthers kunnen we niet in.’

Merrin
Merrin trok een koelkast open en trok twee voor belegde sandwiches eruit. Eentje gat hij aan Adam, terwijl hij zijn eigen al hongerig in zijn mond stak. “Er is kamer leeg bij de Elephants, volgens Cherry. Alleen..” Merrin haalde een hand door zijn haar. “Dat is de kamer waar Rai is overleden.”
      Merrin wist niet of hij zich daar wel zo goed bij voelde. Het was alleen… Er was vast niet… “Hee, wat van Nish oude kamer? Bij de buffalo's. Ik.. Weet alleen niet of hij een kamergenoot had. En…” Merrin haalde een hand door zijn gekleurde haar een. “Weet überhaupt niet welke kamer van hem is.”

Adam
Adam nam ook een hap van de sandwitch en kauwde die weg voor hij antwoordde: ‘Nemesis – of Rhyn – werkt mogelijk voor Zebediah. Als ze op de een of andere manier ontdekken dat we er zijn… We kunnen misschien beter naar de Lions gaan. Fire kunnen we in ieder geval vertrouwen daar slapen maar drie jongens op de bovenverdieping – ze kunnen vast plaats voor ons maken.’

Merrin
Adam had een punt. “Dan moeten we misschien even wachten tot de controleronde is geweest. Als ze ons daar zien, hebben we een probleem.” Dan werden ze terug naar her Panthershouse gebracht met het gevaar dat Adam zichzelf tegenkwam.

Adam
‘Ik breng ons eerst wel naar het vlinderveld van Fox,’ opperde hij. De laatste – en enige – keer dat ze daar geweest waren, was vlak voordat hij zijn mislukte tijdreis had gemaakt. Daar was het niet alleen mooi, maar bleef het ook warm. Hij trok de koelkast open, op zoek naar wat lekkers en stopte twee chocoladepuddinkjes in zijn tas. Daarna hield hij uitnodigend zijn hand naar Merrin uit.

Merrin
“Kunnen we daar niet slapen?” Vroeg Merrin zich af. Hij pakte Adams hand vast en liet zich door zijn vriend meenemen naar het vlinderveld. Het gaf hem de kriebels om het mooie veld weer te zien, een warme herinnering aan de vorige keer dat ze hier waren. “Sliepen Kris en Fox hier ook niet soms?” Vroeg hij zich af. Al had jij eigenlijk geen idee waar en ze sliepen dan ook vast niet op de grond.

Adam
‘Fox veranderde dan vast in een enorme knuffelbeer die gelijk als deken en matras kon dienen,’ zei Adam met een scheef lachje. Hij keek om zich heen en kreeg het opnieuw warm door hoe mooi het er hier uitzag. Het was jammer dat ze dat straks achter zich zouden laten. ‘Ik kan hier wel matrassen en dekens heen halen,’ bedacht hij. Nu hij gegeten had en het gevaar geweken was, voelde hij zich weer een stuk energieker en stabieler.

Merrin
Merrin dacht even na. “Misschien is dat het beste. Dat we ver van de anderen weg blijven en niet per ongeluk al iets veranderen aan de tijdlijn.”
      Merrin gaf Adam een kus. Zodra Adam sprong,, werd het opeens zwart voor zijn ogen. Met een misselijkmakende buiteling knalde hij opeens neer op de vochtige bosgrond. Verward keek Merrin om zich heen. Hij was terug in het bos, terug bij de anderen. In een eerste opwelling wilde hij vlug wegrennen, maar hij besefte al snel dat hij terug was in het heden. Hij kon de strijd van die dag nog op gezicht zien.
      “Adam?” vroeg hij verward. Merrin keek even om zich heen, maar hij zag zijn vriend nergens. Dat… was vreemd. Vienna kwam op hem aflopen. “Merrin! Alles oké? Waar is Adam? Ging er iets mis?” Merrin keek even naar zijn zus. “Uhm… dat weet ik niet.” Merrin even naar zijn hand, bang dat hij zelf per ongeluk geteleporteerd was, al legde dat niet uit hoe hij terug was in het heden. Plus, zijn gave was nog altijd overbelast, hij dacht hem niet eens aan te kunnen spreken. Misschien was er inderdaad iets mis gegaan met Adams sprong, maar dat legde niet uit waarom hij terug hier was.

Adam
‘Merrin?’ Verdwaasd keek Adam om zich heen toen hij terug was gekomen op het bloemenveld. Zijn vriend was nergens te bekennen. ‘Merrin?’ riep hij, nu luider.
      Het was alsof er een schaduw naar hem toe kroop.
      Merrin zou hier nooit weggaan, hij was maar een paar seconden weggeweest. Toch? Hij controleerde de tijd op zijn horloge, al wist hij niet precies hoe laat hij gesprongen had.
      Had Zebediah hem hier dan toch gevonden? Hem meegenomen?
      Zijn maag verkrampte. Hij begon sneller te ademen.
      In zijn geest ontwaakte iets, verschoof iets. De andere Adam.
      Adam probeerde hem weg te duwen, hij masseerde zijn slapen. Dit moest hij oplossen. Dit kón hij oplossen. Hij…
      Hij had het gevoel alsof de wereld om hem heen begon te draaien. Nee. Geen paniek. De anderen wist vast een oplossing. Jester, Onyx…
      Jester en Onyx waren er niet. Niet in het heden. En hier kon hij niet naar ze toe, dan zou hij te dicht bij zichzelf komen.
      Voordat dit verstikkende gevoel zou uitmonden in een regelrechte paniekaanval en hij de regie verloor, sprong hij terug naar het heden, naar de plek waar hij vandaan was gegaan aan de rand van het bos.
      Daar staarde hij stomverbaasd in het knappe gezicht van zijn vriendje. ‘Mer? Ik dacht— ik dacht dat Zebediah je weer had.’ Hij trok hem in zijn armen en hield hem stevig vast terwijl de tranen weer in zijn ogen prikten.

Merrin
Merrin werd een beetje overrompeld door Adams armen, maar trok hem vlug tegen zich aan en wreef geruststellend over zijn rug. “Gelukkig niet. En hoe had hij me daar moeten vinden? Ik was al bij hem.” Merrin liet Adam los en gaf hem een knipoog.
      Merrin glimlachte even vriendelijk naar hem. “Zodra jij sprong in het verleden, werd alles zwart en was ik opeens weer hier. Dus.. blijkbaar kan ik niet zonder jou in het verleden blijven.”

Adam
Dat… was eigenlijk niet eens zo vreemd, aangezien Adam zich tijdens een sprong buiten de tijd bevond en hij als het ware Merrins voertuig was. Al vroeg hij zich nu wel af wat dat voor Toph betekend had. Die was niet met hem teruggekomen. Hij wreef door zijn haar en merkte dat hij het moeilijk vond om op dit moment na te denken. Hij was niet scherp – dat bleek ook wel doordat hij vergeten was dat Zebediah Merrin al had.
      ‘Dan moeten we de komende twaalf uur maar niet uit elkaars zicht gaan,’ mompelde hij, zijn lippen bijna tegen Merrins nek, nog steeds in een stevige omhelzing. Hij had geen idee hoe groot de radius dan was.
      Adam verplaatste hen terug in de tijd, zodat ze naast het beddengoed stonden dat hij net gehaald had.

Merrin
“Ik kan wel een goede slaap gebruiken,” zei hij met een kleine glimlach. Hij trok Adam tegen zich aan en sloeg de dekens over hen heen. Merrin begroef zijn neus in Adams haren. “Welterusten lieverd.”

Adam
‘Welterusten,’ zei Adam zacht. Het was logisch dat Merrin bekaf was, het moest energie vreten om door Zebediah opgesloten te worden, zelfs al had hij begrepen dat ze weinig interactie hebben gehad. En dan had hij ook nog veel te veel zijn gave gebruikt.
      Zelf had Adam alleen nog helemaal geen rust in zijn gedachten en had hij gehoopt wat afleiding te kunnen vinden van de beelden die door zijn hoofd spookten. Het dode lichaam van Fire. Kris’ verbrijzelde benen. Fox die zich schreeuwend over hem heen wierp en die de hele lucht leek te verscheuren met zijn pijn Onyx en Jester die nog steeds vastgehouden werden en waarschijnlijk allerlei gruwelijke dingen werden gedwongen te doen.
      Ja, hij zou die dingen oplossen.
      Maar dat maakte ze niet volledig ongedaan. Voor hém bleef het gebeurd zijn, zelfs als niemand anders er meer herinneringen aan had.
      Aan de diepe ademhaling naast zich hoorde hij dat Merrin al in slaap gevallen was. Adam probeerde zich daarop te concentreren: op het feit dat Merrin weer bij hem was, dat er geen gruwelijke dingen met hem waren gebeurd. Hij zocht naar fijnere herinneringen. Naar hun date hier, op deze plek. Hij dacht aan hun allereerste date, onder de wilgenboom, aan alle keren dat Merrin hem gesteund had omdat hij erdoorheen had gezeten.
      Hij kroop nog iets dichter tegen zijn vriendje aan, voorzichtig om hem niet wakker te maken, en streelde met zijn duim langs een stukje huid waar zijn shirt iets omhooggekropen was. Het bracht zijn gedachten terug naar afgelopen zaterdag, toen ze zich voor het eerst helemaal aan elkaar gegeven hadden. Het had een bittere nasmaak – door Merrins verdwijning daarna, door het feit dat ze op een vrijgezellenfeest waren geweest van iemand die nu dood was. Maar de flintertjes geluk die hij hier op Experium gevonden had waren dun gezaaid en dus klampte hij zich daar aan vast en hield hij zich voor dat ze nog veel meer van die momenten zouden hebben. Dat ze samen voor een betere toekomst gingen zorgen, voor iedereen.
      Langzaam merkte hij dat zijn eigen ademhaling ook bedaarde, dat hij alle gruwelen een beetje los kon laten, tot ook hij uiteindelijk in een diepe slaap wegzakte.

It's never gonna happen, Guys.

Nish/Sarah
Nish
Nish was niet echt goed in afscheid nemen. Zodra ze dan ook een hoek om waren, dompelde hij zich onder in zijn gave en haalde gelijk uit met zijn elleboog. Het bot schuurde langs Yrla’s jukbeen en raakte zijn oogkas. Als hij wél zichtbaar was geweest, had Yrla hem vast kunnen ontwijken, maar nu deinsde hij naar achteren. Zijn grip verslapte dusdanig dat Nish zich kon losrukken. Het voelde verkeerd om nu gewoon weg te rennen, zelfs al wist hij dat Yrla zich snel zou herstellen. Misschien zag hij hem wel nooit meer terug. Dralen kon echter tot resultaat hebben dat er net iemand aankwam die de situatie in twijfel trok en dus rende hij weg, sloeg de ene na de andere gang in terwijl hij wist dat Yrla hem voor de vorm achterna rende en uiteindelijk een verkeerde gang in stoof.
      Nish gooide willekeurig deuren open en was verbijsterd door hoe enorm dit complex was. Waar wáren de cellen? Het was er uitgestorven. Of niet – opeens zag hij iemand door de gang wandelen, of voortsloffen was misschien een beter woord. Hij kwam dichterbij en bleef verbijsterd staan zodra hij zag wie het was.
      ‘Sarah?’

Sarah
Het hele gebouw was uitgestorven. Wat knap was, voor de vijftig plus leerlingen die hier net naartoe waren gehaald. Ze had de slaapkamers gevonden — leeg, natuurlijk — en was zelfs door Sisphäe’s spullen heen gegaan in de hoop weer iets te vinden om mee te kunnen tekenen, maar helaas.
      Ze had koppijn, ook. En moe, nu zonder magische ondersteuning. Maar Sisphäe was weg; iedereen was weg, behalve zij.
      Romeo was ook weg.
      Ze voelde het meer dan dat ze het wist, haar koperen draad, de binding—debindingbindingbindingbiiiiiiiinding—ver weggeslopen en een flikkering in haar hoofd. Daar waren de lijntjes voor, rode lijntjes, koperrood, rood gloeiend, zoemend koper.
      Stap, stap, stap.
      Stap. stapstapstapstap.
      in een lijn.
      Misschien als ze haar voetzolen opensneed dat ze een echte rode—
      Saar. Focus.
      De binding. Romeo en Onyx. Onyx en Romeo. Verbonden, verweven, klik-aan-mekaar. Stap, stap, stap.
      De muur botste onzacht tegen haar schouder. Haar vuisten verkrampten en de geur van koper drupte tussen haar wit weggetrokken vingers heen. Sarah knipperde. Schudde haar hoof—debindingdebindingdebindingdebindging. Wie haar gave probeerde te laten stoppen, wie de binding verbrak, die zou ze doden op de meest efficiënte manier die ze kende. Zou treurig zijn als ze dat zelf werd. Rood, rood, koperrood, zoemend, flikkerend koperrood. Ze kon het proeven in de lucht.
      ‘Sarah?’
      Dat ben jij.
      Fronsend keek ze op, haar vingers nat van helderrood bloed.
      (debindingdebindingdebindingdebinding)
      Er stond iemand in de gang.
      ‘Nish?’

Nish
Sarah zag er niet uit. Haar handen waren nat van het bloed en ze prevelde voor zich uit voordat ze hem zag en zijn naam noemde. Ze had een bijna maniakale uitdrukking op zijn gezicht die een rilling langs zijn rug zien gaan. Sarah was juist iemand die mentaal zo sterk was. ‘Wat… wat hebben ze met je gedaan?’ Hij rende de laatste meters naar haar toe.

Sarah
(denkaandebindingdebindingdebinding, verbondenverwevengloeiendkoperrood)
      Het was bevreemdend om iemand van haar afdeling te zien. Nish’ gezicht was vertrokken van bezorgdheid, maar zijn handen bleven net boven haar schouders zweven, alsof hij bang was dat ze onder zijn aanraking zou breken.
      Sarah staarde hem aan.
      debinding de binding denk om de biiiiiiiiiiiiinding Saar
      Godsamme. Flikker toch op.
      roodroodkoperrood, Romeo en Onyx, chagrijn en klerelijer.
      Focus.
      ‘Ik… Het is de binding? Ik zei nog dat ik dit helemaal niet kon, maar, ha, hier zijn we. Siphonäe had een stift en dat hielp, maar de stift is leeg en ze is weg en ik kan haar niet meer vinden.’ Ze keek om zich heen, naar het bloed op haar handen. ‘Nish, ik word gek.’


Nish
De binding tussen Romeo en Onyx. Nish wist niet veel van Sarahs gave af, maar die voerde ze zelden op mensen uit – dacht hij – en al helemaal niet zo lang. ‘Is er iets wat ik kan doen? Wacht – Jester is hier ergens. Die kan die opdracht verbreken, al zal hij wel een halsband om hebben. Weet je waar de cellen zijn? Of waar Zebediahs… kantoor of iets is?’

Sarah
‘Hoo, bek dicht,’ onderbrak ze Nish luid, terwijl ze achteruit stapte en haar oren bedekte. ‘We verbreken helemaal niks, hoor je? Want als het erop lijkt dat je de opdracht in gevaar gaat brengen door Jes te halen, stuur ik je zo goed als ik kan naar het hiernamaals en dat zou relatief jammer…’
      Een gloeiende rode draad, rood, rood… koperrood. Knetterend met energie, zie je het voor je? Van de ene naar de andere kant. Van Romeo naar…
      Onyx. Hij was hier, ze kon zijn kant van de binding voelen—ineens kilometers dichterbij dan het ooit geweest was. Sarah ademde diep in. God, ze kon wel door haar benen zakken van opluchting. WANT— want, als Romeo zich dan ook weer eens herinnerde waar hij woonde, dan waren allebei haar objecten weer op een enigszins hanteerbare afstand van elkaar. Dat… ja, daar ging het om. Dat zou fijn zijn.
      bindingbindingbindingbindingbiiiiiindingbindingbindinggbindingb-b-inding
      bindingbindingbinding
      roodroodkoperrood.
      Sarah knikte langzaam tegen zichzelf. ‘Zolang Onyx me niet stiekem van achteren bespringt zodat Jester de opdracht kan proberen te verbreken, kunnen we daar wel heen.’

Nish
Nish herhaalde die laatste zin zo’n drie keer in zijn hoofd voor hij begreep wat ze bedoelde. Ze kon Jester vast niets doen zolang hij achter dit muurdikke kristal zat en tegelijk kon hij hopelijk zijn gave wél op hem gebruiken. ‘Oké, top.’ Even overwoog hij om eerst op zoek naar sleutels te gaan, maar die zou Zebediah wel bij zich dragen. Misschien had Jester of Onyx een idee. Die waren daar altijd al beter in geweest dan hij. ‘Oké dan. Weet jij waar we heen moeten?’

Sarah
‘Waar we heen moeten?’

Nish
‘Ja. Ben je cellen tegengekomen?’

Sarah
‘Cellen? Ja, daar zat ik eerst zelf in. Maar…’ Ze draaide zich om naar de gang achter zich. Eigenlijk kon ze zich niet helemaal herinneren waar ze nu helemaal was.
      bindingbindingbinding
      ‘Dat is… ver weg? Ik weet het niet, eigenlijk.’ Ze keek Nish weer aan, en over zijn schouder. ‘Zijn ze niet bij jou dan?’
      rooood, rood, gloeiend, zingend koper.

Nish
Nish onderdrukte een zucht. Aan Sarah had hij weinig, ze was te erg de weg kwijt. Maar hij kreeg het ook niet over z’n hart om haar hier achter te laten. Terwijl hij nog aan het bedenken was wat hij het beste kon gaan doen, hoorde hij stemmen achter zich. Binnenmonds vloekend spoorde hij zijn gave aan en pakte ook Sarah vast. ‘Oké. we gaan wel gewoon zoeken. Kun je gewoon de hele tijd cellen tegen jezelf mompelen? Cellen, cellen cellen?’ Misschien hielp het haar om op iets anders te focussen.

Sarah
‘Wat, bang dat jij het ook vergeet?’

Nish
‘Ja, ik heb mijn gave al zoveel gebruikt dat ik me daar volkomen op moet richten,’ loog Nish. Of nou ja – hij had zijn gave al gevaarlijk veel gebruikt, maar dat haalde zijn focus niet weg.

Sarah
Ze tilde een wenkbrauw op. Ze kon zich—bindingbiindingbindingbindinggbindingb-b-inding— niet heugen dat dat eerder een probleem was voor Nish, maar tegelijkertijd had ze hem ook niet per se vaak zijn gave langdurig zien gebruiken.
      ‘Sure.’
      Haar hand verdween voor haar ogen in het niets terwijl de zachte tinteling van Nish’ gave over hen heen daalde. ‘De cellen, de cellen—’ DE BINDING ‘— de cellen, de cellen, de cellen. Zwarte cellen, groene cellen, rode…’
      De binding. Romeo en Onyx. Onyx en Romeo. Verbonden, verweven, klik-aan-mekaar.
      Een onzichtbare hand trok haar mee de gangen door. Bocht om, gang door, lopen, lopen, lopen. Nish. Nish? Ze gingen naar de cellen. Geen benul wat die jongen daar moest, maar whatever.
      rood. roooooooooooooooooooooooood.
      ‘De cellen, de cellen, de cellen,’ zei ze. Ze gingen een deur door. ‘Cellen en een binding. Focus. Cinding. Bellen.’ Ze fronste. ‘Nee, kut. Binding. En die cellen van jou.’

Nish
Er hing een nare sfeer in de gang waar ze nu doorheen liepen. Het was een lange gang met zwarte muren, met om de zoveel meter een deur. Gelukkig kon hij dwars door het kristal heen kijken, waardoor hij al snel op twee gevangenen stuitten met tralies tussen hen in. Kleuren zag hij niet, toch voelde hij aan dat het zijn vrienden waren. ‘‘Onyx?’ riep hij voor de zekerheid. ‘Jester?’

Jester
Hij hief zijn hoofd op. ‘Ben ik aan het hallucineren of hoorde jij dat ook?’

Onyx
Onyx had vooral naar Jesters ademhaling geluisterd, de stille bevestiging dat zijn vriend er nog was. Hij spitste zijn oren en hoorde toen inderdaad een stem – en was dat zijn naam?
      ‘Verrek.’ Hij ging rechterop zitten. ‘Dat klinkt niet alsof iemand niet kan wachten om een spelletje met ons te spelen.’

Jester
‘Is dat… Nish?’ Ook hij stond op en keerde zich naar de muur. Hij zag niet veel, vooral een licht vervormd spiegelbeeld van zichzelf. ‘Nish?’ herhaalde hij ongelovig.

Nish
‘Ja man, met Sarah! Ik… heb alleen geen idee hoe we jullie hieruit moeten halen.’ Hij trok aan de deurklink, maar die zat potdicht. ‘Kun jij hier niet wat mee, Saar? De deur verbinden met iets anders en hem zo verkruimelen?’

Sarah
‘Zoals?’ vroeg ze (BINDING). Ze hield haar kort gekloven vingers naar hem op. ‘Ik heb mijn eigen nagels al gebruikt om zelf te ontsnappen.’

Jester
‘Hoe dan?’ lachte hij ongelovig. ‘Hoe ben je…’
      Pling! deed het kwartje.
      ‘Je bent het portaal doorgesneakt,’ concludeerde hij onthutst, met een blik naar Onyx. Dat betekende dat de confrontatie daar nog niet voorbij was, dat de mensen op Experium het nu zonder Nish moesten doen, en… Wat als dat portaal straks dicht was? Als Zebediah hem hier vond? ‘Klerelijer,’ flapte hij eruit. ‘Wat als hij je hier vindt?’

Nish
‘Yr moest me hier wel heen brengen om zijn masker op te kunnen houden. Ik ben zogenaamd ontsnapt. Maar als ik ergens een wapen vind, kan ik hem proberen te overmeesteren.’ Het kwam spontaan in hem op, maar eigenlijk was het een goed idee. Vroeg of laat zou Zebediah hier wel heen komen, hij hoefde enkel te wachten.

Sarah
Ze knikte. ‘Die liggen er wel voor het oprapen ja.’
      BINDINGbindingBINDING

Nish
‘Een pen is al genoeg.’ Hij controleerde zijn broekzakken, waar hij alleen zijn iNet vond. Wel schuurde het leer van zijn riem tegen zijn polsen. Hij maakte de gesp los en trok de riem uit de lussen vandaan. ‘Of een riem.’

Jester
‘Kijk wel uit,’ zei Jester ongerust.

Nish
Nish wilde met zijn ogen rollen, maar hoorde toen een deur opengaan. Hij greep Sarah bij de arm en liet hen beiden onzichtbaar worden.

It's never gonna happen, Guys.

Zebediah

Zebediah
Zebediahs vingers voelden verkrampt door de woede die door zijn lijf raasde.
      De enige persoon die hij vertrouwde, had hem verraden.
[tabHet plan was ook nog eens mislukt, want ze hadden zich moeten terugtrekken. Onyx en Jester had hij wel – en Nish. Genoeg om voorlopig zijn frustratie op af te kunnen reageren.
      Maar dat was dan ook alles: afreageren.
      Het was alsof zijn hele plan nu gewoon… in het water was gevallen. Hij gaf er geen zier meer om. Het kon hem geen bal schelen wat er met de rest van de leerlingen gebeurde.
      Hij zou zijn gram halen, nog een beetje voldoening halen uit het lijden van de twee Panthers en Nish en dan zorgde hij dat hij Fox hier kreeg en ging hij hier ver, ver vandaan.
      Nadat iedereen de gang verlaten had en hij mensen had opgedragen om iedereen terug naar de vleugel te brengen waar ze al de hele tijd hadden gezeten, beende hij naar de gang toe waar hij Jester en Onyx had laten opsluiten.
      Hij zag dat de twee met hun rug tegen de muur waren gaan zitten, gescheiden door de schoktralies. Meteen voelde hij zich beter. Hij haalde de afstandbediening voor de schokbanden uit zijn zak en maakte ook het mes los dat hij de hele dag bij zich had gedragen.
      ‘Jullie zien eruit alsof jullie om wat actie staan te popelen.’

Jester
‘Ik bedoel, ik wilde het zelf niet ter sprake brengen, maar dit wordt echt geen goede Yelp review. Je had op zijn minst kunnen investeren in wat stripboeken.’ Hij blikte naar het mes. ‘Kom je dat arme peertje uit zijn lijden verlossen? Volgens mij knippert dat ding een ik-ben-klaar-met-mijn-leven boodschap in morse code.'

Zebediah
‘Hij is je geleuter vast zat, net als iedereen op de wereld.’ Hij hurkte voor Jester neer.

Jester
Jester dacht niet dat deze persoonlijke aandacht positief zou gaan uitpakken. Wat hem betrof mocht Nish best eens opschieten met zijn poging hun levens te redden, voordat dat mes van Zebediah na een verkeerde opmerking impulsief in Jesters lever eindigde.
      Hij liet zijn hoofd tegen de muur leunen en keek naar de oudere jongen op. ‘Het is gek om je weer eens van zo dichtbij te zien. Je hebt een moedervlekje boven je wenkbrauw.’ Hij stak zijn hand uit om hem aan te wijzen. ‘Daar.’

Onyx
Onyx werd bloednerveus van het mes in Zebediahs hand. Hij had een donkerbruin vermoeden wat die klootzak ermee ging doen en zolang hij z’n diamond armor aanhield als een fucking Minecraft-poppetje kon Nish ook weinig met z’n riem.
      ‘Wat ben je ook een slappe lul,’ sneerde hij. ‘We hebben een fucking schokband om en nog vind jij het nodig om een harnas te dragen. Geen wonder dat Fox je een lachertje vindt. En nog triester is het dat je de gave van je rivaal gebruikt om je te durven vertonen.’
      ‘Ah, wel, die rivaal is nu dood. Misschien had hij zichzelf wat beter moeten beschermen. Of Fox.’ Hij grijnsde naar Jester. ‘Het moet wel pijn doen hè, dat je je vriendje én je beste vriend niet hebt kunnen beschermen.’

Jester
Jester trok zijn wenkbrauwen op. ‘Villain-speeches-voor-dummies zitten doorbladeren?’

Zebediah
‘Ik heb geen speeches nodig om te krijgen wat ik wil. Kijk me aan.’ Zodra hij dat bevel had gegeven, grijnsde hij. ‘Snijd eerst die akelige tong van je er maar eens uit.’

Jester
De lucht viel dood in zijn longen.
      Hij staarde Zebediah aan—daar kwam verder geen opdracht meer bij kijken, hij had niet anders gekund als hij het had gewild. Zijn oren suisden. Zijn... zijn tong uitsnijden? Dat kon hij niet goed gehoord hebben. Maar Zebediahs ogen stonden glashard en de opdracht was een stuk sneller in het accepteren van de realiteit dan Jester zelf.
      Snij eerst die akelige tong van je er maar uit. De controle over zijn eigen lichaam glipte als water door zijn vingers.
      Nee.
      Nee, fúck dat!?
      Het was een reflex, zijn eigen stomme koppigheid, en zijn eigen gave kwam brullend in opstand. Stom. Als hij daar wat aan had gehad, hadden ze hier natuurlijk allang niet meer gezeten. Jester verkrampte en vloekte toen de schokband genoeg stroom door zijn lijf joeg om een mens een hartstilstand te bezorgen.

Nish
Nish ging nu al bijna over zijn nek – hij kon nog net zijn arm tegen zijn mond drukken. Wat een gestoorde klootzak. Langer wachten in de hoop dat stomme hoofddeksel af zou doen, kon niet meer. Hij sleurde Sarah mee de cel in. Net op het moment dat Zebediah het wapen uitstak, gooide Nish zijn gewicht tegen hem aan.
‘Grijp dat mes!’ schreeuwde hij naar Sarah, terwijl hij Zebediah tegen de grond bleef drukken.

Jester
Jester schrok terug toen er iets in volle vaart tegen Zebediah aan klapte en het mes over de vloer kletterde. Hij volgde het wapen met zijn ogen—hij kon de tering niet helpen—en gaf zichzelf een mentale klap in zijn gezicht voor hij ideeën ging krijgen om het godvergeten ding op te pakken.
      Dat kon bovendien niet, want het was expliciet de bedoeling dat hij eerst zijn tong eruit zou snijden. Dus, tja. Messen oppakken stond zodoende niet direct op zijn to-do lijstje. Ademen en dat soort dingen dan weer wel, beredeneerde hij, want als hij ter plekke ophield met ademen kon hij straks ook niet meer van dienst zijn met tong-uitsnij-zaken, want dan was hij hartstikke dood. Dus hij bleef zitten waar hij zat.

Sarah
—indingbindingbinding. Een ruk aan haar arm en ze struikelde achter Nish aan Jesters cel in. Nish liet haar los en gooide zich op Zebediah en een mes rammelde akelig luid over de te gladde vloer.
      God, ze vond Zebediah echt een klootzak. Altijd al, maar er was een specifieke reden dat het nu—
      Hij wilde Jester zijn eigen tóng laten uitsnijden?
      Tering, wat een fucker.
      Denk aan de binding Saar, bindingbindingbinding. Rood, rood, vonkend rood. Romeo en Onyx, Onyx en…
      Ze liep achter op de zaken. Ze moest iets belangrijks doen? Sarah keek om zich heen. Rechts lag Nish over Zebediah heen, links zat Onyx achter een stel gezellig uitziende tralies, een stukje naast haar voet lag een mes, en Jester zat met een gestreste blik naar haar te staren. Het voelde alsof dat wat moest betekenen.
      Het mes.
      Dúh.
      Sarah boog zich voorover en raapte het op—steek het in je hand!—en overwoog of Nish er wat aan zou hebben, of dat het risico dat het wapen weer in Zebediahs handen eindigde te groot was. ‘Check,’ zei ze maar tegen Nish, bij gebrek aan betere ideeën.
      Ook waardeerde ze Zebediahs überhaupt niet zo in deze cel en ze keek heen en weer tussen zijn glimmende pantser en de kristallen vloer.
      ‘Ha,’ lachte ze. ‘Is dat even kut.’
      Er was een tijd dat ze zeven bindingen tegelijk in stand had kunnen houden. Toegegeven, het was langer geleden dan gewenst. Ze stelde zich een nieuwe draad voor, een heel kleintje maar (BINDINGBINDINGBINDING)
      Ja, ja. Die mochten naast elkaar bestaan.
      die Zebediahs pantser naar de vloer verbond en weer terug. Steen was steen, kristal was kristal, en glimmend was glimmend. En in de vloer zat relatief weinig beweging, een functie die ze voor Zebediah’s (BINDING) pantser ook wel zag zitten.
      Hee, haar hand was weer rood.
      Kwam dat even (BINDING!!!!) goed uit.

Zebediah
Vloekend probeerde Zebediah van het gewicht boven op zich af te komen. Het duurde achterlijk lang voordat hij doorhad dat het Nish was en dat die hier samen met Sarah in een idiote hinderlaag op hem had staan wachten. Sarah hield het mes nu in haar hand, maar leek verder helemaal van het padje af.
      Zebediah probeerde Nish’ armen te grijpen. Hij kon zich alleen niet bewegen, want opeens was het alsof zijn harnas wel honderd kilo woog. Paniek joeg door hem heen toen Nish half overeind kwam en zijn hand naar Sarah uitstak om het wapen aan te nemen. O nee. Nee, dit werd niet zijn einde. Niet na alles, nee - gewoon nee! Hij worstelde met Kris’ kloteharnas – en opeens rolde hij op zijn zij en was de druk verdwenen. Hij ramde zijn diamanten scheenbeen tegen die van Nish.
      Een bevredigende knak weerklonk toen het bot brak en Nish schreeuwend door zijn been zakte. Zebediah rukte het mes weer uit zijn hand en ramde het twee keer in zijn bovenlijf voor hij hem tegen een muur kwakte. ‘Denk maar niet dat je er zo snel van afkomt,’ gromde hij. ‘Straks laat ik je oplappen en dan neuk ik je helemaal kapot. Je zal vanzelf doodbloeden.’
      Met het mes in zijn hand keerde hij zich naar Sarah. ‘Jij. Laat die binding tussen Romeo en Onyx los en ram je hoofd tot moes tegen de muur.’
      Eindelijk voelde hij zich weer kalmer worden. Hij richtte zich weer tot Jester en grijnsde een bloederige grijns. ‘Sorry voor het oponthoud.’ Hij knielde voor hem neer. ‘Snijd nu je tong eruit.’

Jester
Hij kon niet anders—Jester voelde hoe hij zijn hand uitstak om het vleesmes aan te pakken. Nish lag achter Zebediah kreunend op de grond, Sarah was verderop door haar benen gezakt en Onyx zat hopeloos opgesloten aan de andere kant van elektrisch geladen tralies en een dikke muur van steen.
      Hier en nu, in deze tijdlijn, ging dit gebeuren.
      Hij had het ijskoud.
      Het enige waar hij zich met een macht der wanhoop nog aan vast wist te klampen, was het gebrek aan een tweede opdracht. Geen commando om hierna te blijven zitten waar hij zat, geen bevel het mes weer terug te geven. Misschien was het arrogantie, misschien was het terecht. Maar Jester beloofde zichzelf dat zodra hij gedaan had wat hem gezegd was, hij het lemmet tussen de spleet van het diamant zou rammen: recht Zebediah’s grijnzende kop in.
      Het maakte niet meer uit of hij dat wel wilde, of het iets was waar hij mee zou kunnen leven. Dit was rock-bottom: en Jester had het er tien keer voor over als dat zou betekenen dat Onyx er ongeschonden vanaf kwam.
      Hij keek Zebediah aan en siste, ‘Fucking loser.’
      En hij tilde het mes op—en deed zijn best, zijn uiterste fucking best om zijn eigen brein uit te zetten om zich te kunnen beschermen tegen de pijn—zette het lemmet tegen zijn tong, en sneed.
      Het was erger dan hij bang voor was. Het was erger dan hij woorden voor had. De tranen sprongen in zijn ogen en hij schreeuwde, en hij zou gestopt zijn als hij het kon, maar Zebediah’s gave was zo onverzettelijk als het heelal.
      Jester wenste dat hij zijn eigen gave had, al was het alleen maar om aan de hartverscheurende pijn te kunnen ontsnappen.
      Hij kon niet ademen, hij kon niet denken—en het mes kletterde uit zijn hand terwijl hij bijna stikte in zijn eigen bloed en zich kokhalzend naar voren boog. Door het waas van tranen glansde de zwarte vloer helderrood in het vage licht.
      Pak het mes.
      Pak het mes.
      Jester, pak dat godvergeten mes en steek het door zijn hoofd.
      Hij kokhalsde opnieuw, de geur van koper in zijn neus en in zijn longen.
      Het mes, Jester.
      Nu, of nooit.

Zebediah
Oh, heerlijk dit. Wat smaakte wraak toch zoet. Het bloed dat uit Jesters mond stroomde, de pijn die zijn rotkop vervormde – en nog mooier: het woeste geschreeuw dat uit de andere cel vandaan kwam, waar Onyx zichzelf tot drie keer toe elektrocuteerde.
      En dan op de achtergrond: Nish die zichzelf wanhopig omhoog probeerde te werken en steeds weer door zijn been zakte, terwijl hij zwakjes aan Sarahs been trok in een poging haar te laten stoppen haar gezicht te verminken.
      Maar niets zou dat wicht helpen. Zelfs als hij haar benen eraf hakte, zou ze haar kop tegen de muur blijven slaan tot haar hersenen in het rond vlogen. Een fucking horrorshow. Hij had het moeten filmen.
      Voor hem graaide Jester naar het mes. Slimme jongen.
      Zebediah stampte op zijn pols voor hij het wapen kon vastgrijpen en greep hem bij zijn bebloede kin vast. ‘Hoe voelt het nou, Uk? Als als alles uit je handen wegglipt? Oh wacht, je kan me niet antwoorden.’ Hij schopte het mes naar achteren en pakte het op. ‘Voor zo’n controlefreak als jij zal het wel pijn doen. Omwille van ons verleden wil ik je wel één gunst verlenen? Ik kan het lijden van één van hen beëindigen. Je kan voorkomen dat Sarahs hersens hier straks rondspatten, dat ik Nish’ straks kapotneuk - misschien wel voor je ogen, altijd gezellig – of ik kan je liefje een snelle dood geven, in plaats van dat ik jou hem in stukjes laat snijden. Wijs degene maar aan die je niet zulk lijden toewenst.’

Jester
Jester wilde schelden en slaan, hij zou met zijn víngers Zebediah’s ogen uit zijn kop trekken. Angst en woede golfden door zijn lichaam. Nog terwijl de oudere jongen stond te zeveren over een keuze, greep Jester met links naar de arm die hem bij zijn kin vasthad, verschoof zijn gewicht en trapte met zijn voet zo hard hij kon omhoog naar Zebediah’s hoofd en helm.
      Als ze dan toch allemaal doodgingen, had hij ook niets meer te verliezen.

Zebediah
Zebediah was niet op de trap berekend en deinsde naar achteren. Zijn lip spleet open en hij proefde bloed. Woest stormde hij naar voren en greep Jester bij zijn strot. ‘Dan niet,’ gromde hij. ‘Verroer je niet.’
      Hij draaide zich om en sleurde Nish overeind. Ja, hij kon het nu doen. Hier, voor Jesters ogen. Sterker nog, hij kon het Jester laten doen. Hij begon te grijnzen en keek Nish aan. ‘Kleed je uit en ga op handen en knieën zitten.’

Yrla
Yrla had als een kip zonder kop door het kasteel gedwaald. Uiteindelijk was hij maar steeds meer afgezakt naar beneden in het kasteel. Hij had de neiging gehad om te fluiten, maar weerhield zichzelf daarvan.
      Een brul doorbrak de stilte en Yrla voelde het kippenvel over zijn huid heen trekken. Onyx! Hij herkende de stem van de jongen. Op een drafje - zo snel als de gangen toestonden - rende hij in de richting van de gil. Hij verscheen in de deuropening en staarde voor twee seconden met open mond naar de scene die hij voor zich zag.
      Onyx zat in een afgesloten cel.
      Jester op de grond, bloed gutste uit zijn mond.
      Sarah lag in een plas bloed, ogen koud.
      En Nish zat voor hem in een nogal suggestieve positie.
Ten midden van dat alles stond Zebediah. Yrla wierp een blik naar zijn voeten, waar een lang bebloed vleesmes voor zijn neus lag. Hij keek weer op naar Zebediah. Woede maakte zich van hem meester en zonder zich te bedenken pakte hij in een miliseconde het mes op, stootte Zebediah met kracht tegen de muur en stootte het vleesmes tussen de spleet van het harnas in. Zebediah zakte als een zoutzak langs de muur naar beneden.
      Voor een moment keek hij verwilderd om zich heen, niet wetend wie als eerste te helpen. Al was dat binnen seconden ook duidelijk dat dat Jester was. Hij rende naar de jongen, besefte dat die zijn gave niet kon gebruiken door de band om zijn nek en sprintte weer terug naar Zebediah. Met een gevaarlijke snelheid begon Yrla Zebediah te strippen van het pantser en doorzocht zijn zakken. Hij vond de kleine afstandsbediening uiteindelijk in een broekzak. Een kleine klik maakte duidelijk dat zowel Onyx als Jesters band zich losmaakten.
      Yrla knielde weer neer naast Jester. Hij moest Fayr halen! Alleen… alleen was dat onmogelijk. Want Fayr was nog op Experium en de weg daarheen was misschien wel voorgoed gesloten.

Jester
Yrla.
      Yrla was er.
      Jester had net een glimp van hem opgevangen in de deuropening en had zichzelf er al half van overtuigd dat het een hallucinatie was, toen de jongen voor Zebediah’s neus opnieuw verscheen, het mes in handen, en het lemmet zijn kop in duwde.
      Zijn hart sloeg een slag over—en in de seconde erna kon hij zich opeens weer bewegen, het effect van Zebediah’s gave verdwenen als sneeuw voor de zon. De jongen was dood. Het kon niet anders.
      Yrla knielde voor hem neer, verdween weer en kwam weer terug, direct gevolgd door een klik en een verlossend gevoel om zijn hals. Jester graaide naar de schokband en trok het godvergeten ding van zich af.
      Eindelijk kon hij weer bij zijn gave. Hij reikte ernaar en het sloeg over hem heen als een golf. Eindelijk. Te laat.
      Jester liet het bloeden in zijn mond stoppen.

Nish
Het was alsof er iets donkers uit zijn hoofd vandaan gleed. Opeens was het niet langer alsof zijn benen en armen in een bepaalde houding gedwongen werden. Hij wist niet goed wat er gebeurd was, maar hij trok instinctief eerst zijn broek weer omhoog, voor hij zich kreunend omdraaide en de situatie in zich opnam. Sarah lag naast hem, overduidelijk dood.
      Zebediah was ook dood – het mes stak uit zijn gezicht.
      Het afgelopen uur – of eigenlijk de afgelopen dag – was te gruwelijk om opluchting te voelen. Hij voelde zich vooral leeg en keek stilletjes toe hoe Yrla Jester hielp, terwijl de pijn in zijn been bij iedere seconde die voorbijging moeilijker te doorstaan was.

Yrla
Het bloeden leek te stoppen bij Jester. Yrla keek even ongemakkelijk om zich heen. Nish was uit zijn gekke positie gekomen en had zijn broek weer aan. Onyx was aan de andere kant van de tralies gaan zitten, eindelijk weer stil.
      Even ging zijn blik naar Jester en hij knikte meer tegen zichzelf. Opnieuw ging hij het lichaam van Zebediah langs en vond een aantal sleutels. Ietwat onhandig - het bloed op zijn handen negerend - opende hij Onyx cel. Yrla werd zowat aan de kant geduwd door Onyx. In een opwelling wilde hij er wat over zeggen, maar uiteindelijk keek hij zwijgend toe hoe Onyx bij Jester neer knielde.
      Hij liet hen voor wat ze waren en knielde zelf naast Nish neer. “Ben je.. ben je oke?” vroeg hij aarzelend. Hij wist niet zo goed of hij zijn vriend aan mocht raken of niet. Wie weet wat Zebediah met hem gedaan had en wat voor effect dat had.

Nish
Nee. Zijn klasgenoot lag met een verpulverd hoofd naast hem, hij verging van de pijn en dwarsdoorheen sijpelde de schaamte om de vernedering en de onmacht die hij net gevoeld had, zelfs al was het ergste voorkomen. En dan was Yrla opeens weer bij hem en hij kon het gewoon niet helemaal bijbenen allemaal. Het voelde alsof hij naar een hoekje van zijn geest was gevlucht; alsof hij op het moment alsnog bruut verkracht werd maar nu zelf een fantasiewereld had gecreëerd waarin Yrla hem gered had. ‘M’n been,’ mompelde hij. ‘Hij heeft m’n been gebroken.’

Yrla
Yrla knikte. Hij liet zijn ogen even langs Nish been gaan. Als Fayr hier nu was geweest.. Yrla schudde van zich af. “We moeten je been spalken. Alleen dan kunnen we je hier wegkrijgen. En dan moeten we maar gauw op zoek gaan naar Fayr. Zij kan vast je been snel weer genezen.” Yrla glimlachte even kleintjes naar Nish. Hij voelde zich vrij machteloos nu, al had hij zelf genoeg botten gebroken in zijn lichaam om te weten hoe ze daar mee om gingen.

Nish
Nish knikte alleen. Hij probeerde overeind te komen, maar zodra hij dat deed kwam er een golf misselijkheid omhoog. Yrla duwde hem zachtjes terug en zei iets, wat niet echt binnenkwam.

Onyx
Onyx trok Jester tegen zich aan. ‘De fucker,’ gromde hij. ‘Die klote klote fucker. Ik laat die Elephant hem weer tot leven brengen en laat hem nog honderd keer sterven, want die klerelijer komt er zo veel te makkelijk vanaf.’
      Maar in elk geval leefden ze nog. Als ze het restant van Jesters tong meenamen, kon Fayr dat wel weer aan elkaar maken.
      En Nish… nou, die was ook op het nippertje aan iets gruwelijks ontsnapt.
      Alleen Sarah was dood. Dat was jammer. Maar goed, als iemand z’n leven moest opofferen, dan zij maar.

Jester
Jester gaf geen antwoord. Hij kroop weg in Onyx’ armen, misselijk van de angst en adrenaline. De geur van zijn eigen bloed hing in zijn neus. Ze leefden nog—maar op dit punt wist hij niet of dat een goed iets was. Wat moest hij zonder te kunnen praten?

Onyx
Een steek ging door Onyx’ hart. Hij gaf hem een kus op zijn voorhoofd en kwam overeind. ‘Ik ga kijken of ik een heler kan vinden. Of die teleporteur.’ Dat was toch een slapjanus, met een beetje dreigen kreeg hij die hopelijk wel zo ver. Zeker nu zijn baasje dood was. Hij liep naar het lijk van Zebediah, rukte het mes uit zijn hoofd en liep de gang op.

Het was een chaos in het kasteel. Alle bevelen van Zebediah waren nu verbroken en iedereen werd zich nu waarschijnlijk bewust van de daden die ze door zijn dwang hadden verricht. Hier en daar zag hij mensen huilen en hij liep er vlug langs naar het midden toe. ‘Een heler!’ riep hij. ‘Ik heb een heler nodig. Is er iemand die kan helpen?’
      Iemand duwde een donkerharige jongen naar voren.
      Onyx greep hem bij zijn arm en sleurde hem mee naar de cel. Daar werd de jongen gelijk lijkwit. Hij duwde hem naar Nish. ‘Heel zijn gebroken been.’ Hij wees naar de plas bloed voor Jes, waar het grootste deel van zijn tong in lag. ‘En zijn tong.’
      De jongen wilde protesteren, maar Onyx wierp hem een donkere blik toe en hief het mes. ‘Anders ligt jouw tong er straks naast.’
      De heler werd nog bleker en boog zich vlug over Nish heen. Onyx’ adem stokte toen hij zijn vriend hoorde schreeuwen toen het bot werd rechtgezet en geheeld.
      Daarna knielde de jongen bij Jester neer en reikte met trillende vingers naar de afgesneden tong.

Jester
De heler leek wat ouder dan Fayr, maar qua talent vielen de twee nou niet echt te vergelijken. Jester was blij dat zijn tong weer in zijn mond zat, maar praten ging alsnog moeilijker dan normaal. Het voelde ook gek.
      Het werd al snel duidelijk dat Ryan al eieren voor zijn geld had gekozen en zich uit de voeten had gemaakt. Hetzelfde bleek voor Zeb’s eigen teleporteur te gelden: de iele, donkerharige jongen was nergens te bekennen. Wat betekende dat ze dan wel Experium uit waren, maar ze van de regen in de drup zaten: nog steeds ergens opgesloten zonder een weg naar buiten.
      Uiteindelijk vonden ze een aantal slaapkamers waar ze maar gingen liggen. Ze waren moe, zaten hier en daar nog onder het bloed en in ieder geval bij Jester ontbrak het ook wel een beetje aan de feestvreugde van het nog-in-leven zijn.
      Dicht tegen Onyx aan, dwong Jester zichzelf te stoppen met denken en viel in een onrustige slaap.

Yrla
Yrla trok Nish voorzichtig tegen zich aan. Hij wist niet goed wat hij tegen zijn vriend moest zeggen en hij durfde er eigenlijk niet naar te vragen wat er precies gebeurd was. Hij was bang dat Zebediah gruwelijke dingen met hem gedaan had en misschien wilde Nish er wel niet over praten. En dus hield hij Nish maar gewoon vast, hopend dat het genoeg was.

Nish
Nish had het gevoel dat zijn hart nog net zo wild bonkte als een uur geleden. Onrust golfde af en aan door zijn lijf terwijl er beelden door zijn hoofd spookten: van Sarah die niet kon ophouden met het haar hoofd tegen de muur beuken; van Jester die zijn eigen tong eraf sneed; van zijn eigen geknielde positie, terwijl hij wist dat hij verkracht zou gaan worden en dat akelige stemmetje in zijn hoofd dat zei dat hij dat ook verdiende, dat hij deze hele reddingspoging verkloot had en dat híj dat mes in Zebediahs oog had moeten steken. Dat alles zijn schuld was.
      Het was niet waar, dat wist hij. Zebediah was de schuld van dit alles.
      En toch…
      Hij concentreerde zich op de druk van Yrla’s armen rondom zijn lijf, zijn bovenlijf tegen het zijne. Zijn gestage ademhaling. De warmte die door hun lagen kleding heen sijpelde.
      Hij was er echt.
      Yrla had hen echt gered. Hij had hen allemaal gered.
      Of nee, niet allemaal. Sarah was dood.
      Maar Jester en Onyx – en hemzelf.
      Het gevaar was geweken, Zebediah en Romeo waren dood – en toch voelde het totaal niet zo. Hij legde een hand op Yrla’s heup en liet die verder omhoogglijden toen de rand van zijn shirt net over zijn vingertoppen voel. Hij moest gewoon warmte voelen, de zachtheid van Yrla’s huid. Hij liet zijn hand op zijn buik liggen en sloeg zijn ogen op, zelfs al was het te donker om hem echt te kunnen aankijken.
      ‘Ik krijg de beelden maar niet uit mijn hoofd,’ mompelde hij. ‘Van Sarah, van Jester… Het voelt alsof het helemaal niet voorbij is. Alsof de gruwel ieder moment verder kan gaan en ik de werkelijkheid gewoon vervormd heb om het allemaal dragelijker te maken. Alsof dit alles in mijn hoofd gebeurt terwijl Zebediah…’ Zijn stem stierf weg en hij merkte dat hij van top tot teen verkrampte.

Yrla
Yrla had Nish al behoorlijk stil gevonden, maar de woorden die zijn vriend nu vertelde, kwamen hard binnen. “Ik ben hier echt,” verzekerde hij Nish. “Ik hoorde Onyx schreeuwen, vandaar dat ik jullie kon vinden in dit doolhof.”
      Yrla had helaas niet kunnen voorkomen wat Jester was overkomen, maar het had zoveel erger gekund. De scène die hij vond was daar een voorspelling toe. Yrla wilde er niet eens bij stilstaan wat dat had kunnen zijn. Eén rilling liep over zijn rug. Yrla had verwacht iets te voelen bij het feit dat hij Zebediah vermoord had, maar hij was angstvallig leeg. Er was geen schuld, geen woede, geen verdriet. Wat hem juist een beetje zorgen liet maken. Alsof hij gewoon in koele bloede iemand om kon leggen zonder er iets om te geven. Dat idee benauwde hem, ook al had Zebediah het verdiend. Maar goed, had hij niet hetzelfde gedaan met de bewakers van Experium? Misschien was hij gewoon een moordenaar…
      Yrla duwde een kus in Nish haar. “Het wordt vast beter, met wat tijd.” Yrla klonk niet geheel overtuigd van zijn eigen woorden, maar hij hoopte er vooral op. Dat het beter zou worden, dat dit het einde zou zijn van hun ellende.

Nish
Nish zei niets, al klampte hij zich wel aan die woorden – en aan Yrla zelf – vast. Slapen durfde hij niet, bang dat hij wakker werd in een nachtmerrie. Of in de realiteit. Zolang hij naar Yrla’s ademhaling luisterde, zich bewust was van het rijzen en dalen van zijn borst, was hij hier, ver bij Zebediah vandaan. En dat was het enige wat hij wilde.

It's never gonna happen, Guys.