[RPG] The Habit. [5] - Speeltopics

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Merry christmas to all of you (:

Valerie Savarin

Nog voor zijn hoofd de grond kon raken sprong ik naar voren en hield hem omhoog. Hoofdschuddend tilde ik hem op. Hij woog nog redelijk zwaar maar ik hield hem wel en zeg nu zelf, als zijn hoofd onderweg een paar keer botste leek me dat geen verschil te maken. 'Het lijkt me beter om hem naar boven te brengen, gezien zijn toestand.' Ik zuchtte zachtjes en liet Heather voorgaan naar boven voor ik de trap op stommelde met de totaal uitgeputte Spencer. Hoe koppig kon een mens zijn bedacht ik me grimmig als ik bijna boven was. 'Ogen dicht voor het licht.' mompelde ik nog zacht terwijl ik wenste dat ik het niet gedaan had, wat extra hoofdpijn zou hem geen kwaad kunnen. Als we eindelijk boven waren legde ik hem hardhandig neer op de onderzoekstafel, ging op een stoel erbij zitten en richtte me tot Heather. 'Als ik iets kan doen, zeg je het maar gewoon he?'

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Cedric
Noah komt wat naar voren en knijpt even zacht in mijn schouder. 'Het lukt je wel,' zegt ze. Dan komt Dana ook naar me toe. 'Ik ga zo even terug naar strand. Als je wilt praten ben ik er voor je,' fluistert ze met een hand op mijn andere schouder. Ik knik even, maar ze is al weg. Later zou ik wel uitleggen wat er net allemaal gebeurt is. Ze wil nu even rust en dat begrijp ik goed. Ik kijk naar Noah die alweer verder is gegaan met opruimen. Ik loop naar haar toe en begin ook te helpen. 'Dankje, je hebt me geholpen,' zeg ik. Ik kijk even om me heen, hoe we dit ooit gingen opruimen wist ik niet. Voor zover ik weet zijn we maar met weinig en het puin is erg veel. Ik was Noah dankbaar, ze had me precies laten zien wat ik nodig had. Nu had ik een oorzaak en iets om uit te zoeken. Puzzelen en logisch denken vond ik niet erg. Op dit moment was ikzelf de grote puzzel die ik probeerde op te lossen. Langzaam loop ik naar de mensen die al gevonden zijn. Ik wou weten wie ik had gekend. Zo veel ken ik er niet, maar toch wou ik het weten. Misschien zou ik nog iets te weten te komen. Iemand zou ze wel herkennen.

Gawain
Als ik weer een beetje op krachten ben sta ik langzaam op. Het duizelt nog een beetje in mijn hoofd, maar mijn buik is al een stuk opgeknapt. Nu was het enige dat ik wou Cherie vinden. Langzaam loop ik naar het gedeelte wat in puin ligt. Ik zag een paar kinderen al opruimen. Langzaam loop ik door, over de brokstukken. Hopelijk zou ik Cherie snel weer zien.Zonder op te letten naar andere mensen begon ik gewoon over de puin te lopen. Ergens moest ik Cherie toch vinden. Mijn hoofd was erop ingesteld dat ze nog leefde. Ze was per slot van rekening samen met mij uit het gebouw gekomen.


Iedereen fijne kerstdagen

[ bericht aangepast op 25 dec 2011 - 11:55 ]

Do it scared, but do it anyway.

Noah Morrigan.

'Maakt niets uit, ik doe het graag.' Ik gooide een vijftal stenen opzij en zag felrode haren zoals er maar één iemand hier ze had. 'Eh, Cedric? Misschien is het beter als je even...weg gaat.' begon ik aarzelend. Mireille was een meisje uit ons team geweest wat ons team nu van vier naar twee bracht. Ik had geen idee hoe Cedric hierop zou gaan reageren maar ik verwachtte niet veel goeds.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Dana
Ik keek naar hoe de golven heen en weer gingen. Het water was rustiger geworden het laatste uur. Ik sloot mijn ogen terwijl ik het natte zand tussen mijn tenen voelde. Ik deed nog een stap verder het water in zodat ik tot mijn kuit in het water stond. Ik wilde het liefste zwemmen en alles vergeven. Maar ik wist dat dat niet kon.
'Papa,' fluisterde ik zachtjes. 'Sta me bij, wees mijn beschermengel.' Ik keek naar de lucht. 'Alsjeblieft.' Ik voelde een klein briesje door mijn haren gaan en ik wist dat hij hier ergens was. Ik slikte terwijl mijn tranen in de zee rolde. Ik huilde, door de ellende, door het verdriet. Langzaam werd ik een met het water, mijn tranen mengde zich met de zee en ik liep nog verder het water in tot mijn knieën. Daar bleef ik staan terwijl ik eventjes naar de zon keek.

"Ignite, my love. Ignite."

Fijne kerst allemaal! ^-^
Trouwens, even als herhaling voor mezelf: Spencer heeft nu koorts en hij had ook ergens een wond toch? Ik dacht op zijn hoofd maar het zou best kunnen dat ik dat gewoon zelf heb gefantaseerd :') Dus wat mankeert hij nu allemaal precies? :x

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Wanneer Valerie haar zaklamp aanknipt knijp ik even met mijn ogen tegen het felle licht, maar zodra ik de man op de grond in de gaten krijg sper ik ze weer open. Hij is er duidelijk slecht aan toe. Ik wil al op hem afstappen om hem te helpen, maar Valerie is me voor. Net voordat hij op de grond in elkaar zakt vangt ze hem op. Ik kijk naar het futloze lichaam van de man. Hij ziet er kwetsbaar en uitgeput uit, niet iemand die een eiland vol met kinderen zou bombarderen. Maar je moet een boek niet beoordelen op zijn kaft, niet waar? Ik knik als Valerie voorstelt hem naar boven te brengen en ga haar voor op de trap. Ik houd de deuren voor haar en de man open en loop achter ze aan de praktijk ik. Terwijl ik de deur sluit hoor ik hoe ze hem op de tafel neer kwakt. "Voorzichtig." zeg ik zacht. "Weet je misschien hoe hij heet?" vraag ik, terwijl ik naar de man loop en een hand op zijn voorhoofd leg. Hij is gloeiend heet. Toch kan ik maar beter zijn temperatuur opnemen. Ik loop naar de dokterstas die ik al had klaargezet en pak er een digitale thermometer uit. "Ik neem eerst even zijn temperatuur op, om te kijken hoe ernstig zijn verhoging is." deel ik mee, zowel om Valerie als de man, mocht die bij bewustzijn zijn, te vertellen wat ik van plan ben. Voorzichtig open ik zijn mond en plaats het meetpunt van de thermometer onder zijn tong. Zijn lippen zijn droog, zie ik nu. "Valerie, kun jij misschien een glas koud water voor hem halen? We moeten voorkomen dat hij uitdroogt." zeg ik, terwijl ik op het piepje wacht dat aangeeft dat de thermometer klaar is. Ondertussen bestudeer ik het gezicht van de man. Hij is iets ouder dan ik, denk ik, en er ligt een lichte waas van stoppels over zijn kaken en rond zijn lippen. Ik onderdruk de neiging om er even langs te strijken, zoals ik vroeger wel eens deed bij mijn vader als hij zich niet had geschoren. Ik vond het prikkende gevoel altijd grappig. Mijn vader vond het alleen maar irritant dat ik de hele tijd aan zijn wang zat, ook al kon hij er stiekem ook wel om lachen. Het idee dat deze man verantwoordelijk is voor de bomaanslagen is nog steeds vreemd. Dat er überhaupt bomaanslagen zijn geweest is vreemd. Ik maak mijn blik los van de man en kijk naar buiten, naar het bos, waar alles er nog precies hetzelfde uitziet. Vanaf hier kan ik de plek met omgewoelde aarde zien waar het stinkdier ligt begraven. "Zeg Valerie.. Heeft hij je al verteld waarom hij die bommen heeft gegooid?" vraag ik, en net op dat moment begint de thermometer te piepen. Ik pak het ding uit zijn mond en lees de temperatuur af. 40,5 graden Celsius. Dat is flink hoge koorts. Ik vraag me af hoe die veroorzaakt is..

Cumberbatch schreef:
Hij heeft dus nat rondgelopen, hij heeft koorts, hij heeft een trap in zijn kloten gekregen, hij heeft in een neerstortend vliegtuig gezeten en hij heeft een wonde op zijn hoofd. Dat is alles c:

Weet je hoe droog dat klonk? :'D
oh en trouwens, hij heeft ook een rake klap tegen zijn hoofd gehad voor hij die wonde kreeg (dacht ik) en hij is geëlektrocuteerd geweest door een taser gun.

Valerie Savarin

'Zijn naam is Spencer Emmett, de reden waarom hij ons gebombardeerd is komt erop neer dat de overheid ervan overtuigd is dat er hier maffia huist en ik haal wel even iets te drinken voor hem. Oh en misschien moet je een beetje oppassen als hij zijn spraak terug krijgt. Hij is nogal bijdehand.' grijnzend sta ik op en haal een beker met ijzig koud water voor hem. 'Oh en trouwens, je hoeft niet teveel je best te doen voor hem hoor.' zei ik nog voor ik het glas naast hem neerzette.

[ bericht aangepast op 25 dec 2011 - 14:29 ]

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Haha, nog meer :'D Hij ligt daar echt helemaal gehavend op die tafel, lol.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Spencer Emmett dus. Bij het verhaal over de maffia kijk ik Valerie fronsend aan. "Maffia? Hoe zijn ze daar in godsnaam bij gekomen?" Ik kijk nog eens naar de man en zie dan iets dat me eerder niet is opgevallen. Tussen het haar op zijn hoofd loopt een vloeibaar rood goedje. Bloed. "Oh en trouwens, je hoeft niet teveel je best te doen voor hem hoor." Terwijl ik, nog steeds met een frons, voorzichtig zijn haar aan de kant vouw om de wond te bestuderen geef ik antwoord. "Ik heb geleerd, zowel van mijn ouders als mijn leraren, dat ieder mensenleven evenveel waard is. Zeker uit professioneel oogpunt, als dokter dus, mag ik hem niet benadelen vanwege zijn daden. Ik zal dus alles doen wat ik kan om hem te genezen." Ik kijk weer naar Valerie en glimlach flauwtjes naar haar. "Ik heb een teiltje water en een washandje nodig om die wond te reinigen. Volgens mij staat er wel wat in een van de kastjes hier. Kun je dat voor me halen?" Dan richt ik mijn aandacht weer op de man. Ik leg een hand op zijn voorhoofd en probeer zijn blik te vangen, die wazig staat. "Spencer? Ben je wakker? Kun je me horen?"

Valerie Savarin

'De overheid-' zei ik schouderophalend. 'Ze hebben al nog eens bewezen dat ze daar niet de grootste lichten zijn.' Ik zie bloed van zijn hoofd aflopen en bedenk me schuldig dat ik daar waarschijnlijk deels voor verantwoordelijk ben."Ik heb geleerd, zowel van mijn ouders als mijn leraren, dat ieder mensenleven evenveel waard is. Zeker uit professioneel oogpunt, als dokter dus, mag ik hem niet benadelen vanwege zijn daden. Ik zal dus alles doen wat ik kan om hem te genezen." Heather glimlacht even flauwtjes en ik begin te lachen. 'Dan zijn we dus totaal verschillend opgevoed. Als het aan mij lag was hij al lang dood, het is dat we hem nog zouden kunnen gebruiken.' Iets te laat besef ik dat ik haar waarschijnlijk gechoqueerd heb of iets in die richting maar dat interesseert me zoveel nu ook weer niet. 'Komt eraan ma'am.' Zij was hier nu degene die bevelen uitdeelde, dit was haar terrein en ik gaf met plezier toe dat ik hier amper ervaring mee had. Als je bij ons op straat zo zwaar gewond was, schoten ze je neer om je van je pijn te verlossen and that was it.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

ik vind spencer best zielig zo:(

Do it scared, but do it anyway.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Ik ben even verrast door Valeries bekentenis. Ze praat zo luchtig over het doden van een mens dat ik er haast van schrik. Ik kan me niet eens voorstellen hoe het zou zijn zoiets te moeten doen. Als ze wegloopt om de spullen de halen richt ik me weer op de man. Blij merk ik dat hij zijn ogen opent. Zijn blik is echter nog steeds wazig en hij lijkt me niet te zien. "Thomas? Ben jij dat, Tommy?" Verbaasd haal ik mijn hand van zijn voorhoofd en kijk naar de man, die verward en gedesoriënteerd om zich heen kijkt. Zijn geroep klinkt wanhopig en hartverscheurend, en geeft me een naar gevoel. Wie is deze Tommy waar hij het over heeft? Het klinkt als een koosnaampje voor een kind. Een vriend uit zijn jeugd? Zijn broertje misschien? Of zijn eigen kind? Zodra hij stopt met roepen pak ik het glas water erbij. Zijn blik is helderder nu, en hij houdt me nauwlettend in de gaten. Ik glimlach trillerig, nog steeds ontdaan door zijn geroep. "Kom, je moet wat drinken, anders droog je uit door je koorts." Ik probeer hem te helpen half overeind te gaan zitten door zijn rug te ondersteunen en reik hem het glas aan. Ondertussen praat ik verder, om de stilte op te vullen en te zorgen dat hij zich niet verplicht voelt te praten. "Ik ga zo die wond op je hoofd schoon maken en ontsmetten. Het kan best zijn dat je koorts daar namelijk door veroorzaakt is, en in dat geval moeten we het probleem bij de oorzaak aanpakken. Ik zal je ook wat pijnstillers geven, zodat je je wat beter voelt. Verder moet je veel water drinken en rusten, dat helpt nog altijd het best tegen koorts." Ik zwijg even. "Heb je verder nog wonden opgelopen die behandeld moeten worden?" Het kan nooit kwaad het te vragen, want voor hetzelfde geld heeft hij een wond aan zijn been of rug die ik nu niet kan zien door zijn kleren. En in dat geval kan ik er beter naar vragen dan hem zeggen zich uit te kleden alleen maar om te ontdekken dat hij niets mankeert.

Valerie Savarin

Ik zette de teil naast hem neer en begon uit routine het bloed van hem af te wassen als ik besefte dat het Heather was die het nu voor het zeggen had. Ah, ze moest er maar iets van zeggen dan stopte ik wel. Ik had hem een naam horen schreeuwen, zo hopeloos en weerloos dat het wel de naam van een kind moest zijn. En aan zijn toon te horen waarschijnlijk zijn zoon maar ja, wat weet ik er toch van, ik was nu niet bepaald het moederlijke type. Aan Heather's gezicht te zien kon ik opmaken dat ze het niet zo'n aantrekkelijk vooruitzicht vond om de man voor haar te moeten uitkleden aangezien hij niet eens meer wist of hij verwond was of niet. Alhoewel dat als ik eerlijk moest zijn het ook niet mijn meest favoriete vooruitzicht was.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Ik glimlach naar Valerie, die al begonnen is de wond uit te spoelen. Het is fijn dat ze me uit zichzelf helpt, want ik had er waarschijnlijk niet om durven vragen. Spencer geeft aan dat hij niet goed weet of hij nog wonden heeft, waarop ik knik. "Dan zullen we eerst die op je hoofd verzorgen." Terwijl Valerie het laatste vuil uit de wond weg haalt pak ik jodium en een steriel doekje. Als ze klaar ik dep ik voorzichtig op de wond om hem te desinfecteren. Hij is ongeveer een centimeter breed, niet oppervlakkig maar ook niet echt diep. Ik denk niet dat het nodig is hem te hechten, dus pak ik een steriel gaasje, plaats het over de snee heen en verbind het geheel. Gelukkig voor hem dat de wond net bij de haarlijn aan de voorkant van zijn hoofd zit, anders had ik misschien haar weg moeten scheren om er bij te kunnen, en dat is zo'n malloot gezicht. Ik haal pijnstillers uit een van de kastjes en vul het glas water bij. Dan loop ik weer naar Valerie en Spencer toe. "Alstublieft." zeg ik zo neutraal mogelijk terwijl ik hem het glas en de pijnstillers aangeef. In werkelijkheid ben ik nog steeds geraakt door zijn geroep, en de naam blijft door mijn hoofd spoken. Terwijl ik wacht tot Spencer de medicijnen in neemt draai ik me naar Valerie. "Hij moet veel drinken, veel rusten en genoeg te eten krijgen. Dan komt hij er wel weer bovenop. Is het handiger om hem in de praktijk te houden of heb je een andere plek in gedachten?" De laatste vraag komt vrij nonchalant uit mijn mond rollen, maar ik ben benieuwd naar het antwoord. Als Valerie van plan is hem weer in die kelder op te sluiten zal ik daar in ieder geval een stokje voor steken. Als de regering dacht dat hier maffia zat wist Spencer waarschijnlijk niet dat hij onschuldige kinderen zou gaan bombarderen. Het blijft verschrikkelijk wat hij heeft gedaan, want kind of maffia, een leven is een leven, maar we moeten er zeker rekening mee houden.

Valerie Savarin

Ik moest even nadenken over haar vraag. De helft van het hoofdgebouw was ingestort, nu ik erover nadacht waren alleen onze drie vertrekken gespaard gebleven en een paar slaapkamers voor de jongeren. De eetzaal bevond zich uiterst links dus die zou het ook wel overleefd hebben. Mijn stem klonk vermoeid en ouder als ik antwoord gaf en dat stond mij op zijn zachts gezegd niet aan. 'We kunnen hem in mijn vertrekken leggen? Er ligt niets waarmee hij zichzelf iets kan aandoen of ons en ik heb de sleutel van de deur?' Langzaam ging ik in mijn hoofd het korte lijstje van mijn bezittingen af. Ik had een taser gun, kleren wat standaarddingen, geen persoonlijke bezittingen om te koesteren, helemaal niets. Alleen de taser zou er weg moeten maar die had ik bij me dus dat leek me geen probleem. Nee, mijn vertrekken leken de beste optie op dit moment tenzij Heather hem hier wou houden natuurlijk.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Cedric
Noah zei dat het geen dank was. Ze wist niet hoeveel ze geholpen had. Ik keek even om me heen. Dit was de training die we aankomende dagen, misschien weken, moesten doen. Dit opruimen zou wel even duren. Hoe willen we de troep weg krijgen? Ze ging verder en ik zag dat ze iemand met rood haar aan het bevrijden was. 'Eh, Cedric? Misschien is het beter als je even...weg gaat,' zeg ze. Ik wist wat ze bedoelde. Ze bedoelde dat ik maar beter weg kon gaan voordat ik iets ergs zou doen. Ik slik even. Ik wou niet degene zijn waarvoor gewaarschuwd moest worden. 'Ik snap het,' zeg ik zacht en loop weg. Ik kom al snel bij de rij kinderen en mensen die gestorven zijn. Ik zie de man van vanmorgen met een apparaatje bij de mensen. Ik ga langs hem bij de rest staan. Mijn handen vouw ik achter mijn rug. Ik weet niet goed wat ik ervan moet zeggen. 'Wat doet u?' vraag ik nieuwsgierig. Het aanbeeld van de overledenen ging me nog best goed af, beter dan verwacht.

Do it scared, but do it anyway.