[RPG] Pirates -Exchange- 3. - Speeltopics

Ahaha :'D Had het idee dat ik nutteloze posts plaatste -wat ik in feiten ook deed- maar ook dat niemand ze las :']

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

ANANAS!

Home is now behind you. The world is ahead!

Hij woont in een ANANAS diep in de zee

Moest ik meteen aan denken :x
Ananas is trouwens best wel lekker :x

Ace - Piraat.

Het heeft even geduurd voor die ouwe bijgelovige matroos me weer heeft bijgepraat. Ik zit hier nu in het kraaiennest met mijn vertrouwde fles rum en staar doelloos voor me uit. Ondertussen is de zon langzaamaan gaan zakken en voel ik me ineens akelig eenzaam. Ik had haar kunnen helpen. Waarom heb ik het niet gedaan! Jack - eh, Abby - was een goeie piraat, had nooit kwaad in de zin. Wat maakt het nou uit dat ze een vrouw blijkt te zijn? En nog een verdomd mooie vrouw ook. Beneden zijn de piraten weer oude zeemansliederen aan het zingen. Een paar hebben het in hun kop gehaald om een pub te overvallen - iets waar ze de volgende keer met hun kop mogen boeten - en lopen nu met zakken geldstukken rond. Ik slaak kort een zucht en klim weer uit het kraaiennest. Kenneth was geen slechte jongen. Misschien wat te broos voor het zeemansleven, maar dit lot verdiende hij niet. Het bloed borrelt in me op en een plan voor een represaille ontvouwt zich. Toch haal ik even diep adem en giet de laatste slok rum naar binnen. In plaats van vrolijk voel ik mijn kop zo zwaar bonken dat mijn lijf hem nauwelijks meer kan houden. Ik klim uit het kraaiennest en wandel rustig naar mijn slaapplek. Ik schuif de gordijnen open en vervolgens weer dicht als ik op bed zit. Ik steek het kaarsje aan en pak een nieuw stuk perkament.
Wat is de datum eigenlijk? Wat verward kijk ik even rond. Niet druk om maken, Ace. Schrijf wat je op het hart ligt. Die verdomde datum kan later ook wel.

"Een piratenleven kent vele tegenslagen die volgens de normen van de verachtelijke elite niet eens genoemd mogen worden. Ondanks dat wij door hen worden neergezet als duivels van de zee, hebben ook mannen van steen een zacht hart. Ook wij huilen als één van onze kameraden overlijdt, ook wij huilen als we iemand achter moeten laten. En ook wij huilen als we weten dat er geen weg meer terug is. Daarom, als iemand ooit de moeite neemt om dit te lezen: besef dan dat die lachende duivels met jouw geld en juwelen ook een ziel hebben. We zijn mensen die uiteindelijk eindigen aan de galg. Maar niet voor we onze stem hebben laten horen."

No growth of the heart is ever a waste

Ace is super cool en lief 8D Haha (:

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Maxime - Dame.

Ook hij draait zich om waardoor ik nogmaals de kans krijg zijn gezicht te bestuderen en hem vervolgens recht in zijn diepe ogen aan te kijken. Het idee dat zijn prachtige lichaam voor het grootste deel ongekleed onder die lakens ligt, bezorgd me de kriebels. Al moet ik toegeven dat het prettige kriebels zijn. Jammer dat Felix me uit mijn gedachtes haalt door nog een plukje uit mijn gezicht te strijken.
'Ik ben wel moe,' antwoord ik op mijn beurt. 'Maar nu het schip zo beweegt zal ik niet veel slapen. Ik ben bang voor water, stom hè?' lach ik, want nu ik het zeg klinkt het inderdaad dom. Gelukkig heb ik Felix, die zorgt er vast wel voor dat ik er niet in val, of hij haalt me er op zijn minst uit. Hoop ik, althans.
Felix en ik doen niets, maar toch is het spannend. As I said before, mogen een man en vrouw niet samen in bed liggen voor het huwelijk. En het is natuurlijk altijd leuk iets tegen de regels in te doen, ookal is het zoiets ongelooflijks kleins als dit.

everything, in time

Maxime - Dame.

"Kom maar hier," fluistert hij waarna hij me tegen zich aantrekt. Dat is prettig, zeer fijn. Onze lichamen zijn zo dicht bij elkaar dat ik zijn lichaamswarmte voel. De op en neerwaartse beweging van zijn borst kalmeert me.
'Geen idee, ik geloof het niet. Ik word gewoon niet graag opgegeten door bepaalde zeedieren en verdrinken lijkt menook geen pretje. Executie lijkt me ook niet plezierig, ben jij daar niet bang voor?' vraag ik terwijl ik mijn hoofd ietsjes naar achter leg, zodat ik hem wat beter aan kan kijken. Maar niet teveel, want dit ligt veel te goed.

everything, in time

Vanavond komt Abby terug bij de crew dudes

Abby (Abigail) ~ Pirate.
De avond viel alweer, de middag was traag gegaan.. Ik had me dingen afgevraagd, dingen herinnerd en dingen op 't rijtje proberen te krijgen. Ik had gehuild, iets wat zorgde voor een opluchting, en verder gezwegen. Tegen wie moest ik namelijk praten? De vissen? Ik had vanmiddag mijn handen in het water gestoken en de laatste herinnering van James van mijn handen gewassen, toen er ineens wat langs mijn hand glibberde trok ik ze er wel gauw eer uit. En nu ging de zon alweer onder, het gordijn van duisternis viel weer als een laken over me heen, beetje bij beetje. Straks zou alles weer pikdonker zijn, zou ik geen steek meer kunnen zien en voelde ik me weer als de laatste persoon op aarde.

Ik zat nog altijd naar de zon te kijken die langzaam in zee zakte, toen mijn maag voor de zoveelste keer vandaag knorde. Ik had behoefte aan voedsel, drinken, ik wilde mijn wonden even goed kunnen verzorgen, ik verlangde naar een douche, maar vooral naar een lekker bed. Een goed bed. In dit bootje kon ik bijna niet liggen en ik kon sowieso niet op mijn rug, dat deed te veel pijn nog. Eigenlijk was dat niet eens waar ik het meest naar verlange, ik miste het schip en iedereen en alles dat daarbij hoorde, zelfs het rottende hout op sommigen plekken en de oude zuiplappen. Ik glimlachte flauwtjes, zouden ze al weg zijn? Waarschijnlijk wel, dat was de code, het was me uitgelegd toen ik daar aan kwam.. Ze lieten je gewoon achter, maar als ze me waren gaan zoeken, waren ze misschien hetzelfde geeindigd als Kenneth. Iets dat ik geen van hun toewenste. Zou ik ze nog ooit wel eens zien? Ik draaide een lok van mijn haar rond mijn vinger, eerst maar levend hier vandaan zien te komen, misschien vond ik wel nooit land.. Werd ik nooit gevonden, kwamen er geen schepen en stierf ik, hier, in dit bootje. Een onplezierige blik op de toekomst, maar ik moest met beiden benen op de grond blijven staan.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Maxime - Dame.

'Je moet toch íets hebben om te verliezen? Heb je dan nergens familie of zo, die je niet zou willen achterlaten? Er moet op zijn minst iets zijn,' beweer ik terwijl ik nog net iets dichter tegen hem aan kruip. Hij ruikt gewoon zó lekker en zijn warmte plus zijn ademhaling kalmeert me nog steeds. Voorzichtig sluit ik mijn ogen, nog niet van plan om in slaap te vallen - ik wacht tenslotte op een antwoord-, maar zo hoef ik even niet meer aan het water te denken, alleen aan Felix en zijn lichaam dat vrijwel tegen het mijne aan ligt.

everything, in time

Holy, is iedereen koninginnenach(t) vieren ofzo?

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Nee, want ik heb geen sociaal leven. *O*

everything, in time

Ahaha, ik heb niks met koninginnedag ;p Achja, dan wacht ik wel even met terugsturen Abby, tot in ieder geval Els/Vluuv er weer is.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Gaan ze party fucking hardy'en in de stad enzo >_>'' Drank, bier, weet ik veel wat.

Abby's comeback people 8D

Abby (Abigail) ~ Pirate.
Het was nog vroeg in de avond, de zon was al onder maar het was een heldere avond. De maan was bijna vol en verlichte de zee en de sterren aan de hemel waren een mooi gezicht. Opeens doemde er wat op in de verte, een soort grote schim. Rotsen, land, gebouwen? Nee.. Het bewoog.. Ik zat meteen rechtop, roeien in mijn handen en begon dichterbij te roeien. Een schip! Mijn hart sloeg over en mijn ogen werden groot, direct ging ik staan. Ik moest hun aandacht trekken.. Ik greep mijn pistool en schoot in de lucht, het schot weergalmde en toen stopte ik het weg.
"He!" riep ik en zwaaide met mijn armen, de pijn in mijn rechterarm was irritant, maar er stroomde momenteel zoveel adrenaline door mijn lichaam dat ik het nog amper voelde. Ik kon gered worden! Althans, daar ging ik van uit, het was het proberen waard. Ik had niks te verliezen.

[ bericht aangepast op 29 april 2011 - 21:35 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Maxime - Dame.

Hm, daar zit inderdaad wel logica in. Ik besluit mijn mond er maar verder over te houden, al helemaal wanneer ik zijn hand over mijn bovenarm voel glijden. Ik moet toegeven dat het me kippenvel bezorgt, dat kan ik niet ontkennen. "Je bent echt mooi, weet je dat?" 'Pardon?' is mijn eerste antwoord. Jezus, het is echt geweldig dat uit zíjn mond te horen, maar wat ik moet ik daarop terugzeggen? "Dankje" klinkt ook zo belachelijk. Nog voor ik goed kan antwoorden, klinkt er een schot, waardoor ik overeind schiet, waarbij ik met mijn hoofd tegen Felix' kin aan bots. 'Au! O, sorry! Ik schrok, wat wás dat?'

everything, in time

Koninginnenacht = time to get wasted!

No growth of the heart is ever a waste