[RPG] Pirates - Exchange 6 - Speeltopics

Abby (Abigail Rosaline Valence) ~ Pirate.
Gezellig, dan had ik vanavond tenminste wat te doen en een beetje afleiding. “Waarom vraag je me dit eigenlijk?” vroeg ze plots. O god, had ik weer. "Ik was gewoon nieuwsgierig of het waar was, ik had namelijk zo'n vermoeden en jullie passen wel goed bij elkaar," vertelde ik toen maar en haalde mijn schouders op. "En hoezo hoort het niet?" vroeg ik verbaasd. "Man, jullie lijken op elkaar, Ace zei ook al zoiets.." mompelde ik zachtjes tegen mezelf en richtte me toen weer op Josephine. Het was wel prettig om iemand te hebben die ene beetje op me leek. Zij kwam uit hetzelfde milieu, althans, ik had dat van mij al achtergelaten, en zij was ook verliefd. Althans.. "Dus, je vindt hem wel leuk?" vroeg ik en keek haar aan. "Oh sorry, ik.. Ik hoor me hier niet mee te bemoeien," verontschuldige ik mezelf gauw en beet op mijn onderlip. "Het is gewoon fijn iemand te vinden die ene beetje hetzelfde is en soms is het gewoon prettig om even niet tussen al die onbeschofte mannen te zijn die het altijd over hetzelfde hebben." Ik glimlachte flauwtjes en keek haar aan.

Crap. -facepalm- What's wrong with me o-o

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Josephine
Ace denkt er ook zo over? O god, o god nee. Hij heeft natuurlijk liever een vrouw zoals Abby, die voor haar rechten opkomt en doet wat ze wil. Of zo'n hoer zoals in Tortuga, want die zeuren ten minste niet zo aan je kop. Josephine! Rustig, rustig. "Dus, je vindt hem wel leuk?" Met mijn inmiddels waarschijnlijk knalrode kop kijk ik Abby aan. Ik noem haar bijna Miss Valence om te laten horen dat ik onstemt ben, maar slik de woorden nog net in. "Nee. Misschien. Ik weet het niet, Abby." Tuurlijk wel, je hoef het niet te negeren, Josephine. Je bent verliefd, ontken het maar niet. "Oh sorry, ik.. Ik hoor me hier niet mee te bemoeien." Dat klopt, potverdorie. "Het is gewoon fijn iemand te vinden die ene beetje hetzelfde is en soms is het gewoon prettig om even niet tussen al die onbeschofte mannen te zijn die het altijd over hetzelfde hebben." Haar woorden ontroeren me, maar ik ben nog steeds niet blij dat ze het weet over Ace. Wat als ze dit thuis te weten komen? Ze zouden het zien als verraad en dat is het ook. Denk ik. "Dat begrijp ik. Ik ben blij dat in ieder geval Maxime en jij er nog zijn, anders was het hier een hel geweest.” En Ace dan? Die had je wel beschermd en gezelschap gehouden. Nee! Zo moet ik niet denken. Ace zit niet te wachten op iemand als ik. En ik.. ik weet het niet. Ik voel me fijn bij hem, maar al vanaf dat ik jong was werd me geleerd dat piraten slecht, onbetrouwbaar volk waren. Maar zou je hem slecht en onbetrouwbaar noemen? Ik wrijf met een hand over mijn voorhoofd en glimlach vermoeid naar Abby. Als ik pieker word ik zo moe van mezelf.

Olivier
Ik loop naar de kasten achterin mijn hut en haal ze van het slot. Krakend en piepend openen ze, en glimlachend kijk ik naar de schatten daarbinnen. Geweren, pistolen, messen, zwaarden, sabels, wapengordels en losse kogels- hier heb ik altijd spullen liggen voor het geval dat. En omdat ik de wapens heb van al die dode mannen is de voorraad flink aangesterkt. Er zitten redelijke mooie dingen tussen, maar een wapenriem trekt mijn aandacht. Hij is van versleten leer en niet heel speciaal, maar er hangen een revolver van goede kwaliteit en een prachtige rapier aan. Er staat een inscriptie op het lemmet, en ik tuur door mijn wimpers heen om het te lezen. Jane. Ik trek een wenkbrauw op. Wie noemt zijn wapen nu Jane? Ach, vast een of andere sentimentele klootzak die zijn vrouw is verloren en haar zo in herinnering probeert te houden. Ik grinnik en bedenk me dat het niet veel uitmaakt. Het is niet zo dat de mensen waar ik hem op zal gebruiken de inscriptie te lezen krijgen. Ik laat voorzichtig het ijzeren blad door mijn handen glijden en steek “Jane” dan terug bij de wapenriem. Meisje, ik denk dat wij goede vrienden zullen worden.

Haha, Ace vond zichzelf te min voor Josephine, dat bedoelde Abby :'D Achja, misverstanden zijn wel geinig [a']

Abby (Abigail Rosaline Valence) ~ Pirate.
Dat ze aan het piekeren was merkte ik wel op, maar ik besloot er niet verder op in te gaan, bang het te verergeren. Ik was al niet heel lekker bezig, maar ik kon het niet laten, stom van mezelf. Ik keek naar haar en legde mijn hand op haar schouder. "Als je hem dan leuk vind, waarom laat je het niet zien?" vroeg ik met klein glimlachje. "Hij denkt dat je hem te min vind.." zei ik zachtjes en haalde mijn hand weer weg. Mijn maag knorde zachtjes en mijn mond voelde droog aan. "Zullen we wat te eten en drinkken gaan halen?" vroeg ik. "Ze hebben hier geen vijf gangen menu's zoals bij ons thuis, maar het valt te eten." Mijn gedachten gingen naar Ace en Tristan, ik vroeg me af waar hun het nu over zouden hebben. Vast mannendingen, bedacht ik me met een grijnsje. Of over de plundertocht van vanavond, was Tristan trouwens van plan mee te gaan? Hij had het volgens mij al zwaar met de afslachting van vanmiddag, ookal had ie het aardig had weten te verbloemen. Kon ie dan meegaan om anderen af te slachten? Of was het een goed moment om zijn woede, die hij waarschijnlijk wel had na wat de kapitein hem allemaal had aangedaan had, af te reageren? O Tristan, kon ik maar iets voor hem doen.

Waarom schrijf jij zo lang en ik zo crappy slecht xo

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ace - Piraat.

Ik hoor Tristans woorden aan.
'Ik zeg je. Liefde doet vreemde dingen met je. Vreemdere dingen dat wat alcohol met je doet,' voeg ik grijnzend toe. Tot mijn verbazing trekt Abby haast letterlijk Josephine met zich mee. Oh verdomd. Had ik m'n kop moeten houden over haar? Dit kan nog best pijnlijk worden..
"Zeg, heb jij mijn wapens meegenomen? Ik zou ze graag terugwillen, zeker met wat er vanavond te gebeuren staat," hoor ik hem zeggen. Ik schud het hoofd in oprechte ontkenning. 'Nee, mij niet gezien. Iemand zal ze vast wel doorverhandeld hebben als je pech hebt. Wat heb je nodig? Wie weet kun je wat van mij gebruiken.' Het gesprek wordt onderbroken door een piraat die Tristan een bemoedigend schouderklopje geeft.
'Opgestaan uit de krochten van de hel, broeder! De duivel wou je niet hebben en de zon lacht je toe!' Hij is overduidelijk bezopen. Ik grinnik even. Dan maakt hij zich weer uit de voeten. 'Ze zijn onrustig. Dit gaat wat worden vanavond,' zeg ik, terwijl een heerlijke spanning van de voorpret door mijn lijf jaagt, net als bij een wolkenmuur die recht op je af komt en op het punt staat te breken.

No growth of the heart is ever a waste

Yes, I know, maar die verwarring maakt het juist leuk, hehe. Het moet niet allemaal te makkelijk gaan

Josephine
Ik knik als ze voorstelt iets te eten en loop met haar mee naar de keuken. Dan dringt tot me door wat ze eerder zei. "Wacht.. Hij heeft je verteld dat hij zich te min voelt? Heb je het met hem daar over gehad?" Ineens nieuwsgierig kijk ik haar aan, en terwijl ik op een antwoord wacht ga ik zitten in het krappe hokje dat ze de kombuis noemen. De kok ziet ons en knikt ter begroeting, waarna hij zich omdraait en in een pan begint te roeren.

Olivier
Ik loop naar de kasten achterin mijn hut en haal ze van het slot. Krakend en piepend openen ze, en glimlachend kijk ik naar de schatten daarbinnen. Geweren, pistolen, messen, zwaarden, sabels, wapengordels en losse kogels- hier heb ik altijd spullen liggen voor het geval dat. En omdat ik de wapens heb van al die dode mannen is de voorraad flink aangesterkt. Er zitten redelijke mooie dingen tussen, maar een wapenriem trekt mijn aandacht. Hij is van versleten leer en niet heel speciaal, maar er hangen een revolver van goede kwaliteit en een prachtige rapier aan. Er staat een inscriptie op het lemmet, en ik tuur door mijn wimpers heen om het te lezen. Jane. Ik trek een wenkbrauw op. Wie noemt zijn wapen nu Jane? Ach, vast een of andere sentimentele klootzak die zijn vrouw is verloren en haar zo in herinnering probeert te houden. Ik grinnik en bedenk me dat het niet veel uitmaakt. Het is niet zo dat de mensen waar ik hem op zal gebruiken de inscriptie te lezen krijgen. Ik laat voorzichtig het ijzeren blad door mijn handen glijden en steek “Jane” dan terug bij de wapenriem. Meisje, ik denk dat wij goede vrienden zullen worden.

Hahaha, idd x]

Abby (Abigail Rosaline Valence) ~ Pirate.
Eenmaal in de kombuis gingen we zitten, de kok had ons gezien en begon opnieuw te roeren in zijn pan. "Oh, ja. We waren wat aan het praten en toen kwam het toevallig ter sprake," legde ik haar uit, dat klonk toch niet zo gek of verdacht? De kok kwam naar ons toe en zette ene bord met dampend eten voor ons neer, hij wenstte ons eetsmakelijk en vertrok toen weer. Ik prikte met mijn vork in een stukje kip en stotpe het in mijn mond, hmm, het smaakte nog best lekker. De kok had zeker zijn goede dag. "Weet je," begon ik toen ik mijn mond leeghad, "ik weet eigenlijk nog niet waar je vandaan komt.. Dus, waar kom je eigenlijk vandaan?"

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Tristan - Piraat.
Ik wordt somber wanneer Ace zegt dat hij mijn wapens niet heeft, maar hij biedt wel opvallend vriendelijk aan om me iets te lenen. 'Een rapier ofzo, als je het kan missen,' zeg ik, nog steeds met mijn gedachten bij Jane. Het was nu wel een prachtig wapen, maar er lagen zo veel mooie, degelijke wapens bij de cellen. Ik kan (of wil) niet geloven dat iemand Jane zomaar heeft genomen en doorverkocht.
Een strontzatte kerel komt rond me hangen en lalt vrolijk wat, en ik pers een grijns op mijn gezicht. Hij heeft gelijk, het was een hel daar, maar ik ben ervan overtuigt dat de duivel me nog wel zal komen halen. Ik wil hem van me afschudden, maar hij strompelt alweer verder.
'Ze zijn onrustig. Dit gaat wat worden vanavond,' zegt Ace. Ik hoor de opwinding in zijn stem. Nonchalant leun ik tegen de leuning. Natuurlijk ga ik mee vanavond. Ik moet mijn gedachten kunnen verzetten, en bovendien zou het mijn status aan boord niet veel goed doen om achter te blijven bij de vrouwen, ik zag Felix daarnet al minachtend kijken. Ik zie het gouden ringetje nog steeds aan mijn vinger zitten, en begin het terug in mijn oor te prullen. Nu ik terug op de Medusa ben, maakt het toch niet veel meer uit of iemand me herkent.
'Zo voel ik me ook, onrustig,' grijns ik scheef naar Ace. 'Je hebt geen idee hoe vreselijk het is om daar opgesloten te zitten. Ik heb écht zin om iets te plunderen vanavond.'
En ik ga mijn ogen goed de kost geven, iemand op deze schuit heeft mijn wapen en als ik hem met Jane in zijn poten betrap, zal het zijn beste dag niet zijn. Ik staar een beetje naar de bedrijvigheid aan dek, Abby en Josephine zijn onderdeks verdwenen, maar ik voel nu absoluut niet de behoefte om weer uit de buitenlucht te gaan. Verschillende piraten zitten elkaar op te jutten voor vanavond, anderen zitten te dobbelen en dat brengt me op een idee. 'Zin in een potje kaarten?'

[ bericht aangepast op 1 sep 2011 - 20:21 ]

Home is now behind you. The world is ahead!

Josephine
Ik neem een klein hapje van iets dat vast kip moet voorstellen en kauw erop zonder het echt te proeven. "Weet je, ik weet eigenlijk nog niet waar je vandaan komt.. Dus, waar kom je eigenlijk vandaan?" Blij dat het onderwerp eindelijk is veranderd kijk ik op. "Ik kom uit Engeland, uit een dorp dicht bij Londen. En jij? Jij woonde eerst toch ook in een welvarende gemeenschap?" Ik ben best nieuwsgierig naar Abby, vooral omdat het meeste dat ik over haar weet slechts gebaseerd is op geruchten. Weer neem ik een hap van het eten, dat in ieder geval niet walgelijk smaakt, maar wel weg te krijgen is.

Olivier
Nog snel poets ik wat wapens op en steek ze bij me. Dan kijk ik op, en ik merk dat het begint te schemeren. Tijd om aan te leggen. Ik loop naar buiten en stap naar het roer. "Alle hens aan dek! We gaan aan land!" Meteen breekt er beneden me een heibel uit van piraten die hun laatste spullen bij elkaar zoeken en dan het schip klaar maken. Ik knik naar de stuurman dat ik het over zal nemen en draai het roer om. in de verte gaan de lichten van een klein havenstadje al aan, het havenstadje dat ik in gedachten had. Met een gemene grijns verheug ik me op het moment dat we binnen zullen vallen. Dan laat ik mijn ogen vluchtig over het dek dwalen. De meeste piraten zijn er, maar een bekend gezicht mis ik. Abby. Ik vernauw mijn ogen en vraag me af waar ze is, maar besluit dat ik me daar nu niet druk om moet maken. Eerst plunderen. Weer werp ik een blik op de krioelende mensen beneden en terwijl ik een wenkbrauw optrek zie ik dat Tristan er wel is. Ze zijn dus blijkbaar niet een kamer in gedoken om de verloren tijd in te halen. Veel tijd om mijn hoofd te breken over waar ze uit zou kunnen hangen krijg ik niet, want niet veel later varen we de kleine haven al binnen. De piraten vlag is gehesen, en aan wal is paniek ontstaan. Met een voldane glimlach geef ik bevel de loop plank neer te laten en met de crew op mijn hielen storm ik aan land. Hier zal ik van genieten, denk ik terwijl ik mijn zwaard trek.

Zou ik kunnen Joinen?
Of lukt dat niet omdat er te veel gebeurt is?

Let it come and let it be

Jawul, ze gaan toevallig net een stad plunderen, dus je kunt makkelijk in springen :]

Ah oké
Is er nog een bepaalde rol die nodig is?

Let it come and let it be

Not as far as I know.. So let your creativity flow 8]

(Wow, een gedicht)

Ace - Piraat.

'Prima,' zeg ik op zijn voorstel en verdwijn gauw even onderdeks. Als ik bovenkom verdwijn, pak ik voor Tristan een rapier en voor mezelf - hoe kan het ook anders - een zwaard. Als ik bovenkom en hem het wapen in handen geef merk ik dat we aan wal gaan. De welbekende grijns komt weer naar boven drijven. De loopplank wordt uitgedaan en de eerste piraten stormen de kustplaats op. Wat nieuwsgierig neem ik de omgeving in me op, trek een dekzwabber aan de kraag.
'Luister, daarboven, op die heuvel. Daar moeten we heen. De rijke idioot denkt vast dat hij veilig is. We hebben meer nodig dan twee man. Een groep van vijf of zes man, dat zal voldoende zijn.' 'Laat dat maar aan mij over,' zegt de dekzwabber en trommelt binnen een mum van tijd drie man op. Zo snel mogelijk vliegen we de havenstad in en hollen de heuvel op.
'Kom op, lapzwansen, we hebben niet de hele dag de tijd,' schreeuw ik als ik de deur in trap.

Crappy post, but better than nothing..

[ bericht aangepast op 4 sep 2011 - 20:29 ]

No growth of the heart is ever a waste

Tristan - Piraat.
Samen met Nate en nog een paar anderen ren ik de heuvel op. Slimme zet van Ace, in dat stadje is er toch neits te rapen.
'Is Abby niet mee?' vraagt Nate me. 'Nee,' zeg ik kort. Ik vraag me af waarom hij naar haar vraagt, volgens Abby moest hij haar toch niet echt? Ik weet wel dat ik geen goed gevoel heb bij die kerel en ik hem liefst niet in mijn buurt heb. Ace trapt de deur in en ik maak van de gelegenheid gebruik om van Nate af te raken, door achter Ace naar binnen te spurten. Ik denk aan niets wanneer ik de lakeien uitschakel. Het rapier dat Ace voor me heeft gefikst is niet slecht, maar het ligt niet zo goed in de hand als Jane. Ik grijns tegen een knecht die komt aangerend met iets dat voor een wapen moet doorgaan. Het volgende moment heb ik hem tegen de wand geduwt, zijn 'wapen' valt kletterend op de grond. 'Je meester,' grom ik, 'waar zit hij?'
'D-de st-studeerk-kamer,' brengt hij uit, en ik mep hem bewusteloos. Ik ren de een gang in - de studeerkamer ligt altijd ergens op de begane grond, maar draai me halverwege om. 'Ace! Iemand verwacht ons in de studeerkamer!' roep ik.

Natambu/Nate - Piraat.
Ik wil net de straten instormen, wanneer er achter me piraten beslissen om het huis van een of andere hoge piet op de heuvel aan te vallen. Ik grijns, prachtig plan. Al komt het blijkbaar van die mankepoot Ace. Elke keer wanneer ik hem zie, ziet hij er al beter uit, en dat kan ik niet hebben. Dat doet me aan iets denken. 'Is Abby niet mee?' vraag ik Tristan.
Zou ze hem iets verteld hebben over onze wederzijdse liefde? 'Nee,' antwoord hij kortaf en ik trek mijn wenkbrauwen op. Maar dan stormen we allemaal het huis binnen, ik direct de trap op. Met een snelle zwaai flikker ik een knecht van de ballustrade op de overloop naar beneden. Ik duw een deur open en begin direct te grabbelen. Een meisjeskamer, en op het kaptafeltje liggen verschillende dure juwelen uitgestald. Ik rijg zoveel mogelijk armbanden en kettingen aan mijn armen, tot ik een gesmoord kreetje hoor. Achter het gordijn staat iets, of aan de voeten die er vanonderuit piepen, iemand. Grijnzend trek ik het gordijn opzij. 'Boe,' zeg ik zacht tegen het bange meisje. Ze staat op het punt om te gaan gillen en huilen, maar ik druk mijn hand tegen haar mond. 'Da's geen goed idee.'
Eventjes neem ik haar zover ik kan in me op, ze is blond - heerlijk-, met blauwe ogen, die door haar tranen nog feller lijken en beter nog, véél beter, ze staat al in haar nachtjapon. Ik duw mijn neus in haar hals en adem diep in. Ze ruikt verukkelijk. Bruut en ongeduldig sleur ik haar het bed op en begin ik met één hand haar japon en mijn broek los te maken. Ze verzet zich, maar dat maakt het alleem maar leuker. 'Kom op schatje, we weten allebei dat je het wilt,' grijns ik. Ik laat haar mond los en pak in de plaats daarvan haar beide handen in één hand vast en druk ze hard tegen het bed. Ze blijft maar trappen, maar het heeft maar weinig effect en op den duur geeft ze zich gewonnen. 'Probeer er maar even veel van te genieten als ik,' fluister ik in haar oor.

Om nog maar even te benadrukken wat voor een zak Natambu is.

[ bericht aangepast op 4 sep 2011 - 22:01 ]

Home is now behind you. The world is ahead!

niiiice, ik ga lezen -kwijl- natambu is grappig man xd

Hahahaha x] Ik zie elke keer die enge neger vcoor me en dan zo'n zielig meisje en toen kreeg ik medelijden ;p

[ bericht aangepast op 4 sep 2011 - 22:02 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.