[RPG] The Habit. [5] - Speeltopics

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Dana
Cedric's vingers gleden zachtjes door mijn haar.
'Iedereen die nog leeft heeft geluk gehad,' zei hij kalm. Ik dacht even over zijn woorden na. Hij had gelijk. Ik knikte eventjes.
'Ik zou niet weten wat er gebeurt als ik
de dader, of een overledenen in mijn handen zou
krijgen,' zei hij zacht. Ik slikte even en fluisterde toen: 'Ik heb de dader gezien. De kapitein heeft het vliegtuig naar beneden geschoten en Valerie heeft de dader bewusteloos geslagen en mee genomen naar land. Cherie en ik moesten hem bewaken. Cherie heeft hem neer geschoten en toen hebben ze hem opgesloten voor verhoor.' Ik zuchtte. De man zag er zo onschuldig uit, alsof hij niet wist dat hij een stel kinderen had vermoord.

"Ignite, my love. Ignite."

Cedric
Dana verteld dat ze de dader heeft gezien. Ik stop gelijk met het strelen door haar haar en ga rechtop zitten. Ze verteld dat hij hier ergens opgesloten zit. Nu moest ik echt mijn best doen om rustig te blijven. 'Waar,' zeg ik. Mijn stem klinkt een heel stuk minder rustig dan net. 'Waar is hij?' Ik mocht die man niet in mijn handen krijgen. Ik sta op en begin langs het strand te lopen. Ik wist alleen dat dit niet goed ging aflopen. Ik weet niet tot waar dit strand loopt. Alleen ergens moest het eruit. Ergens hoopte ik dat hij, de dader, erg gewond of zoiets is. Misschien moest ik gewoon wachten en dat het dan vanzelf weer over zou gaan. Ergens moest toch iets zijn.

Do it scared, but do it anyway.

Dana
Ik zuchtte terwijl ik naar de weglopende Cedric keek. Ik had gelijk spijt dat ik het hem had verteld.
Ik stond op en begon naar hem toe te rennen. Toen ik er eindelijk was begon ik op zijn tempo mee te lopen.
'Ik ga je niet vertellen waar die man is,' zei ik zacht. 'Eerst moest je kalmeren.' Ik stopte en pakte zijn hand. 'Doe het niet,' fluisterde ik. 'Je krijgt er spijt van.' Ik keek hem smekend aan. 'Wordt niet zoals hij is.' Cedric moest beseffen dat als hij de man vermoorden hij niks beter was. Hij zou er spijt van krijgen. 'Jij bent niet zoals hij.' Ik bleef Cedric aan kijken. 'Alsjeblieft.' Ik bleef hem een paar minuten lang aan kijken en liet hem los. Als hij nu weg zou lopen wist ik genoeg.

[ bericht aangepast op 22 dec 2011 - 17:44 ]

"Ignite, my love. Ignite."

Cedric
'Ik ga je niet vertellen waar die man is. Eerst moest je kalmeren,' hoor ik achter me. Het is de stem van Dana. Ik stop als ze mijn hand pakt. 'Doe het niet. Je krijgt er spijt van. Wordt niet zoals hij is. Jij bent niet zoals hij. Alsjeblieft.' Dana kijkt me ondertussen smekend aan. Als ze na een paar minuten mijn hand los laat, ga ik met mijn koude handen door mijn gezicht. Ze moest me begrijpen. 'Ik wil het ook niet, ik wil hem niks doen.' Ik ga in kleermakerszit in het zand zitten. 'Ik kan gewoon niet rustig blijven als ik weet dat de man die dit gedaan heeft hier ergens is.' Even herhaal ik voor mezelf wat ik ook alweer wou zeggen. Nu zit ik echt met mijn handen in het haar. 'Ik weet alleen niet meer hoe ik nog rustig moet worden. Dus als je nog een manier weet mag je hem nu vertellen, anders ga ik iets zoeken waar ik niemand mee kwaad kan doen en alles er uit gooien.' Ik krijg al de neiging om weer op te staan, maar blijf toch nog even zitten. Als ik toch op zou staan zou Dana misschien iets verkeerds gaan denken. Waarom kon ik niet gewoon zoals iedereen rustig blijven. Ik bal mijn handen als ik weer aan die man denk. Er moest toch iets zijn om rustig te blijven, anders had echt de eerste de beste boom die ik tegen kwam pech. Dana mocht dat niet nog eens zien en ik mocht ook niet nog eens tegen Dana gaan schreeuwen.

Do it scared, but do it anyway.

Dana
Ik keek even naar Cedric en zuchtte. Ik wist me geen houding te geven en twijfelde of ik naast hem moest gaan zitten of moest blijven staan.
'Ik weet dat je kan kalmeren,' zei ik. 'En ik weet ook dat je dan man geen opzettelijke pijn wil doen. Maar ik maak me zorgen.' Ik ging toch maar zitten en legde mijn hand op zijn knie. Ik vertelde maar niet dat ik soms een beetje bang als Cedric boos werd. 'Valerie rekent wel met hem af.' Ik zweeg even, niet wetend wat ik moest zeggen. Ik keek even naar het water dat rustig op en neer bewoog. 'Wat is je hobby?' Ik had opeens een idee om Cedric rustiger te krijgen. 'Wat doe je het liefste?' Ik keek Cedric vragend aan.

[ bericht aangepast op 22 dec 2011 - 18:50 ]

"Ignite, my love. Ignite."

Cedric
Wat had ik gedaan? Zelfs Dana maakt zich zorgen over me. Ik vloek even zacht. Er moet echt iets aan veranderd worden. Dana komt langs me zitten en legt haar hand op mijn knie. Ik leg mijn hand op die van haar. 'Wat is je hobby?' vraagt Dana opeens. Ze lijkt een idee te hebben. 'Wat doe je het liefst.' Ze kijkt me vragend aan. Ik moet er zelf even over nadenken. 'Ik denk alleen in een boom zitten,' zeg ik zacht. Thuis deed ik weinig anders, dus ik had eigenlijk weinig andere hobby's. Hier begon ik steeds meer in te zien hoe raar ik eigenlijk wel was. 'Waarom maak je je eigenlijk zorgen over me?' vraag ik. Mijn stem klinkt nog steeds zacht. Ik wil niet dat ze alleen maar mij beschermt, ik moet dat zelf kunnen.

Do it scared, but do it anyway.

Dana
'Ik denk alleen in een boom zitten,' zei Cedric zachtjes. Ik knikte bedachtzaam. 'Waarom maak je je eigenlijk zorgen over me?' vroeg Cedric.
'Gewoon. Ik ben bang dat je dingen doet waar je later heel veel spijt van krijg.' Ik keek Cedric aan. 'Toen mijn vader net overleedde werd ik ook vaak boos. Toen heb ik dingen gedaan waarvan ik spijt heb,' gaf ik zachtjes toe. 'Ik denk er dagelijks aan. Ik wil gewoon niet dat je domme dingen gaat doen.' Ik durfde Cedric niet aan te kijken. Ik had nog nooit zoiets tegen iemand verteld. Ik keek even na de zee. 'Als ik wil kalmeren ga ik zwemmen. Dus ik dacht dat als je misschien gaat klimmen, jij misschien kalmeert.' Ik besefte opeens dat ik Cedric nooit had verteld welk die bij mij hoorde of dat ik graag zwom.

[ bericht aangepast op 22 dec 2011 - 19:57 ]

"Ignite, my love. Ignite."

Cedric
'Gewoon. Ik ben bang dat je dingen doet waar je later heel veel spijt van krijg. Toen mijn vader net overleedde werd ik ook vaak boos. Toen heb ik dingen gedaan waarvan ik spijt heb. Ik denk er dagelijks aan. Ik wil gewoon niet dat je domme dingen gaat doen,' zegt Dana. Als ze klaar is wil ze me niet meer aankijken. Ze verteld ook dat ze graag zwemt als ze rustig wilt worden. Ik schud mijn hoofd als ze aanbied of ik misschien moet gaan klimmen. Er is een ding dat ik zeker weet. 'Als ik nu een boom zou zien, duurt het nog geen tien minuten en mijn handen zijn kapot.' Nadat ik het gezegd heb besef ik pas dat het soms best hard, voor mezelf en voor andere, klinkt.

Do it scared, but do it anyway.

Dana
Cedric schudde zijn hoofd. 'Als ik nu een boom zou zien, duurt het nog geen tien minuten en mijn handen zijn kapot.' Ik keek hem heel eventjes aan.
'Je moet niet zo hard zijn voor jezelf.' Ik gaf een klein kneepje in zijn knie. 'Fouten maken is menselijk. Dat maakt jou menselijk.' Ik dacht na over wat ik nog meer kon zeggen om te zorgen dat hij geen domme dingen deed. 'En weet je, soms is fouten maken goed.' Ik ging verzitten zodat ik Cedric beter kon aan kijken. 'En trouwens, dit is jouw schuld niet. Die man is gestoord, ziek in zijn hoofd.' Ik speelde met de hand die niet op zijn knie lag met het zand. Ik liet de zandkorrels door mijn vingers glijden. 'Begrijp je wat ik bedoel?'

"Ignite, my love. Ignite."

Valerie Savarin

Ik keek even onverschillig op als ik zijn antwoord hoorde. Misschien moest hij toch eerst even naar Heather. Of juist niet. Ik was net van plan me erop te wagen als ik boven wat gestommel hoorde. Zacht vloekte ik binnensmonds. Tegen mijn zin nam ik zijn wapen op en vertrok naar boven. Misschien was het Heather wel die wat spullen kwam zoeken. Of één van de leerlingen. Beiden zouden nuttig zijn voor mij dus trok ik me er niet veel van aan. Iets te laat bedacht ik me dat ik hem waarschijnlijk nog een trap had moeten geven of iets in die richting maar ach, hij was toch te verzwakt om op een deftige manier te proberen ontsnappen.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Cedric
Dana knijpt even in mijn knie. 'Ik-' ik was aan een zin begonnen terwijl ik niet wist wat ik moest zeggen. 'Ik begrijp je,' maak ik er maar van. 'Ik kan er ook niks aan doen dat ik zo hard ben.' Ik kijk Dana even aan. 'Vroeger was ik dat veel minder.' Ik krijg ineens weer het idee wat Noah had gezegd. Het maakt me nog steeds nieuwsgierig. Ik moet gewoon weten wat ze nog meer zag. 'Ik moet Noah spreken,' zeg ik terwijl ik opsta. Dana mag best meelopen. Ik begin weer met een versnelde pas door het zand naar de ruïne te lopen. Door het losse zand duurt het even voordat ik er ben. 'Noah!' roep ik als ik voorzichtig over de brokstukken loop. Ik oriënteer me even en zoek naar een bruinharig meisje.

Do it scared, but do it anyway.

Dana
Ik keek naar Cedric is weg liep en zuchtte. Ik wist niet wat ik hier van nu precies moest denken. Na een minuut werd ik nieuwsgierig en stond ik op en liep achter Cedric aan. Hij had een grote voorsprong en ik kon nog niet zo lang rennen daarom liep ik maar gewoon achter hem aan met de wetenschap dat ik hem zo wel zou inhalen.
Terwijl ik liep begon ik na te denken waarom Cedric Noah opeens zo nodig moest spreken? Aan sommige dingen wilde ik niet eens denken. Ik slikte en besloot dat ik Cedric gewoon moest vertrouwen. Ik kwam aan bij het puin en zag Cedric tussen de brok stukken lopen. Voorzichtig, bang om op een lijk te stappen, liep ik naar Cedric toe.
'Hoi,' zei ik zacht terwijl ik naast hem ging lopen. 'Problemen mee als ik mee loop?'

"Ignite, my love. Ignite."

Noah Morrigan

Ik keek op van Mauds zwaar verbrandde lichaam als ik iemand mijn naam hoorde roepen. Snel veegde ik de opkomende tranen weg en slikte een paar keer snel na mekaar. 'Cedric?' Verbaasd draaide ik me om als hij eindelijk dicht genoeg was om zijn stem te herkennen. 'Is er iets mis?' Er liep een meisje naast hem, hetzelfde meisje als hij omhelst had. De wind speelde met haar blonde haren waardoor ik wist dat ik er hoogstwaarschijnlijk goed verwaaid uit zou zien. Stil wachtte ik af tot ze hier zouden zijn terwijl ik me afvroeg waarvoor ze mij in godsnaam nodig hadden.

[ bericht aangepast op 23 dec 2011 - 20:40 ]

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

-Cedric-
Ik kijk even om als Dana naast me komt lopen. 'hoi. Problemen mee als ik mee loop?' vraagt ze. Ik sta even stil. 'nee hoor. Heb jij Noah hier ergens gezien?  Vraag ik op mijn beurt. Het moest toch niet zo moeilijk zijn om een levend iemand tussen deze puin te vinden. Nog voordat Dana kan antwoorden heb ik Noah al gezien. We beginnen er naar toe te lopen. Als we op een verstaanbare afstand zijn draait Noah zich om. 'Cedric?' vraagt ze en ze kijkt me verbaasd aan. 'is er iets mis.' ik bedenk me dat Dana Noah, en andersom, niet zal kennen. Dan maar beginnen met een klein voorstel rondje, denk ik bij mezelf. 'Dana, dat is Noah een meisje uit mijn team, of van wat daar nog van over is,' zeg ik, dat laatste mompel ik erbij. 'Noah, dit is mijn lieve vriendin Dana.' ik heb het gevoel dat ze begrijpt in welke richting vriendin. Zo nu dat gedaan is kunnen we verder met de zaak waarvoor ik gekomen ben. 'Noah, Ik wil weten wat je als laatste zag,' zeg ik. De gedachten erachter hoef ik als het goed is niet te gaan vertellen, beide dames weten het wel, of in ieder geval kan Noah dat wel raden. Een beetje ongeduldig wacht ik af. 

Do it scared, but do it anyway.

Noah Morrigan

Ik wist dat ze een koppel waren, ze straalden het uit, gewoon door de manier waarop hun lichamen zich synchroon bewogen en altijd een beetje naar mekaar toe stonden. Zijn toon is zakelijk en zijn blik staat nogal ongedurig toch begin ik even kort te lachen als ik zijn 'Noah, ik wil weten wat je als het laatste zag.' hoor. 'Tikkeltje ongeduldig?' mompel ik zachtjes aangezien ik totaal geen idee had welke kant hij uit wou. Ik zag geen dingen, ik wist het gewoon. Aan de manier waarop mensen kijken, zich gedragen en gewoon hun hele persoon. Misschien wou hij gewoon weten waar zijn woede vandaan kwam of misschien of hij ooit rustig zou kunnen worden of hij wou het hebben over zijn woedeaanvallen. Ik zuchtte even kort om mijn eigen verwarrende gedachten.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.