[RPG] The Habit. [5] - Speeltopics

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Valerie Savarin

Ik ga terug zitten en grijns breed. 'Tja, je bent niet de eerste die zijn vuurtje te dicht houdt vandaag.' Het irriteerde me dat hij niets zei maar ik probeerde het zo goed mogelijk te verbergen, zoals altijd. Ik begon rustig mijn haar naar de rechterkant in te vlechten. Ergens hoopte ik dat mijn stemmingswisselingen hem van de kaart zouden brengen. Dat deed het toch bij 98% van de mensen die de niet zo begeerlijke kans kregen die mee te maken dus bleef ik rustig verder vlechten. Ik besluit hem nog wat verder te drijven, of te vermaken als hij het zo interpreteerde en legde mijn ijskoude hand tegen zijn hoogrode en warme huid. Het voelde raar, die warmte die zich door mijn hand verspreidde, ik was het niet gewend want ik had altijd koude handen al vanaf ik klein was. Goed dat het nu nog een keertje van pas kwam. Met een vleugje nostalgie dacht ik aan de oude trainingen. 'Verwond, genees, wordt kwaad en kalmeer alles op zo'n kort mogelijke tijd en zoveel mogelijk herhalen maar niet overdrijven.' Het was een goede techniek, hopelijk werkte hij bij deze man ook. 'Misschien een makkelijkere vraag die je hersenen wel aankunnen, wat is je naam?'

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin

'Good cop, bad cop op je eentje?' zijn honend toontje stond me niet erg aan en even overwoog ik mijn hand weg te trekken maar dat leek me een slecht plan gezien zijn hoge temperatuur. 'Misschien wel, misschien niet.' antwoordde ik op dezelfde luchtige maar honende toon die hij ook had aangeslagen. Mijn vraag over zijn naam deed hem glimlachen, geen idee waarom. Hij was moeilijk in te schatten. 'Spencer Emmett en jij popje?' Zijn ogen waren gesloten en eerlijk gezegd, hij zag er niet goed uit. Zijn kleren waren nog altijd volledig doorweekt en volgens mij had ik hem harder geraakt op die boot dan echt goed was voor hem. 'Valerie, meer hoef je niet te weten.' Ik haalde even mijn hand weg zodat ik mijn vest kon uittrekken en die over zijn schouders legde en goed dichttrok bij zijn hals, om mijn hand daarna terug te plaatsen. Later konden we hem misschien wel ergens anders onderbrengen en Heather moest hem sowieso een keer onderhanden nemen. Alhoewel de leerlingen prioriteit zouden krijgen. Mijn antwoord voor zijn volgende vraag had ik al klaar dus wachtte ik er ook niet op. 'Levend ben je meer waard dan dood. Mijn volledig uitgewerkte vlecht hing er maar gewoontjes bij dus woelde ik er met mijn vrije hand even door zodat het weer zijn normale vorm zou aannemen. 'Klaar voor de volgende vragen of voel je, jezelf nog een beetje zwakjes?' vroeg ik sarcastisch.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin

Iedere keer als hij zijn ogen opende zag ik de twijfel, hij wist niet wat ik aan het doen was en al zeker niet waarom en dat maakte, op zich alleen al, dat ik me goed voelde. Zijn spottende manier van doen leek op die van iemand die ik kende, die het vroeger altijd voort deed bij me. Het irriteerde me, ja, maar ik ging er niet op in. Na mijn vraag begon hij heel traag met zijn tong over zijn lippen te gaan en ik kon het niet voorkomen dat ik met mijn ogen rolde. 'Daar is de bad cop weer... Vraag wat je wilt liefje, ik denk niet dat het wat uitmaakt.' Ik grijnsde, alsof ik dat zelf nog niet doorhad. Orders, meer kreeg je bij de overheid niet. Met een diepe zucht haalde ik de koortswerende tabletten van onder het verband vandaan als ik merkte dat hij helemaal gloeide, zo erg zelfs dat mijn beide handen zelf ook gloeiend heet aanvoelden. 'Ik hoop voor jou dat je kan slikken zonder water, of moet ik je shirt uitwringen?' Ik bied hem te pillen aan zodat hij kan weigeren als hij wilt. 'Maar goed, wat weet je allemaal over TAP?'

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin

Ik kon er niet aan doen, echt niet en barstte in lachen uit. 'Maffiosi, sure, Wat jij wil.' Ik schudde even met mijn hoofd. Die man wist echt niets, nada, noppes en eigenlijk stoorde het mij wel een beetje. Het werd een tijd stil terwijl ik mijn volgende woorden zorgvuldig afwoog. Ik deed mijn best om het zo terloops mogelijk te zeggen. 'Je weet toch dat je bom waarschijnlijk een heleboel kinderen gedood heeft he? Of hebben ze dat ook niet verteld aan hun loopjongen?' Ik spreek loopjongen zo minachtend mogelijk uit, iets wat niet zo moeilijk is als ik denk aan wat hij veroorzaakt heeft.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin

Ik zag aan zijn gezicht dat hij me niet geloofde of dat hij er niets van begreep maar ik was absoluut, van ze lang-zal-ik-leven-niet van plan om hem het TAP-project uit te leggen. Ik hoopte maar dat er bij de overlevenden een profiler zat of iemand met een heleboel menselijk inzicht want ik volgde deze man zelf ook amper, alhoewel ik dat niet aan hem zou toegeven. 'Dus ik weet je naam, en als we er even vanuit gaan dat je dit eiland niet meer verlaat, wat is je verleden. Waar kom je vandaan, waarom heb je gekozen voor een leven als loopjongentje van de grootste idioten op deze wereld?' Ik was niet echt geïnteresseerd in hem maar wou hem gewoon aan het praten krijgen.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin

'Misschien had ik je toch niet zo hard moeten slaan op die boot, het heeft duidelijk je hersenen aangetast.' Ah, hij kon proberen wat hij wilde, vroeg of laat zouden we toch onze informatie krijgen die we nodig hadden. Er is maar één deeltje informatie die ik opsla in mijn geheugen. 'zoon van vier.' prentte ik zo goed mogelijk vast. Daar konden we hem later nog op vastpinnen. Ik begon opnieuw aan een vlecht terwijl ik mijn ogen op hem gefixeerd hield. 'Hoe voelt je hoofd? leeg?' Ik kreeg zo het idee dat deze man snel verplaatst moest worden maar een stemmetje in mijn hoofd vertelde me dat hij af zag en dat hij dat verdiende ook.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin

Te vol, echt waar? Ik zuchtte diep. Zijn ironie had bijna een dieptepunt bereikt. 'Hoor eens, dollface, Als jullie van plan zijn om me te doden, doe dat dan. Ik heb geen zin om hier tijd te verspillen...'In een bruuske beweging liet ik mijn voet van onder mijn lichaam weg schieten, recht tussen zijn benen. Ik haatte bijnamen, ik haatte zijn toon, ik haatte hem. Toch, toch klonk mijn stem opnieuw poeslief als ik mijn been soepel terug op zijn plek trok. 'Wie zegt dat we je gaan doden, misschien heb ik wel zin in een paar spelletjes en ik ben er zeker van dat je me nog zoveel dingen kan vertellen die er wel toe doen. Oh, ik ben nog lang niet met je klaar. Dat herinnert mij eraan-' Zonder mijn zin echt af te maken trok ik hem recht vanuit zijn positie en drukte hem hard met zijn buik tegen de muur terwijl ik zijn zakken begon af te tastten naar wapens.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin

Ik kalmeerde mezelf een beetje nadat ik zijn wapen naast het EHBO-kistje gelegd had en hielp hem om terug neer te gaan zitten. Onverschillig begon ik mijn nagels een beetje te bestuderen voor ik, na iets van een twee, drietal minuten, opkeek en grijnsde. 'En, leef je nog?' Volgens mij moest ik oppassen dat ik hem hier niet gewoon bewusteloos ging trappen, waarschijnlijk kon hij niet zoveel verdragen of hij was het gewoon niet gewend. Alhoewel niemand zoiets echt gewend zou horen te zijn, anders zou diegene wel een heel erg slecht leven leiden.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Cedric
'Waar was je al die tijd?' vroeg Dana. Ik ga iets anders zitten en denk na hoe ik dit ga vertellen. 'Ik was bij het bos,' begin ik. 'Toen we de opdracht kregen om naar overlevende te zoeken ben ik zo snel mogelijk terug naar het gebouw gerend. Ik was nog niet goed en wel binnen of ik vond een meisje uit mijn team. Ik heb haar zo snel mogelijk naar buiten gebracht en bij het bos heb ik gekeken hoe het met haar ging. Na even rustig over de situatie gepraat te hebben zijn we weer terug gegaan en vonden we jullie.' Ik kijk van Dana naar het andere meisje en terug. Noah wist meer over me dan ikzelf. Het was fijn om dat eens van een ander te horen. Ook was het confronterend. Ik weet dat het moet veranderen. Zacht zucht ik een keer en kijk weer met een glimlach naar Dana. Het was raar wat er was gebeurt. Mijn gedachten besefte nog niet dat er veel mensen dood zijn. Ik had mijn trainer ook nog niet gezien en bedacht dat zij ook wel eens overleden kon zijn. Langzaam begint het pas tot me door te dringen. Iemand is zo gestoord geweest om hier de halve boel te laten ontploffen. Ik sluit mijn ogen en probeer me op mijn ademhaling te concentreren. Langzaam en diep in, even wachten en dan langzaam uit. Ik rol Dana van me af en ga zelf op mijn rug in het zand liggen. Mijn arm leg ik om haar heen en mijn andere hand op mijn buik. Mijn hand kon precies voelen hoe ik ademde. Langzaam word ik een beetje rustiger. Als de gene die dit gedaan heeft nu voor me zou staan zouden alle rustige gedachten verdwijnen. Nu het pas tot me door dringt kan ik die gene wel wurgen. Nog steeds probeer ik rustiger te worden, de gedachten aan die gene te vergeten. Dana mocht me niet nog een keer zien ontploffen.

Do it scared, but do it anyway.

Dana
Ik keek bezorgd naar Cedric die op zijn ademhaling lette. Ik zweeg eventjes kijken hoe Cedric rustig in en uit ademde.
Het liefst zou ik Cedric over de man vertellen. Maar iets in me zei dat het beter was dat ik dat later zou vertellen. Ik sloot eventjes mijn ogen terwijl ik naar Cedric's adem haling luisterde. Hij werd al wat rustiger.
Na een paar minuten stilte vroeg ik heel zachtjes: 'Gaat het?' Mijn stem klonk voorzichtig, bang dat ik iets verkeerds zou zeggen.

[ bericht aangepast op 21 dec 2011 - 17:30 ]

"Ignite, my love. Ignite."

Cedric
Ik wordt uit mijn gedachten gehaald door Dana. 'Gaat het?' vraagt ze. Aan haar stem was te horen dat ze niet zeker wist of ze het wel zou vragen. Zonder ook maar een moment mijn ogen te openen antwoord ik. 'Ja hoor,' zeg ik. Het is duidelijk dat Dana zich zorgen om me maakt. 'Ik was gewoon in gedachten.' Op de achtergrond hoor ik het geluid van de zee. Hij is rustig vandaag. Ik heb geen zin om verder vragen te gaan stellen aan Dana. Ze kan zelf goed genoeg inschatten of iets goed is om te vertellen of niet. Dadelijk zou ik het verkeerde vragen en zou ik weer onrustig worden. Nu wil ik het liefst gewoon langs Dana liggen en luisteren naar de geluiden om me heen. Op de zee en de dieren na was het bijna stil. Iedereen die nog leefde zou wel aan het kijken zijn wat hij of zij nog kan doen. Of met elkaar aan het praten zijn over wat er gebeurt is. Aan mij was het nu niet besteed om te praten. Daarvan zou ik alleen maar bozer worden op degene die dit gedaan heeft.

Do it scared, but do it anyway.

Cherie Beth Jones ~ Kat

Ik liep terug naar de ruïnes, het werd voor mij eens tijd om op zoek te gaan naar nog eventuele overlevenden, en ik wilde weten wie het niet gered had. Maar het meest wilde ik opzoek naar Gawain. Langs de mensen heen, ging ik door de dingen heen die nog over waren van het gebouw.
Een eind verderop zag ik brokstukken op een onnatuurlijke manier liggen, daar moest wel iets onder zijn. Ik liep eropaf, en begon de stenen weg te halen. Onder de stenen werd langzaam een lichaam zichtbaar. De haren waren half verbrand, maar er zaten lange plukken aan waardoor ik kon zien dat het en meisje was. Ik pakte haar vast, en draaide haar om, zodat ik haar gezicht kon bekijken.
Ze was bijna onherkenbaar geworden door het vuur, en de manier waarop haar lichaam was gevallen, maar ik kon goed genoeg zien wie het was. Silver, een van de meiden waar ik best goed mee op kon schieten.
Ik duwde het lichaam van me af, dit wilde ik niet langer zien. Vervolgens stond ik weer op, en liep ik verder de ruïnes in, opzoek naar anderen.

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Dana
Ik besefte dat Cedric niet wilde praten en besloot daarom ook maar te zwijgen. Het voelde al goed dat hij naast me lag. Ik zou hem later wel alles vertellen.
Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en keek naar het bos. De bomen bewogen zachtjes op en neer alsof er toe net niks gebeurt was. Ik zuchtte zachtjes. Was er maar niks gebeurt.
'Weet je dat ik best veel geluk heb gehad,' flapte ik er uit. Ik verstijfde even en beet op mijn onderlip.

"Ignite, my love. Ignite."

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Wat dom, wil ik al zeggen. Wie doet nu zoiets ingrijpends als bommen gooien zonder het doel er van te weten? Maar ik houd wijselijk mijn mond aangezien iets me zegt dat Filischkin het toch maar weer zal afschrijven als een domme opmerking. En nu de groep mensen op het eiland nog kleiner is geworden kan ik maar beter mijn best doen iedereen te vriend te houden. Als ik het laatste betonbrok van de jongen heb afgetild kijk ik even stil naar het lichaam en wis het zweet met de rug van mijn hand van mijn voorhoofd. Dan kijk ik op naar Sasha, die nog altijd met zijn koele donkere ogen naar het lichaam kijkt. De zon schijnt op zijn haar en hij staat er gezien de situatie rustig bij, en voor een kort, een heel, heel, heel kort moment voel ik me zo aangetrokken tot hem dat ik er zelf van schrik. Dan schuift er een wolk voor de zon en knipper ik met mijn ogen, en het moment is voorbij en hij is weer dezelfde Filischkin als net. Koelbloedig, hard en irritant. Toch hoor ik een zeurend stemmetje in mijn achterhoofd, dat pesterig opmerkt dat een man ook maar een enigszins knap gezicht hoeft te hebben en ik waan me al in de wolken. Zeg nou zelf, Heather, welk mens met gezond verstand zou zich daadwerkelijk aangetrokken voelen tot iemand met de kledingsmaak en het kille karakter van Filischkin? Ik grinnik zacht, wat gezien de gebeurtenissen van net natuurlijk compleet ongepast is. Maar het is dan ook een bespottelijke gedachte dat ik ooit iets van aantrekkingskracht tot deze man zou kunnen voelen. En daarom weet ik zeker dat het geen aantrekkingskracht was, maar slechts een vreemd emotioneel dingetje, een soort post-traumatische stress door dat rare mens en haar hoofd. Bij de gedachte aan de ontspoorde vrouw betrekt mijn gezicht weer, en benauwd slik ik. Nu niet aan denken. Er is werk aan de winkel. "Ik ga even naar mijn praktijk. Spullen ophalen om te kunnen helpen." Ik glimlach flauwtjes naar Sasha en neem afscheid van hem. Daarna begin ik over de puinhoop naar beneden te klauteren en richting mijn praktijk te lopen. Mijn korte emotionele momentje bezorgt me nog steeds een beschaamd gevoel, maar ik probeer er maar niet meer aan te denken. Het was nu eenmaal niets.

Cedric
Ik voel dat Dana haar hoofd op mijn schouder legt. Mijn hand die om haar heen lag begint rustig door haar haar te gaan. Ze begreep dat ik liever even niet wilde praten. Als ik het er nu over zou hebben zou ik niet weten wat er zou gebeuren. 'Weet je dat ik best veel geluk heb gehad,' zegt Dana opeens. Als ze de woorden heeft uitgesproken voel ik haar even verstijven. Ze had het liever niet willen zeggen, concludeer ik daaruit. Nog steeds heb ik mijn ogen dicht. Mijn andere hand bal ik voor een klein moment. 'Iedereen die nog leeft heeft geluk gehad,' probeer ik zo rustig mogelijk te zeggen. Ik luister weer naar het geluid van de natuur. Dana's haren glijden soepel en zacht door mijn vingers. 'Ik zou niet weten wat er gebeurt als ik de dader, of een overledenen in mijn handen zou krijgen,' zeg ik zacht. Gelukkig is het andere meisje weer weg. Soms schaam ik me best wel voor mijn daden, vooral als iemand anders ze gezien heeft terwijl het niet de bedoeling was. Ik kan er gewoon niet altijd wat aan doen, als er iets knapt dan is het raak en moet het eruit.

Do it scared, but do it anyway.