[RPG] Pirates - Exchange 4 - Speeltopics

Aawhm..
Vanaf waar?

Abby en Ace gingen schip van James plunderen, toen vertelde Abby hem blabla wta haar dwars zat, toen werden ze gevangen genomen (tijdens plundering nog steeds) en toen was Ace gewond en werd ie gemarteld en nu is Abby bezig met bijna ontsnappen en de Kapitein&Nate&Tristan zijn van plan ze te gaanr edden xd

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

eh...
ik probeer er wel weer in te komen...

why is always london so far away when you need it?

De kapitein, natambu en tristan staan nog in of net buiten de pub. En je kan doen dat ie delen van gesprek op ving en wilt helpen ofzo?

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

yeah...maarja... hij blijft een vreemde....is een beeeeetje raar...

why is always london so far away when you need it?

Ace - Piraat.

Ik merk dat de verwonding en het bloedverlies nu langzamerhand z'n tol beginnen te eisen. Ik heb moeite mijn ogen open te houden en alles duizelt. Hoe kan ik er in godsnaam voor zorgen dat we hier levend uitkomen als ik mezelf niet eens overeind kan houden? Ik kan wel janken van ellende, en als ik niet op sterven na dood was had ik het waarschijnlijk gedaan ook. Die idioot buldert verder over dat hij ons een enkeltje hel geeft.
'Ik zal de duivel de groeten van je doen. Hij zal uitkijken naar je bezoek,' zeg ik rauw. Tot mijn verbazing ben ik het laatste waar hij aandacht aan schenkt, zelfs de beledigingen laten hem koud. Als ik hem en Abby hoor praten en eruit opmaak dat ze een wel heel riskante deal maakt. Mijn ogen sperren zich open, maar wanneer ze naar mij knipoogt dat alles in orde is stelt mij dat gerust. Min of meer. Als Abby het wonderbaarlijk genoeg voor elkaar heeft gekregen de man over te halen haar los te maken slaat ze hem met een paar simpele, doch effectieve bewegingen bewusteloos.
'Mooi werk,' zeg ik zwakjes van de pijn, maar wel bewonderend. Ze snelt naar me toe en begint me los te snijden, maar er is meer onheil op komst.
'Ik help,' zeg ik en probeer me met kracht los te wurmen, een inspanning die mijn conditie niet ten goede komt. Als uiteindelijk mijn lichaam bevrijd is kom ik overeind en sla mijn arm om Abby's schouders. 'Snel.. die kant op.'
'Daar komt niks van in. Twee voortvluchtigen, niet waar?' Mijn blik flitst naar de zijkant, waar een tweetal mannen inclusief wapenarsenaal ons gevaarlijk aanstaart.

No growth of the heart is ever a waste

BusbysChair schreef:
yeah...maarja... hij blijft een vreemde....is een beeeeetje raar...

Je hebt net het drinken van Nate en de kapitein betaalt, zo vreemd ben je niet (:
En ze hebben toch mankracht nodig, dus ga je gang

Home is now behind you. The world is ahead!

Sid schreef:
(...)
Je hebt net het drinken van Nate en de kapitein betaalt, zo vreemd ben je niet (:
En ze hebben toch mankracht nodig, dus ga je gang

why is always london so far away when you need it?

Abby
Toen Ace overeind kwam sloeg hij een arm om mijn schouder, hij zag er erg slecht uit.. Ik vreesde het ergste als we niet opschoten. Ik sloeg mijn arm om zijn middel om hem nog wat extra steun te bieden. "Snel.. die kant op," zei hij, maar er stonden alweer twee nieuwe mannen. Nee hè, hield het nooit op? Even beet ik op mijn onderlip, ik kon Ace niet laten vechten, dus ons lot lag in mijn handen. "Ace, blijf zitten en laat dit aan mij over," zei ik hem zachtjes en hielp 'm te gaan zitten. Vervolgens ging ik beschermend voor hem staan en nam de balk weer in mijn handen, aangezien dat het enige wapen was binnen handbereik. "Kom maar op," zei ik tegen het tweetal terwijl ik ze strak aan keek. Ze namen het aanbod maar al te graag aan en kwamen op me afgestormd. Ik wust ze gelukkig een aantal rake klappen uit te delen, maar zij konden er ook wat van. Ik raakte aardig uitgeput en net toen ik één van de twee en klap wou verkopen greep hij mijn armen vast. De balk gleed uit mijn handen en ik deed een poging om los te komen, wat mislukte. "Laat me los!" snauwde ik, met weinig succes.
"Dacht het niet dame," antwoordde hij grijnzend en duwde me met mijn gezicht naar de muur tegen de muur aan. "Wat zijn jullie van plan..?" vroeg ik, lichtelijk in paniek door mijn positie. De man die me vasthield stond naast me en ik keek gauw over mijn schouder waar ik zijn maat met een pistool zag staan, op mij gericht nota bene. "Nee.." fluisterde ik geschrokken en keek met grote ogen naar het wapen.
"Zeg maar dag tegen je lieve vriendje," zei de man die me nog altijd vasthield tegen me. De paniek raasde door mijn lichaam heen, ik wilde nog niet dood. Uit alle macht probeerde ik me los te wurmen en net op tijd gaf ik de man die me vasthield een knietje waardoor hij dubbelklapte van de pijn. Net op tijd wist ik opzij te duiken, anders was ik er nu al niet meer geweest. In plaats van mijn hoofd raakte de kogel mijn arm. "Godve.." vloekte ik en greep met mijn hand naar mijn arm. Zwijgend, maarlichtjes hijgend van de inspanning en andrelanine al die tijd, keek ik naar de twee mannen. Een beetje hulp zou nu perfect zijn.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Pas als de kapitein en Tristan het hebben uitgevochten. Ik ben zo benieuwd naar Vluuvs post

Home is now behind you. The world is ahead!

Waah, Sorry sorry! :x
Ik had het gisteren al gelezen, en ik vond Tristans reactie echt geweldig :'] Ik zag het even voor me :p
Maar mijn vriendin was er, dus ik vond het een beetje onbeleefd om toen te gaan schrijven

Josephine
Ik schud mijn hoofd en glimlach zwakjes. "Ik ben bang van niet. De grootste luxe hier is een tobbe met koud zeewater. Maar misschien volstaat dat ook, als je je wilt wassen. Het is hier weer de gang op, en dan de derde deur van rechts." Ineens bedenk ik me dat ze misschien niet te vertrouwen is. Wat als ze een dievegge is en hier slechts komt met de intentie het schip te beroven? Ik wend me tot Arthur en glimlach. "Misschien kun jij het haar laten zien?" Als ze werkelijk een dievegge is zal Arthur haar makkelijk kunnen overmeesteren, zo lijkt me.

Olivier
De Confidentia dus. Ik wil al weglopen als Tristan zijn zin afmaakt. "..verliefde idioot." Meteen sta ik stil, en langzaam draai ik me om. Hoe kan hij weten.. Ik ben toch niet verliefd? Nee, dit is iets heel anders. Bezorgd om iemand zijn is iets heel anders. Ik zie de triomfantelijke grijns op Tristans gezicht en voel mijn lip trillen. In twee stappen ben ik bij hem, en ik kijk hem recht in zijn ogen. Hij kijkt me minachtend aan, en ik ruik de alcoholstank van zijn adem. Zonder waarschuwing haal ik uit tegen zijn kaak, en ik zie een tand door zijn lip schieten. Snel pak ik hem bij zijn schouders en ram hard mijn knie in zijn buik. Ik adem uit, en stap naar achteren. We zijn niet onopgemerkt gebleven: het wordt stiller in de kroeg en alle gezichten draaien zich naar ons. Tristan wankelt op zijn benen en het verbaast me dat hij niet omvalt. Ik trek mijn jas recht en zet mijn hoed op. "Veel succes met het vinden van een nieuw vervoermiddel. Je bent niet meer welkom op mijn schip." Ik been weg, zonder te kijken of Natambu achter me aankomt, en knik naar de barman. "Sorry voor de overlast."

Nooooooez, dat is zielig voor Abby :'D

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

>8D

Niet voor Tristan dan? :']
Hihi, hij komt er op de een of andere manier wel weer bij
Abby haalt Captain wel over ofzo ^^

Haha, daar zat ik dus ook al aan te denken x]
Abby haalt de Captain wel even over.
(Bij mij op facebook staat er voor iedereens naam Cap'n omdat ik heb op English Pirate heb staan)

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Wow, auwtch. Nu reken ik inderdaad wel op Abby. Man, geniaal Els

Home is now behind you. The world is ahead!

Danku