[RPG] The Habit. [5] - Speeltopics

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Dana
'Hoi,' zei ik tegen Noah en glimlachte vriendelijk naar haar. 'Noah, Ik wil weten wat je als laatste zag,' zei Cedric. Ik keek verbaasd van Noah naar Cedric. Waar hadden ze het over? Wat had Noah gezien?
'Tikkelte ongeduldig?' vroeg Noah. Ik werd nieuwsgierig maar wilde niet vragen waar het over ging, dan zou ik me net zo'n bemoeial vinden waar ik zelf een hekel aan heb. Ik staarde even naar mijn voeten maar toen ik een meter van mijn voeten een hand zag liggen keek ik snel weer omhoog. Ik voelde me alles behalve op mijn gemak.

[ bericht aangepast op 23 dec 2011 - 22:28 ]

"Ignite, my love. Ignite."

aangepast

"Ignite, my love. Ignite."

-Cedric-
Noah lacht even, waarschijnlijk door mijn verkeerde woordenkeuzen. 'tikkeltje ongeduldig?' vraagt ze zacht. Ik kijk even naar Dana. Je zag dat ze zich wat ongemakkelijk voelde. Begrijpelijk, ze wist niet waar we, Noah en ik, het over hadden. Dat zou ik haar wel een andere keer uitleggen. Nu had ik Noah even nodig. 'gewoon erg onrustig op het moment,' zeg ik op dezelfde zakelijke, iet wat kille, toon. Ik wist eigenlijk niet of 'zien' het goede woord was. Ja we zijn er achter gekomen doordat ze in mijn ogen keek, maar of ze het echt op die momenten weet? Ik zou het niet weten. Ik had even geen aandacht voor de lijken en de puin om me heen, dat komt dadelijk wel. 

[ bericht aangepast op 24 dec 2011 - 9:04 ]

Do it scared, but do it anyway.

Noah Morrigan

Ik wist niet goed wat te zeggen, echt niet en zijn zakelijke toon stoorde me eigenlijk best wel. Zo goed als mogelijk wikte ik mijn woorden eerst even in mijn hoofd tot het moment dat ik tot de conclusie was dat hoe ik het ook inkleedde het waarschijnlijk redelijk hard zou aankomen dus begon ik er maar gewoon aan. 'Al je emotionele uitbarstingen, het slaan op dingen en-' Ik wierp een korte blik op zijn handen. 'Jezelf verwonden, al dan niet per ongeluk kan maar tot 1 ding herleid worden. Angst.' Meer kon ik hem ook niet vertellen dan dat.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Cedric
Noah dacht na. Toen ze haar woorden goed uitgezocht had luisterde ik aandachtig. Als ze klaar is weet ik niet wat ik ervan moet zeggen. Ik zoek even een plek waar ik kan zitten en ga zitten. Ik denk na over Noahs woorden. 'Al je emotionele uitbarstingen, het slaan op dingen en jezelf verwonden, al dan niet per ongeluk kan maar tot 1 ding herleid worden. Angst.' Dat waren haar woorden. Mijn handen gaan even door mijn gezicht en haar. Ik wist nog steeds niet wat ik ervan moet zeggen. Ik was wel een stap vooruit. Angst was het dus, maar waarvoor? Ik keek even naar mijn handen. Er zaten nog een paar schrammen om, maar waren al grotendeels genezen van alles. 'Dankje,' zeg ik zacht. Ik kijk Dana even aan en dan weer terug naar Noah. 'Angst dus. Nu alleen nog uitzoeken waarvoor.' Mijn stem klinkt gelukkig minder zakelijk en kil. Het was goed geweest dat ik Noah had gered, voor haar, maar ook voor mezelf. Misschien wou die man van vanmorgen me nu helpen. Ik had al uitgezocht wat de achterliggende gedachten zijn. Ik zucht even en kijk bedenkelijk voor me uit. Dit was makkelijker geweest dan verwacht. Ik was al wat rustiger en had wat ontdekt. Op de ramp na, was de dag nog niet zo slecht.

Do it scared, but do it anyway.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Ik open de deur van het gebouw en loop naar binnen. Meteen wil ik doorstappen naar de praktijk als ik merk dat de deur naar de kelders open is. Ik heb daar nog niet echt gekeken, dus ik weet zeker dat ik de deur niet heb open gelaten. Stil blijf ik staan. Wat nu? Het is vast gewoon de tocht geweest, of een slecht slot dat is opengegaan. Maar toch.. Misschien kan ik beter een kijkje nemen. Voorzichtig loop ik naar de deur, zo stil als ik kan. Beneden is het stil, maar toch ben ik er niet gerust op. Op mijn tenen loop ik de trap af, terwijl ik met mijn ogen knipper in een poging sneller aan het donker te wennen. Het is doodstil, maar toch heb ik het idee dat ik iemand hoor ademen. Waarschijnlijk verbeeld ik het me. Of ben ik het zelf. Ik bijt op mijn lip en open dan mijn mond. "Hallo? Is daar iemand?" roep ik voorzichtig, aangezien ik de stilte in de kelder beklemmend vind, en geluid wil horen. Mijn stem galmt door de klamme, koele vertrekken van de kelder heen en sterft langzaam weer weg.

[ bericht aangepast op 24 dec 2011 - 15:18 ]

Noah Morrigan

Aarzelend doe ik een stapje naar voren en knijp even zachtjes in zijn schouder. 'Het lukt je wel.' Ik voelde me een beetje overbodig en begon terug aan stenen op te rapen van de grond en van Maud. Het spijtte me erg dat hij er ook bij zat. We hadden het goed kunnen vinden met elkaar. Zonde. Met een kleine inspanning tilde ik zijn lichaam op en legde hem bij de rest van de doden waar ik weigerde naar te kijken. Ik wou niet weten met hoeveel ze waren noch wie er allemaal bij waren.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin.

'Heather! Wacht.' Ik rende de laatste trappen op en zag de roodharige vrouw staan in het grote bovenvertrek. 'He, alles goed?' Het was best een domme vraag maar toch, ik moest het vragen om het gesprek nu nog wat luchtig te houden. Als ik haar straks zou vragen om helemaal mee naar beneden te gaan om naar dat uitschot te kijken voor hij doodging, iets waar ik op zich niet zoveel tegen zou hebben maar toch, kon ik maar beter nu eerst even peilen hoe ze er emotioneel aan toe was.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Als ik Valerie zie haal ik opgelucht adem en stap met een grote glimlach op haar af. Ik wil haar eigenlijk knuffelen, maar bedenk me net op tijd dat ze dat waarschijnlijk niet op prijs stelt. "Valerie! God, wat ben ik blij je te zien. Ik ben ongedeerd. Jij ook?" Voor zover ik kan zien heeft ze het bombardement heelhuids doorstaan, maar wie weet heeft ze een wond die ik niet kan zien, en dan kan ik die nu meteen verbinden. Dan besef ik me dat ze net uit de kelder is komen kruipen. Er is vast een goede reden dat ze daar was, maar toch geeft het me een vreemd gevoel. Kelders zijn nu eenmaal donkere, onheilspellende plekken. Wie weet wat ze daar allemaal uitspookte. "Wat deed je trouwens in de kelder?" vraag ik daarom en ik glimlach nog een keer, omdat ik echt blij ben haar te zien.

Valerie Savarin

"Valerie! God, wat ben ik blij je te zien. Ik ben ongedeerd. Jij ook?" Ik kan het niet laten en grijns even kort. 'Ik ook.' Ze zag er redelijk rustig uit maar toch leek het me beter om het voorzichtig te vragen. Ik vloekte even zacht binnensmonds als ze direct vroeg wat ik in de kelder deed. Na mijn ogen even kort naar boven op te slaan begon ik het dan maar in korte zinnen uit te leggen. 'Degene die dit allemaal veroorzaakt heeft zit beneden, zwaar gewond. Ik kan hem niet verder ondervragen als er niet iemand eerst naar hem kijkt.' Ik hoopte maar dat ze de hint begreep en het zag zitten om mee te gaan naar beneden.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Verbaasd kijk ik haar aan. "Wat? Leeft die nog? Waarom zit hij hier?" Ik wil nog meer vragen stellen als volledig tot me door dringt wat Valerie heeft gezegd. Ik schud mijn hoofd en houd even een hand omhoog, om aan te geven dat ze niet hoeft te antwoorden. "Nee, wacht. Vertel dat allemaal zo maar, ik zal hem eerst helpen." Snel duik ik de praktijk in, pak een aantal spullen die ik nodig zal hebben en doe ze in mijn dokterstas. Dan loop ik weer naar Valerie en ga haar voor de kelder in. "Waar zit hij? Heb je hem vastgebonden?" fluister ik zacht achterom, terwijl ik zo stil mogelijk de trap afloop. Ik knipper nog een keer en merk dat ik al een beetje gewend raak aan het duister. Ik loop verder de kelder in, maar zie niemand, daar is het te donker voor. Ik vernauw mijn ogen en tuur de ruimte rond, zonder resultaat. "Waar is hij, Valerie? Is hier trouwens licht, ik zie geen hand voor ogen." Ik spits mijn oren en meen iemand te horen ademen, niet ver van me vandaan. Er loopt een rilling over mijn rug. Ik heb nooit goed tegen het donker gekund. "Hallo?"

[ bericht aangepast op 24 dec 2011 - 17:47 ]

Dana
Ik keek naar Cedric. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen of moest doen. Sterker nog, ik wist niet eens wat er toe net gebeurt was. Wat wist Noah allemaal? Ik keek even naar de lucht. De zon kwam langzaam door wolken alsof er niks was gebeurt. Ik liep voorzichtig naar Cedric toe.
'Ik…' Ik bedacht wat ik wilde zeggen. 'Ik ga zo even terug naar strand.' Ik hoopte dat Cedric begreep dat ik me niet op mijn gemak voelde tussen al die brok stukken. Ik legde voorzichtig mijn hand op zijn schouder.
'Als je wilt praten ben ik er voor je,' fluisterde ik. Ik haalde mijn hand van zijn schouder af en liep voorzichtig tussen het puin uit. Ik wilde echt helpen bij het opruimen maar ik was bang om dingen te zien die ik niet wilde zien. Ik deed mijn schoenen uit en liep tot aan mijn enkel het water in terwijl ik uit keek naar de zee.

"Ignite, my love. Ignite."

@Cumberbatch Valerie had zijn wapen wel mee Maar laat het maar zo, ik pas het wel even aan, zo wordt het alleen maar leuker.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin

'Kalm maar.' Ik stak de zaklamp aan en een felle lichtbundel verlichtte de kamer opnieuw. Voorzichtig richtte ik hem op de plek waar ik Spencer had achtergelaten maar waar hij nu verdwenen was. Mijn gezicht vertrok even een verbaasde uitdrukking die ik snel terug weg werkte. Een klein geluidje dat leek op een heel erg onderdrukte pijnkreet kwam van mijn rechterkant en met een ruk richtte ik de lichtstraal naar daar. Een honend lachje verliet mijn lippen als ik hem daar zag staan. Helemaal trillerig en bleek, het was zo erg dat het leek alsof hij het wapen in zijn handen amper kon optillen. Zonder een blik op Heather te richtten deed ik een stap naar voren. 'Geef hier dat wapen zodat zij je kan verzorgen.' Ik wist dat hij ging weigeren, ik zou het ook doen dus vervolgde ik nog snel op een suikerzoete toon. 'Je wilt niet dat ik je nog eens in mekaar moet slaan liefje.'

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Jullie ook allemaal een vrolijk kerstfeest <3

"Ignite, my love. Ignite."