[RPG] Pirates - Exchange 4 - Speeltopics

Natambu
Terwijl ik de zilveren ring goed bekijk, laat ik hem ronddraaien tussen mijn vingers. Ik kijk even op naar de koopman en kan een grijns niet onderdrukken. De man weet al wat er gaat gebeuren en in zijn hoofd is hij het verlies al aan het berekenen. Hoeveel zou dit ding kosten? Genoeg, en in dit gat zeker drie keer de prijs die je er in Frankrijk voor zou betalen. Ik laat het ding nog wat ronddraaien, om de koopman te pesten. Wanneer ik opkijk, veegt de man het zweet van zijn voorhoofd, maar mijn oog valt op iets veel interessanter achter hem. Er staat een man te kijken naar een kraam waarvan ik had besloten ze te boycotten -om een essentieel meningsverschil met de eigenaar. Ik frons mijn wenkbrauwen en besluit me daar even te gaan moeien. Maar ik haast me niet: eerst schuif ik de ring nog aan mijn vinger, bewonder hem lichtjes theatraal en grijns dan naar de koopman. 'Je crois que je le garde avec moi.'
Vervolgens voeg ik me bij de onbekende man. Een zeeman, zie ik nu en er gaat een lichtje branden. Zeemannen hebben boten en boten passeren zoiezo langs piraten. Ik buig me naar hem toe en zeg met mijn vriendelijkste, meest betrouwbare gezicht: 'Geloof me, met hem wil je geen zaken doen, hij sjoemelt met de gewichten.' In het Engels, want zijn kleren lijken me Engels.
Voilà, oude zak, denk ik in richting van de koopman, da's weer een klant minder voor jou.

[ bericht aangepast op 1 juni 2011 - 22:37 ]

Home is now behind you. The world is ahead!

Foutje (:

[ bericht aangepast op 1 juni 2011 - 22:33 ]

Home is now behind you. The world is ahead!

@GeerGeweer - Olivier was al in de stad! :x
Sorry knorry! Laat George anders nog even in een landhuis zitten ofzo, of met een koets door de stad rijden.. Dan is het wat makkelijker om hem te ontvoeren :p

Leuk dat er een nieuwe klootzak bij is trouwens ^^
Natambu is awesome

Josephine
Ik schud heftig mijn hoofd. "Nee Maxime, ik blijf bij jou. Bovendien durf ik toch niet alleen de straat op, zeker niet nu het donker is." En Ace is niet hier om mee te gaan, denk ik en ik denk weer aan Tortuga. Het was fijn om bij hem te zijn, en ik krijg een glimlach op mijn gezicht. Eigenlijk is Ace best wel mooi, nu ik er over na denk. Ik giechel om mijn eigen gedachten en kijk beschaamd op als ik me realiseer dat Maxime en Arthur me allebei verbaasd aankijken. "Ik kan hier blijven, dan kunnen jullie het land op, als jullie willen. Ik ben pas geleden nog aan wal geweest,ik hoef niet zo nodig." Ik glimlach, en schud mijn hoofd. "Dat is ontzettend aardig van u, maar we blijven echt liever hier. Voelt u zich niet bezwaard om te gaan."

Olivier
Ik slenter door de straten, waar hier en daar nog een marktkraam staat. Waar zou Abby zijn? Geërgerd sla ik mezelf tegen mijn voorhoofd. Stop daar nou eens mee. Ik stop even bij een marktkraam met groente en fruit en pak een tros bananen op om te kijken of er geen schimmel op zit. Ineens hoor ik een stem. Ik draai me om en glimlach naar de man achter me. "Bedankt voor de tip." Ik leg de bananen die ik wilde kopen terug en knik naar de man. "Fijne avond." Misschien kan ik ook maar beter naar een café gaan nu, en de boodschappen tot morgen laten wachten. Ik steek mijn handen in mijn zakken en begin richting de haven te lopen, omdat ik daar wat pubs had zien zitten.

- Hij is een beetje kort, maar ik wou Natambu de mogelijkheid geven achter Olivier aan te komen want dat gaat lastig als hij al in een pub zit :p

Natambu
'Fijne avond,' knikt de zeeman me nog toe. Ja, mooi niet dat ik jou laat gaan, hoor, mannetje.
'Heb je proviand nodig voor een schip?' vraag ik terwijl ik naast hem ga lopen, 'Want dan ken ik wel een beter adresje: kan veel leveren en aan een eerlijke prijs.' Terwijl ik zijn antwoord afwacht, schraap ik mijn keel even. Het is een droge, hete dag geweest en ik snak naar een kroes koud bier. 'Maar misschien eerst iets gaan drinken? Ik stik van de dorst in deze hitte.'
Ik moét en ik zal op zijn schip raken: nog een dag langer in dit armzalig gat en ik zwém naar een piratenschip.

[ bericht aangepast op 3 juni 2011 - 11:47 ]

Home is now behind you. The world is ahead!

Kjell
ik loop door een straat waneer ik twee mannen hoor praten over iets met proviant en een schip. dat klink aantrekkelijk. ik volg de mannen een stukje en kuch dan zacht in de hoop opgemenrkt te worden.

Arthur-Pirate

ik glimlach.
"ik hoef echt niet te gaan,ik zou niet weten wat ik aan wal kan doen,ik maak me liever hier nuttig,als er iets is wat ik kan doen..."

why is always london so far away when you need it?

Josephine
"Ik zou niet weten wat u nog meer voor ons kunt doen, maar bedankt voor he aanbod." Ik glimlach naar Arthur en ga naast Maxime zitten. "Gaat het weer een beetje, Max?" Ik weet dat ze het niet leuk vindt als ik haar zo noem, maar ik ben het gewend. Zo lang als ik haar ken noem ik haar al Max, en ze heeft het nooit leuk gevonden.

Olivier
Verbaasd merk ik dat de man naast me komt lopen. Achja, hij is beleefd en is niet dronken, ik had het slechter kunnen treffen. "Ja, door een storm zijn we veel goederen kwijt geraakt. Het lijkt me inderdaad heerlijk om wat te drinken, mijn keel is ontzettend droog." Ik glimlach naar de man en samen stappen we een pub binnen. Dan hoor ik een kuchje achter ons en ik draai me om. Nog een man. Ik glimlach vluchtig naar hem en loop naar de bar. "Jij ook een kroes bier?" vraag ik aan de eerste man, van wie ik nog steeds de naam niet weet. "Hoe heet je trouwens?"

kjell
even kijk ik de man recht aan,voordat deze zich weer op de eerste man richt.
"sta mij toe het voor U heren te betalen" besluit ik dan te vragen.

why is always london so far away when you need it?

[ bericht aangepast op 4 juni 2011 - 22:55 ]

Home is now behind you. The world is ahead!

Mijn reactie verdwijnt weer naar de vorige pagina Ö

Abby (Abigail Rosaline Valence) ~ Pirate.
Ik herleefde de avond weer dat ze me ontvoerd hadden en hoe ze me martelden, hun lach weergalmde in mijn hoofd. Opnieuw leek ik de pijn te voelen en ik huiverde kort, plots werd ik me weer bewust van Ace zijn aanwezigheid. 'Alles.. in orde?' Voorzichtig liet ik mijn handen zakken en keek hem aan om te zien dat hij tegenover me zat. Zag ik eruit alsof het ging? “ Ik ben misschien niet de ideale persoon om het aan te vertellen, maar ik ben nuchter en heb geen kwaad in de zin. Behalve dan dat ik dit schip wil beroven, maar da's een heel andere kwestie,” zei hij plots en ik moest toegeven dat ik het niet van hém verwacht had, nog voordat ik kon antwoorden legde hij zijn arm om me heen, uiterst voorzichtig. Ace was wel de laatste persoon waar ik zoiets van verwacht had maar het voelde, tja, best goed. Daarom liet ik het toe en leunde zelfs zachtjes tegen hem aan, mijn tranen waren opgedroogd en er kwamen geen nieuwe meer. 'Maar als je wil vertellen wat je op het hart ligt..' vroeg hij me en ik twijfelde even, ik haalde even trillerig adem en zuchtte zachtjes. "Het is een lang verhaal en ik wil je er niet mee lastig vallen maar.. Naja, kort gezegd ik heb gewoon slechte herinneringen aan dit schip," fluisterde ik schor en stroopte voorzichtig de mouw van mijn verwonde arm een stukje omhoog. "Dit is maar een klein deel van mijn verwondingen," zei ik zachtjes, doelend op het kleine stukje, ontblote huid waarin diverse sneeën gekerfd waren. Ik liet mijn mouw weer zakken en wreef even in mijn ogen. "En het is gewoon.. Ik voel me gewoon nogal klote. Een maand geleden zat ik nog gewoon thuis, ik had alles wat ik wilde, maar was niet tevreden en vertrok en nu.. Nu ben ik een laffe moordenaar. Eerst vermoorde ik James, mijn fiancé en net die andere man, ze verdiende het, maar toch. Ik voel me er gewoon rot onder, wie dood nou haar eigen fiancé? Maar ik had echt geen keus," het laatste kwam er zachter uit dan de rest. Ik haalde een hand door mijn haren en sloeg mijn ogen neer. "Er is me vroeger altijd al verteld dat ik me sterk moet houden en niet moet laten zien of ik bang of verdrietig ben, nou, ik heb flink gefaald." Zwijgend keek ik naar mijn handen, ze trilden al bijna niet meer, ik was sneller gekalmeerd dan ik verwacht had. Zachtjes beet ik op mijn onderlip en dacht ineens aan de kapitein, hij mocht dit niet te weten komen. Straks ging hij zich weer zorgen maken en hij was de Kapitein, hij moest zijn hoofd bij andere zaken houden. Ik keek Ace opnieuw aan. "Vertel dit aan niemand, oké? Vooral de Kapitein niet. Ik wil niet dat mensen zich zorgen om me gaan maken en de Kapitein moet zich op andere dingen richten," Hopelijk zou hij zijn mond houden tegenover de rest, eigenlijk wilde ik ook niet dat ze wisten dat ik gehuild had. Om de een of andere reden schaamde ik me ervoor, ik voelde me net een klein en wanhopig meisje, terwijl ik verdomme 19 was. Een volwassen vrouw, ik hoorde voor mezelf te kunnen zorgen. Het was al erg genoeg dat Ace het gezien had. Ik werd uit mijn gedachten gehaald door naderende stemmen, geschrokken keek ik Ace aan, nog niet in staat om zo snel te reageren en te vluchten voor de naderende mannen die waarschijnlijk hun dode maten hadden aangetroffen buiten en nu op zoek waren naar de daders.

Het is veel, maar het is niet geweldig. Jij schrijft echt 10 keer beter, holy

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ace - Piraat.

Ik knik en glimlach even kort en laat de arm toch waar hij is.
'Daar zit je naast. Ik weet hoe het zit met vrouwen. En nee, dan heb ik het niet over hun mooie ronde vormen. Jullie lot en toekomst is vastgelegd, nog zwaarder dan dat van mannen. En hoezo ik dat weet. Nou, ik had familieleden die precies zo dachten als jij. Je bent geen lafaard. Er zijn aardig wat ballen nodig om op een piratenschip rond te geen zwerven.' Ik grijns. Langzamerhand beginnen toch wat bellen te rinkelen omtrent James.
'Die James.. was hij toevallig de kapitein van dit schip?' Ik krijg niet veel tijd om de vraag te stellen en Abby niet veel tijd om de vraag te beantwoorden, want de naderende stemmen voorspellen alleen maar nog meer onheil. 'Snel, verder het ruim in,' zeg ik, niet te hard zodat ik onze positie zou kunnen verraden. Ik trek Abby mee, harder dan ik bedoelde, maar de weg wordt ons geblokkeerd door drie enorme reuzen van mannen.
'Krijg nu wat. Nooit gedacht jou hier aan te treffen.' Hij vestigt zijn blik op Abby, die hem met grote ogen aankijkt. Ze is nog niet helemaal bekomen van de schrik. 'Jou heb ik het laatst gezien toen je als een zielige rat lag weg te rotten hier op dit schip. Nooit gedacht dat je er met een piraat vandoor zou gaan. Dus het is waar. Je hebt werkelijk geen zelfwaarde, Abigail Valence. Je brengt onze familie ten schande. Sterker nog, je zou ervoor moorden. En ik weet maar één manier om dat op te lossen.' Hij trekt zijn zwaard. Als automatische reactie trek ik ook het mijne. 'Kom maar op, vuile elitehond. Ik lust je rauw.' 'Je denkt toch niet werkelijk kans te maken tegenover ons? Bescherm je liefje maar voor zover je kan, want jullie levens eindigen hier!' Ineens haalt hij uit en ik weet net de punt van zijn zwaard te ontwijken. Mijn liefje? Hij denkt dus echt dat ik en Abby..
'Godver, dat was mijn nieuwe overhemd!' schreeuw ik woest, als reactie op de snee die zijn zwaard me heeft toegebracht. Ik haal ook uit op mijn beurt en binnen de kortste keren zijn we verwikkeld in een fel zwaardgevecht. Nu komt ook de partner van die kakkerige bullebak zich ermee bemoeien. 'Abby! Ik zou wel wat.. hulp kunnen gebruiken.' Oh bij Neptunus, dit was misschien niet zo'n goed idee. Nu is het twee tegen drie en ik weet hoe die achterlijke idioten werken: ze komen als strontvliegen op een lamp af, als ze het geluid daarboven horen. Ineens haalt de man vliegensvlug uit en een scherpe pijn schiet door mijn zij.
'Aah!' schreeuw ik en alles duizelt even. Ace, wakker blijven! Verdomme, wakker blijven! Ik probeer overeind te blijven staan, maar mijn hand - die ik beschermend op mijn zij gedrukt hou - zit onder het bloed. Nog voor ik de man weer in het vizier heb kunnen krijgen vloert hij me hard en het volgende dat ik weet is dat hij me bij de armen vast heeft. Ik werp een blik naar achter, waar het lijkt dat Abby haar gevecht tegen de twee anderen aan het verliezen is.
'Laat haar leven, ze gaan samen ten onder,' hoor ik de man zeggen die mij vast heeft. 'Maar nadat we jullie eerst kennis hebben laten maken met onze martelkelder,' zegt hij op een sinistere toon. Een martelkelder? Op een schip? Jezus, als ik wist dat ik dood ging had ik me lam gezopen.

[ bericht aangepast op 5 juni 2011 - 11:17 ]

No growth of the heart is ever a waste

Ah wauw o-o Ace is nu echt van zo'n lamzwans in zo'n heldhaftige gozer verandert. Ik moet eerst Frans maken, dan reagerne en dan aan al mijn verhalen schrijven

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Het onweert. :'D Ik kan trouwens niet wachten tot dit stuk in No Need To Cry komt Het is super lief en spannend.

Abby (Abigail Rosaline Valence.)
'Snel, verder het ruim in,' zei Ace op zachte toon en trok me ruw mee, helaas voor ons kwamen we niet heel ver. Voor ons stonden drie beren van mannen, ze torenden hoog boven me uit. 'Krijg nu wat. Nooit gedacht jou hier aan te treffen,' zei hij terwijl hij naar me keek. Ik slikte en voelde me plots weer heel klein en weerloos. De woorden van de reus raakten me, maar ik was te verbaasd en nog te geschrokken om er iets tegenin te brengen. Al had ik, als ik het had willen doen, toch de tijd niet voor gehad, want al gauw trok hij zijn zwaard. Tot mijn grote verbazing trok Ace zijn zwaard, was hij serieus van plan die mannen te bevechten? Dat was onbegonnen werk! Voorzichtig zette ik een paar stappen naar achteren. Al die tijd had ik gezwegen, maar toen Ace bijna geraakt werd riep ik geschrokken zijn naam. Al gauw waren ze verwikkeld in een hevige strijd, als Ace wat overkwam zou ik me nog vreselijk lang schuldig voelen. Ik had hem moeten tegenhouden toen hij dit schip op wilde of ik had gewoon niet mee moeten gaan. Ik knipperde even met mijn ogen terwijl ik toekeek. "Verdomme, laat hem met rust! Hij heeft hier niks mee te maken!" Ze leken er niet erg van onder de indruk en plots doemde een van de reuzen voor mijn neus op. Oh God.. "Jij deelt de bevelen hier niet uit, juffie," zei hij grijnzend, al gauw was ook ik verwikkeld in een strijd. Eentje waarvan ik zeker wist dat ik hem ging verliezen, hij was groter, breder, gespierder.. Hoe moest ik dit in Godsnaam winnen? Ineens hoorde ik Ace gillen, even bleef ik versteend staan toen ik zag dat hij gewond op de grond lag. "Ace!" riep ik bezorgd, even de mannen vergetend. 'Laat haar leven, ze gaan samen ten onder,' zei een van de mannen, ik vermoede dat hij een beetje de leiding had over het stel. "Wat..?" fluisterde ik gechoqueerd. Plots pakte de man waar ik zonet nog mee had gevochten me op en alsof ik niks woog gooit hij me over zijn schouder. "Hé! Zet me neer!" Door alle gebeurtenissen gierde de adrenaline weer door mijn lichaam, het zorgde ervoor dat ik mijn grote mond weer terughad. Maar al gauw zonk de moed me in de schoenen en maakte de adrenaline plaats voor angst toen ik de man zijn stem hoorde. 'Maar nadat we jullie eerst kennis hebben laten maken met onze martelkelder.' Niet weer...

Ze hadden ons samen in de martelkelder gezet en waren vervolgens vertrokken. Ze hadden me vastgebonden aan een paal, mijn handen zaten bij elkaar en dan vast aan de paal en mijn voeten ook, ik kon me amper bewegen. Ik kon mijn benen strekken en daar hield het ook op. Het was behoorlijk donker, maar er was net genoeg licht om silhouetten van verschillende martelwerktuigen te kunnen onderscheiden en om te zien dat ze tegenover me Ace op dezelfde manier hadden vastgebonden. “Hé Ace,” fluisterde ik, ik strekte mijn benen en tikte zachtjes met mijn voet tegen die van hem aan. “het spijt me dat je hier door mij ook in verzeild geraakt bent,” voegde ik er zachtjes aan toe, ik meende elk woord van wat ik zei. Als we niet gegaan waren, zaten we hier nu niet. Dan stonden we niet op het punt om gemarteld en vermoord te worden. Het mocht zo niet eindigen! Ik blies een lok haar voor mijn ogen weg, maar hij viel weer koppig terug op zijn plaats, voor mijn ogen. Ik wist dat ik mijn energie beter kon gebruiken en dus niet moest verspillen aan zoiets, haren voor mijn ogen wegblazen. “Ace, ben je ernstig gewond?” vroeg ik na een poosje stilte, mijn stem klonk bezorgd en dat was ik ook. Het schuldgevoel bleef en ik kon het maar niet uit mijn hoofd krijgen. Opeens ging de deur open, eerst op een kiertje, er viel een zwak lichtschijnsel naar binnen. Vervolgens vloog hij helemaal open en zag ik al één van de mannen staan. "Laten we eens beginnen," zei hij terwijl hij grijnzend in zijn handen wreef. Hij stapte met zware, trage passen naar binnen en het leek extra hard te klinken door de doodse stilte die er in de kamer hing.

[ bericht aangepast op 5 juni 2011 - 12:56 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Man, dit wordt echt te eng. Die martelkelder, zit die in het schip?

Home is now behind you. The world is ahead!

Whahaha :'D Jup. Wat wou je doen, dronken Tristan er op af laten gaan? Als je dat doet dan kom ik volgens mij niet meer bij van 't lachen Komt hij ineens oz binnen;

Hé, wat doen jullie hier? Zomaar een feestje houden zonder mij he? *Valt bijna om* Jezus mina, wat een rot schip, het kantelt alle kanten op. blablabla.

Mwaha

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Mag ik oook joinen ?

Picturee,

Naam : Sarah Kate Smith
Schuilnaam : Alice
Leeftijd : 20
Geslacht : Vrouw
Uiterlijk : Sarah heeft een bleke huidskleur, met lichtblauwe ogen. Ze heeft donkerbruine krullen. Ze lijkt op een schattig meisje, maar vanbinnen is ze heel erg pittig.
Karakter : Sarah kan zich aardig gedragen, maar is ondertussen heel erg pittig. Ze trekt graag haar mond open als er iets gebeurd, en laat niet graag over zich heen lopen. Als ze je eenmaal kent gaat ze door het vuur voor je. Als ze iemand niet kent kan ze soms nog wel verlegen zijn, maar al gauw overheersd dat pittige weer.
Verleden : Sarah groeide op in een familie die niet veel om haar gaf. Haar moeder zette haar op straat toen ze 15 was, en zo kwam ze alleen te staan. Ze is opgegroeid op de straat, en kan vanwege die reden fel overkomen. Toen ze 18 werd, besloot ze stiekem aan boord te gaan op het schip, om de boel een beetje tot chaos te brengen.
Extra : Als ze stiekem aan boord komt van het schip wordt ze als indringer gezien. Daarom wordt ze gevangen gezet, en weet even geen raad.. Op den duur wordt ze geaccepteerd, maar moet ze wel alle klusjes doen. Dit pikt ze natuurlijk niet, en gaat er tegen in.

Goed of niet?