[RPG] The Habit. [3] - Speeltopics

[ bericht aangepast op 17 nov 2011 - 20:02 ]

---

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Alles aan hun houding straalt gezag uit, waardoor ik me meteen weer klein voel, zeker omdat ze nu met zijn tweeën zijn. Maar ik houd me groot en glimlach beleefd als Sasha aanbiedt te helpen. Ik zie dat ook Valerie knikt, maar ik weet niet: zouden ze verstand hebben van het uitdrijven van stinkdieren? Misschien. "Tja," begin ik dus maar. "Ik had net gedoucht en ging nog even naar beneden om een boek op te halen toen ik gestommel hoorde in de keuken. Dus ik ben zo stil mogelijk gaan kijken, toen ik zag dat ik de achterdeur open had laten staan." Ik stop even en glimlach spijtig. "En nu zit er een stinkdier in de keuken." Ergens hoop ik dat ze me niet zullen helpen, omdat dat zal bewijzen hoe stijf en saai en stom ze zijn, en omdat ik continu het gevoel zal hebben dat er twee strenge leerkrachten achter me aanlopen. Wat in weze ook wel zo is, al ben ik niet hun leerling. Gelukkig niet. Aan de andere kant zou het fijn zijn als ze konden helpen, want het is een dom verhaal en ik voel niet de behoefte het nog een keer te vertellen aan iemand anders. Bovendien weet ik ook wel dat ik me eigenlijk aanstel: Ik ken Sasha en Valerie helemaal niet goed, en heb dus ook het recht niet om te zeggen dat ze streng of saai of stom of stijf zijn.

Valerie Savarin

Ik begin te glimlachen als ik sasha's voorstel hoor. 'Goed idee.' Ik had niet direct het idee dat Heather zou weten wat een tranquilizer was. Volgens mij was de roodharige vrouw niet echt op haar gemak bij ons en ik bedacht me dat zij en Sasha misschien al eens een aanvaaring hadden gehad, het leek toch zo dankzij de ongemakkelijke blikken die ze voortdurend zijn kant opwierp. 'Er ligt inderdaad één in het depot.' bevestigde ik zijn woorden.

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Na mijn verhaal blijft het even stil, en twee paar ogen staren me droog aan. Net als ik wil zeggen dat ik wel iemand anders zal zoeken om te helpen en dat het me spijt dat ik ze heb gestoord opent Sasha zijn mond en komt met het idee het dier neer te schieten met een of ander raar wapen. Ontzet kijk ik hem aan. Ik kan hem toch niet doodmaken simpelweg omdat hij in mijn keuken loopt? Als Valerie, die me nog wat redelijker leek dan Sasha, zijn idee prijst verandert mijn gezichtsuitdrukking van ontzet naar verbijsterd. "Wát?" breng ik uit. "Jullie willen dat arme ding vermoorden met een of ander high-tech wapen alleen maar omdat het in mijn keuken is beland?" Wat zijn dit voor harteloze figuren? Ik wist dat ze streng waren maar dit slaat echt alles: een dier ombrengen simpelweg omdat het je huis is binnengewandeld. Als ik echter de meewarige blikken opmerk die Valerie en Sasha me sturen, en de veelbetekenende blik als hun ogen elkaar kruisen, zie ik in dat ik te snel heb geoordeeld. Ik vorm een 'O' met mijn mond, omdat ik me ineens mijn enorme fout besef en glimlach beschaamd. "Of.. Is het zo'n dingetje waar ze alleen maar KO van gaan? In dat geval.. In dat geval zou ik het fijn vinden als jullie me naar dat depot kunnen brengen."

Valerie Savarin

Ik glimlachte even kort maar bemoedigend naar Heather en bracht haar naar het depot. De gang leek precies een heel stuk langer en de stilte tussen ons drieën was best ongemakkelijk. Meer uit gewoonte dan echte nervositeit ga ik met mijn hand even over mijn nek waardoor mijn hoofd een stukje opzij draait. Uit mijn ooghoeken zie ik hoe ongemakkelijk Heather zich voelt, ik had het daarnet ookal opgemerkt maar nu begon het echt op te vallen. 'Kan U het wapen zelf hanteren?' Ik had mijn woorden nog niet uitgesproken voor ik het antwoord al wist. Natuurlijk kon de tengere en gevoelige heather geen wapen hanteren. 'Valerie! Je kent haar niet eens.' sprak ik mezelf streng toe. Ik draaide me om naar Heather en keek haar afwachtend aan.

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Opgelaten loop ik achter Sasha en Valerie aan naar wat ze het depot noemen. Sasha's waarschuwing zorgt er alleen maar voor dat ik me nog dommer en onnozeler voel dan net, en met een zachte zucht kijk ik naar Valerie als ze me wat vraagt. "Kan U het wapen zelf hanteren?" Ik open mijn mond om wat te zeggen, als we stilstaan voor twee enorme schuifdeuren. Ik zie de Kapitein iets intikken en langzaam schuiven de deuren open. Valerie en Sasha lopen onmiddellijk vastberaden naar binnen, maar ik blijf even op de drempel staan. De ruimte achter de deuren is zo te zien enorm, en bij het schaarse koude licht dat er schijnt kan ik de wapens onderscheiden. Hun koude metaal glimt gevoelloos en terwijl er een rilling door mijn rug trekt sla ik mijn armen over elkaar heen, net op het moment dat Sasha het licht aanknipt. Het witte licht waar de ruimte nu in baadt zou ook niet mijn eerste keus zijn geweest, maar het is een stuk minder spookachtig als het blauwe schijnsel van net. De wapens zien er echter nog steeds gevaarlijk en eng uit. "Volgt u mij maar." Ik kijk op en zie dat Sasha en Valerie al tussen de rekken en kasten door lopen. Ik ril nog een keer als ik me besef hoe veel je kapot kan maken met alles wat hier ligt, en ik bijt op mijn lip. Ik ben blij dat ik niet net zoals die meisjes rond hoef te lopen met dit soort spullen. Als ik Sasha en Valerie weer heb ingehaald kijk ik zo onopvallend mogelijk langs hen heen om de wapens te kunnen zien die ze bekijken. Een pistool en iets dat er uit ziet als een groot geweer. Beiden zien er gevaarlijk uit. Sasha pakt het pistool op en reikt het aan naar achteren. Twijfelend neem ik het van hem over, terwijl hij zich op zijn knieën laat zakken om naar het verdovingsmiddel te zoeken. De herinnering aan onze eerdere ontmoeting schiet door mijn gedachten heen en blozend kijk ik van hem weg, richting het geweer dat nog altijd in de kast ligt. Zou hij misschien aan Valerie verteld hebben wat er is gebeurd? Die twee lijken in ieder geval wel goed met elkaar op te kunnen schieten. Terwijl ik wanhopig probeer elke gedachte aan Sasha Filischkin zonder shirt uit mijn hoofd te bannen kijk ik met een voorzichtig glimlachje naar Valerie. "Om op uw eerdere vraag terug te komen: Ik heb nog nooit eerder zo'n apparaat bestuurd, dus voor iedereens veiligheid is het waarschijnlijk beter als iemand anders die taak op zich neemt."

Kan iemand me een samenvatting geven

---

"Delaying death is one of my favourite hobbies."

Valerie Savarin

Ik grinnik zachtjes en draaide me om naar Sasha. Zijn spieren kwamen op een mooie manier door zijn shirt heen en ik kon het niet laten om mijn ogen over zijn lichaam te laten glijden. Gelukkig bloosde ik nooit. Met een kleine grijns rond mijn lippen stelde ik op een gewone toon mijn vraag. 'Zal ik het doen of doet U het liever zelf?' Ik stoorde mij een beetje aan het echo effect in deze kille ruimte. De wapens die allemaal bij elkaar stonden intrigeerden me. Ik mocht er dan maar net genoeg van om iemand te kunnen neerschieten maar toch, ze intrigeerden me.

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Emrys schreef:
Kan iemand me een samenvatting geven

Uh, even kijken hoor :')
Het is inmiddels avond. Eleanor en Cedric zijn op bezoek gegaan bij Gawain omdat die ziek was en shit. Ik weet niet zeker of ze daar nog steeds zijn, though. Er zitten volgens mij ook nog wat mensen in de eetzaal, gewoon te socializen of iets dergelijks. Verder zit er een stinkdier in Heathers keuken waar Sasha en Valerie haar mee gaan helpen, en die drie zitten nu in het wapen depot om een verdovingsgeweer op te halen. En Noah ligt nog steeds met die hersenschudding op haar kamer. Dat is alles wat ik weet :')

Ehh...De leerlingen hebben nu vrij. Gawain heeft een soort aanval gehad, Noah heeft nog steeds een hersenschudding. Val en sasha hebben afgesproken om te gaan trainen morgenochtend. Heather wou douchen maar had last van een stinkdier dus nu zijn Val en Sasha haar aan het helpen. Heather was al eens gaan klagen bij Sasha voor de geweren bij de leerlingen en hij had toen geen shirt aan en ze heeft daar wat vreemde bedenkingen bij gehad en ze is een redelijk 'onder de indruk.' van Sasha en Val (door hun veel te rechte houding en strenge uiterlijk 'nd stuff) Heb ik nu alles gehad?

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Ik weet echt niet wat ik moet doen in deze rpg.. Iemand die me daarbij kan helpen? :"3

---

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Pariah schreef:
Ik weet echt niet wat ik moet doen in deze rpg.. Iemand die me daarbij kan helpen? :"3

Lemme see.. Emrys wou er volgens mij ook weer in komen, misschien kunnen jullie personages elkaar random tegen komen in de gangen en gaan praten ofzo? :') Of bedenk een openbare ruimte als een bibliotheek/zwembad/sportzaal waar je elkaar treft

Vluuv schreef:
(...)
Lemme see.. Emrys wou er volgens mij ook weer in komen, misschien kunnen jullie personages elkaar random tegen komen in de gangen en gaan praten ofzo? :') Of bedenk een openbare ruimte als een bibliotheek/zwembad/sportzaal waar je elkaar treft

This might be a goog idea. :'D

@Emrys, Zullen onze personages elkaar 'toevallig' tegen het lijf lopen?

---

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Gawain, cedric
Een jongen en meisje stappen de kamer van Gawain binnen, hij draait zich om en zet zijn muziek uit. Snel gaat hij weer op zijn rug liggen. Cedric pakt een stoel en gaat bij Gawain zitten.
'Gaat het een beetje?' vraagt hij. 'Hmm ja nu wel,' zegt Gawain hij voelt zich niet echt op zijn gemak nu er mensen zijn. Het liefst valt hij nu in slaap.
'Maar wat was er eigenlijk?' vraagt Cedric. 'Niet zo veel, ik had een of andere paniekaanval volgens de arts.' Om nu alles uit te leggen had Gawain geen zin in. Ook Cedric heeft dat door en zegt: 'Oke, ik denk dat je et beste weer kunt gaan slapen, we zien je morgen bij het eten wel.' Hij loopt naar Eleanor en zegt: 'ik denk dat we het beste weer kunnen vertrekken.' En ze lopen samen de kamer van Gawain uit richting de eetkamer. Gawain blijft rustig liggen en valt in slaap.

beetje Crap post, sorry.

---

Do it scared, but do it anyway.

Valerie Savarin

Een beetje op mijn tenen getrapt nam ik het wapen van hem over. Ik kon heus wel omgaan met wapens. Voor wie zag hij mij aan? Met een doodkalm gezicht, of beter gezegd, zonder duidelijke emotie draaide ik me nog een keer om naar hem. 'Ik schiet wel.' Ik onderdrukte de neiging om het wapen voor de grap een keer op hem te richtten en richtte me dan tot Heather. 'Kan U mij, of ons,-' Ik wierp een snelle, vragende blik op Sasha. 'De weg naar u vertrekken tonen?'

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Stilletjes luister ik naar Sasha en Valerie. Ze hebben het over het verdovende middel en omdat ik bang ben nog meer domme opmerkingen te maken zwijg ik maar. "Ik hoop dat dit de juiste hoeveelheid is. Te weinig zou hem doen schrikken, en we weten allemaal wat dat teweegbrengt. Teveel zou hem kunnen doden." hoor ik Sasha dan zeggen. Het laatste komt er verbazingwekkend ijzig uit, erger nog dan toen hij me op mijn ongelijk wees, niet zo lang geleden. Het lijkt me verstandig deze keer niet te protesteren tegen de mogelijke dood van het dier, al weet ik dat ik me tot in het einde der tijden schuldig zal voelen als het sterft. Dan richt Valerie zich tot mij en ik knik als antwoord op haar vraag. "Is goed. Kom maar mee." Omdat de rollen nu zijn omgedraaid en ik voorop loop voel ik me iets steviger in mijn schoenen staan. Tegelijkertijd geeft het me altijd de kriebels als er mensen achter me lopen, omdat ze mij uitvoerig kunnen bekijken zonder dat ik het door heb. Gelukkig is het donker buiten en is de wandeling niet lang. Het moment dat ik de deuren van het hoofdgebouw uitstap en mijn voeten op de betonnen platen zet merk ik dat de frisse avondbries heeft plaatsgemaakt voor de ijzige lucht van de nacht. Het is stil buiten, op het zachte ruisen van de bomen en het getsjirp van een enkele krekel na. Ik kijk even achterom en knik met mijn hoofd in de richting van het pad, dat tussen de bomen van het bos naar mijn huis leidt. "Deze kant op." Wederom sla ik mijn armen om me heen en probeer mezelf warm te wrijven. Ik had gehoopt dat deze trui genoeg warmte zou bieden, maar ik heb de nachtelijke kou op het eiland onderschat. Ik voel hoe er iets van rust over me heen komt zodra de betonnen platen stoppen en ik me weer tussen de weelderig bloeiende planten bevind. Met een afwezige glimlach laat ik mijn hand langs de bast van de enorme bomen gaan. Het zijn joekels, stuk voor stuk minstens tweehonderd jaar oud. Met glimmende ogen zie ik tussen de struiken de kleine bloemknoppen van allerlei exotische planten schuilen. Als ik op kijk en het blauwachtige licht van de maan zie bedenk ik me dat dit bos en planten in het algemeen waarschijnlijk zijn als wapens voor de Kapitein. Ik haal mijn neus op en zie dat we al bij mijn huis zijn. Toch kan ik me niet voorstellen hoe iemand zo dol kan zijn op zulke verschrikkelijke dingen. Planten zijn wonderbaarlijk en zijn behalve mooi ook nog nuttig, als het om voedsel of medicijnen gaat, maar wapens.. Wapens zijn slechts gecreëerd door de hebzucht van de mensheid, en hebben niets dan slechts over deze wereld gebracht. Sterker nog, als er geen wapens bestonden was dit hele project niet nodig geweest omdat de wereld er dan nog normaal aan toe zou zijn geweest. Ik stop voor mijn voordeur en draai me om naar Sasha en Valerie. "Gaan jullie liever via de voordeur," begin ik zachtjes. "Of zal ik jullie via de achterdeur de keuken in laten?"