[RPG] The Middle Ages 1 - Speeltopics

topic 2

Deze RPG speelt zich af aan het koninklijk hof, meer info hierover vind je hier 'waar speelt het zich af'. De tijd waarin de RPG zich afspeelt, is zoals jullie waarschijnlijk al doorhadden, zijn de Middeleeuwen. Maar niet zoals het werkelijk was, het is namelijk een fantasie wereld.
Van mensen met toverdrankjes tot reuzachtige draken, het is allemaal toegestaan.

Elke tien jaar worden er uit de omliggende dorpen dire mensen, die in het rijke bezit zijn van een machtig mythisch wezen, uitgekozen om een training te komen volgen aan het koninklijk hof door de beste meesters die er zijn.

Het is een eeuwenoude traditie die nooit verdwenen is. De traditie ontstond in tijd van vele oorlogen. Een paar spionnen hielden de bevolking in de gaten en kozen enkel de beste van de beste. Ze moesten natuurlijk wel voldoen aan een aantal eisen, zoals dat ze in het bezit moesten zijn van een mythisch wezen en er mee om moesten kunnen gaan. Enkel de besten werden uitgekozen en mochten naar het hof komen en kregen training van de beste trainers om nog beter met hun dier om te kunnen gaan, maar ook met wapens. Ze werden ingezet in de oorlogen en strijd als aanvoerders van kleine legers of werden uitgezonden op privé missies. Ze worden opgeleid tot echte meesters en meesteressen.
In andere woorden: Het was een hele eer...

En dat is het nog altijd. De drie voorheen gewone dorpelingen komen ineens in een heel ander wereldje terecht en plots kijken er mensen naar hun op. Sommigen weten zich erg goed aan te passen, anderen krijgen heimwee en bij enkele stijgt de roem en rijkdom ze naar het hoofd. Hoe reageren de andere bewoners op het koninklijk hof hierop?

Er wonen dus verschillende mensen aan het koninklijk hof, mensen met verscheidene beroepen en rangen, probeer je ook in te leven in hun wereld, beleefdheden, tradities en dergelijke. Om dit gemakkelijker te maken heb ik zelf wat dingen op een rijtje gezet en die kan je hier lezen.

Deze RPG heeft zoals jullie merken niet echt een vaste verhaallijn die je moet volgen, jullie zijn dus vooral vrij in wat je wilt schrijven en worden niet beperkt. In andere woorden: Let your creativity flow ^^

[ bericht aangepast op 17 maart 2012 - 18:45 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Florence Daphne. - Dochter kleermaker.

"Je weet dat ik niets liever doe." Antwoord hij, waarna hij zijn armen in die van ons haakte. "Zullen we, dames?" Vraagt hij dan. Ik knik even, waarna ik de ton weer op de grond zet. Die kan wel even buiten blijven toch? Eigenlijk heb ik er niet zo'n goed gevoel over, maar ik kan moeilijk zeggen dat ik die ton nog even binnen zet toch? Tenminste ik zou dat onbeleefd vinden.
Grijnzend keek hij ons aan, waardoor ik even moest grinniken. Soms is hij gewoon gek. Niet gek gek, maar aardig gek.
"Waar staat hij ook alweer?" Vraagt hij twijfelend aan me. Ik grinnik even en glimlach dan naar hem. "Bij de stallen weet je nog?" Ik schud even lachend mijn hoofd.
Zal ik de ton nou wel binnen brengen of niet? Achja, ze kunnen wel heel even wachten toch? Ik zucht even en besluit dan om hem toch maar naar binnen te brengen. "Ehm, als jullie het niet erg vinden breng ik eerst even deze ton naar binnen, je weet maar nooit hier," Zeg ik met een bescheiden glimlach. Ik haal mijn ingehaakte arm los van Oliver en buk even, waarna ik de ton opraap en weer recht ga staan. "Jullie mogen ook vast gaan hoor," Zeg ik glimlachend, waarna ik richting onze winkel loop, die zo'n tien meter van de waslijn vandaan is.
Tijdens het lopen hou ik met mijn ene hand de ton onder mijn oksel vast en met mijn andere hand hou ik de onderkant van mijn jurk een stukje omhoog, zodat ik wat makkelijker kan lopen.
Ik glimlach even naar mijn vader, als ik de winkel binnenloop en hem aantref met een klant. Ik loop de trap op, waarna ik de ton op zijn vaste plek neerzet. Snel loop ik de trap weer af en groet mijn vader weer, waarna ik weer naar buiten loop.

'I don't want to leave her just because she makes me a better person.'

[Trouwens, mag ik al weer reageren?]

Snel, red deze man van de haai! ~~~~~~~~^~~\o/~~~~~~

-Dante - trainer-
Na een tijdje kwam een meisje de stallen in gelopen. Ik keek haar even gefrustreerd aan toen ze zich verontschuldigde. Ze liep dichterbij en ging meteen door naar Ryu. Hij daarentegen kraste naar haar om haar bij hem vandaan te houden. Ryu was geen dier om vertroeteld te worden door mensen en vertrouwde alleen mij. Het had ook even geduurd voordat ik hem zover had dat hij de stalknechten niet meer probeerde aan te vallen en ze hem eten konden geven. 'rustig maar,' suste ik Ryu en wreef even over zijn snavel. Ik trok het meisje bij hem uit de buurt en richtte me weer tot haar. Ze had duidelijk niet de moeite genomen om zich netjes voor te stellen of om zich in haar training te interesseren. Met een norse blik keek ik haar aan. 'Hij heet Ryu,' wimpelde ik haar vraag af. Als zij de gebruiken niet kon had ik ook geen zin om haar vragen respectvol te beantwoorden en kreeg ze dit. Achter me hoorde ik Ryu wild protesteren tegen het feit dat hij in de stallen stond. Ik besteedde geen aandacht aan het meisje en maak de stal van Ryu weer open. 'kom jongen, dan mag je naar buiten,' zei ik zacht en liet hem gehoorzaam de box uitlopen. 'ik kom vanavond nog langs,' fluisterde ik in zijn oor en laat hem zijn eigen weg vinden. Waarschijnlijk zou hij gewoon een rondje gaan vliegen. Ik riep snel een van de knechten die hier rondliepen en melde dat ze de box open moesten laten. Mijn cape wapperde sierlijk achter me aan toen ik weer naar het meisje liep. 'waarom heb ik het genoegen om u hier te zien?' vraag ik simpel. Als ze de etiquette niet kon, moest het maar zo. Het was dat ik wist dat ze mijn uitverkorene was, anders had ze het nog zwaarder gehad. 

[ bericht aangepast op 11 maart 2012 - 10:50 ]

Do it scared, but do it anyway.

Jeremy Fenix.

"Natuurlijk ga ik met u mee naar buiten," Antwoord Celine beleefd. Ik knik even tevreden over haar beleefdheid. Ze heeft zich snel aangepast op haar slechte gedrag. "Zullen we ons dan maar richting de stallen begeven?" vraagt ze aan me. Ik knik even, waarna ik samen met Celine de zaal uitloop naar buiten. De eerste zonnestralen schijnen op mijn lichaam, als ik mijn eerste stap deze ochtend buiten heb gezet. Een licht briesje maakt het weer iets kouder, wat juist prettig is. Ik kijk even naar de lucht, waar geen wolkje te zien is. Gewoon een strakke en open blauwe lucht. Heerlijk.
Ik knik even vriendelijk naar een paar bediendes onder her lopen door. Als we bij de stallen zijn aangekomen, staan Shane en Senna al buiten. Zo heette de merrie van Celine toch? "Alstublieft heer," Zegt een van de stalknechten die Shane en Senna vasthoud. "Dankjewel" Zeg ik dankbaar, waarna ik Shane van de jongen overneem. Hij hinnikt even luid, waardoor er een glimlach op mijn gezicht verschijnt.
Even geen ik een aai van zijn bles tot zijn neus. Shane zwiept tevreden met zijn staart en ik glimlach even naar Celine. "Zullen we?" Vraag ik glimlachend, waarna ik een riem rond mijn middel vastmaak en mijn shirt eroverheen laat vallen. Die riem is bedoel voor een zwaard, want je denkt toch niet dat ik zonder wapens op stap ga? Daar is het hier veel te gevaarlijk voor en zeker voor edelen. Je weet maar nooit wat je hier kan overkomen. En nu er ook een vrouwe bij is, zou ik haar toch wel moeten beschermen, maar toch hoop ik dat het niet nodig is en dat we gewoon een leuk ritje kunnen maken.
Ik hou de teugel vast, die verbonden is met het halster van Shane, terwijl ik mijn voet in de stijgbeugel plaats. In een makkelijke beweging hijs ik mezelf op de rug van Shane en zucht even tevreden. Eindelijk weer een keertje rijden. Ik kijk naar de bediende die mijn zwaard al heeft gepakt en knik even naar hem, waarna hij mijn zwaard aan mij overhandigd. Ik neem hem aan en maak hem vast aan mijn riem. Even haal ik een hand door mijn vuil blonde wilde haren en kijk dan naar Celine.

'I don't want to leave her just because she makes me a better person.'

Celine Florance Beaugarde~Nichtje van de heer
Als ik en Jeremy buiten komen staan Shane en Senna al klaar. Ik lach zachtjes wanneer ik zie dat er een glimlach op Jeremy's gezicht verschijnt als Shane even heeft gehinnikt. 'Zullen we?' vraagt Jeremy glimlachend. Ik knik, 'dat is goed'. Hij maakt een riem vast rond zijn middel en als hij op Shane is gestapt geeft een bediende het zwaard aan hem.
Ik zucht even en klim voorzichtig op Senna. Het irritante aan een vrouw zijn is dat je niet zo makkelijk als mannen op een paard kan zitten. Zij kunnen gewoon met aan elke kant een been maar vrouwen moeten met beide benen aan één kant. Misschien dat als we in het bos zijn dat ik dan anders kan gaan zitten. Zodra ik veilig en goed zit gebaar ik naar de bediende dat hij de teugels aan mij kan geven. Dan glimlach ik naar Jeremy, 'zullen wij dan nu gaan?' vraag ik.
Het valt mij op dat het eigenlijk perfect paardrijd weer is. Het is warm maar doordat het lichtjes waait is het heel erg aangenaam. Volgens mij is het wel een tijdje geleden dat het zulk mooi weer is geweest.

To the stars who listen — and the dreams that are answered

Eden - uitverkorene
"Mijn paard word hier gebracht, en ik heb - moet ik u eerlijk bekennen - op het moment meer interesse in mijn hengst." Ze glimlacht hem toe - niet van harte maar het was meer dan ze normaliter deed. "Amir," prevelt ze met een opgeluchte glimlach wanneer het enorme, zwarte beest de stallen in word gebracht. Toch vertellen zijn ietwat kapotte flanken en geschaden benen haar genoeg. Haar glasheldere ogen lijken een moment vuur te spuwen wanneer ze haar vingers tot vuisten balt. Er staat zoveel druk op dat het rondom haar knokkels wit wegtrekt. "Hoe dúrven jullie? Stelletje misbaksels! Mislukkelingen! Stelletje hersenloze boeren! Dit is een kostbare hengst. Zonder paard geen uitverkorene. Het is te hopen dat hij er goed uitkomt. Verdwijn." Sist ze de inmiddels bleke hulpen toe. Uit waarschuwing trekt ze een dolk uit één van haar laarzen om die vervolgens naast het hoofd van één van de hulpen te gooien. Hij blijft trillend steken in de staldeur voor ze zich op de hengst focust. Het beest rukt zich los uit de slappe greep van één van de dienaren, en loopt in sierlijke passen naar de jonge vrouw toe.
Hij buigt zijn hoofd zodat ze haar vingers rond zijn neus kan krullen en met haar andere hand langs zijn oren kan kriebelen. "Ik laat je niet meer alleen. Ssh." Prevelt ze troostend, terwijl ze langzaam om hem heenloopt. "Ik zal je straks meenemen naar de bossen. Een stal is geen thuis voor jou."
Het beest draait rond zodat ze haar vingertoppen kort langs zijn nek kan laten glijden, voor ze er een zacht klopje op geeft. "Mijn Amir," verzucht ze zachtjes.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Larina Almeida - Protegé van de Magiër
Met mijn arm door een rieten mand gehaakt loop ik rustig het dorp uit. Ik moet wat kruiden plukken in het bos en wat spullen afleveren bij een aantal dorpelingen, maar ik heb besloten eerst de natuur in te trekken. Ik vind het veel fijner mijn ochtend te beginnen met een wandeling. De hectiek in het dorp werkt me soms wat op mijn zenuwen, en daarom vind ik het fijn dat het huis van Parzival, mijn leraar en voogd, zo dicht bij het bos staat. Hij is een stuk socialer en gaat daarom meestal zelf het dorp in als hij bijvoorbeeld medicijnen heeft die hij af moet leveren. Nu is hij echter druk bezig met een toverdrank die zijn volledige aandacht en concentratie vereist, en daarom neem ik het zolang van hem over. Soms had ik gewild dat Parzival mijn echte vader was. Zijn vlotte babbel, charme en gezelligheid zijn dingen die hij me niet kan leren, hoe graag hij ook zou willen. Het zijn tevens eigenschappen die ik met veel genoegen van hem had geërfd.
In de magie heeft hij me echter uitstekend onderwezen. Hij zei me dat hij weer een stapje verder wil gaan met mijn opleiding, en ik ben benieuwd wat hij voor me in petto heeft. De meeste mengsels, dranken en zelfs sommige bezweringen kan ik uit mijn hoofd en met mijn ogen dicht, maar ik weet dat de magie een veel groter vak is dan ik me nu besef. Mijn kennis is enorm beperkt vergeleken bij velen anderen. Maar mijn opleiding is nog niet afgelopen, en zodra hij dat wel is zal ik een stuk wijzer zijn. Hoop ik tenminste. Terwijl ik het bos in loop sluit ik kort de ogen en neem de geluiden en geuren om me heen in me op. Ik hoor het opgewekte gefluit van een paar vogels en ruik de geur van de zachte aarde en pas gevallen bladeren. De geur van het bos voelt vertrouwd en op mijn gemak loop ik op rustig tempo over het pad. Ik kijk goed om me heen naar het kruid dat ik zoek, en besluit na verloop van tijd een stukje van het pad af te wijken. Tussen de hoge loofbomen zie ik uiteindelijk wat ik zoek: de roze bloemetjes van het robertskruid. Ik ga op mijn knieën zitten en begin voorzichtig de planten uit te graven, zonder de wortel te beschadigen. Parzival heeft niet gezegd welk deel van de plant hij nodig heeft, dus kan ik maar beter het zekere voor het onzekere nemen en de hele plant heel laten. Al snel zit er aarde onder mijn nagels en voel ik het klamme vocht uit de aarde door mijn gewaad trekken, waardoor mijn knieën koud aan beginnen te voelen. Het is echter niet storend. Ik zit duizendmaal liever op de natte grond in het bos dan dat ik door het rumoerige dorp loop.

Eind ochtend, begin middag, volgens mij c:
Ze zijn net klaar met het ontbijt dus het zal nog wel niet heel laat zijn

Ik weet niet of Simoon dat erg zou vinden eigenlijk.. Vast niet als het gewoon kleine dorpjes zijn, die staan toch niet allemaal op de kaart ;o

Aaah, dat is zo frustrerend En ontzettend demotiverend :')

Haha, is net erg, ik vind het leuk als mensen zelf dingen verzinnen.
Ik ga voor Eleanor schrijven, Els,Esmée staat paar pagina's terg he ;]

Voor als je er overheen gekeken hebt ofzo.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Shiiiiit, dát is een lange post ;o
Ik ga hem snel lezen

Pip Lamora - Stalknecht.
Terwijl de smid -of vooral zijn leerjongens- hun werk doen met Belles hoefijzer, kijk ik vanop een afstandje toe, geleund tegen één van de dikke houten palen die de smidse stutten. Achter mijn rug zijn er al verschillende dorpelingen gepasseerd en telkens ving ik dezelfde gespreksonderwerpen op: een half dorpsfeest ter ere van de aankomst van de Uitverkorenen en speculaties over of de waard nu wel of geen gratis vat geeft vanavond. Ik besluit dat, als het mag van Améric, ik met de andere stalknechten kom mee vieren.
‘Voila, dat is in orde, zie.’ Ik kijk op en zie dat ik zo in gedachten verzonken was dat ik niet gemerkt had dat ze klaar zijn met Belle. Nochtans waren de metalen slagen van de hamer op het hoefijzer best doordringend.
‘5 zilverlingen alsjeblieft,’ zegt de smid. Geld innen doet hij altijd zelf. Ik knik en betaal hem gepast het geld dat de stalmeester me heeft meegegeven. Ondertussen valt het me op hoe groot zijn handen wel niet zijn, hij zou zonder verpinken je arm vermorzelen.
‘Oh, wacht nog even, die bestelling van je meester is ook klaar…’ vervolgt hij, zwaaiend met het vodje papier dat Améric me heeft meegegeven en roepend naar een leerling dat hij ‘de bestelling van het kasteel’ moet gaan halen. De jongen, iets jonger dan ik, komt terug met 3 formidabele hoofdstellen. Op elke hoofdriem staat de naam van het paard gegraveerd. Alleen is mijn geld nu wel op. Maar de smid lijkt mijn gedachten te kunnen lezen.
‘Ze zijn al betaald – pak die dingen eens in, bij Forseti!’
Wat later ben ik klaar bij smid en het is nog lang geen middag.

Iedereen is van harte welkom om Pip lastig te vallen (:

Home is now behind you. The world is ahead!

Ik wacht nog steeds tot HurtedHeart een reactie zet...
Ik ben al sinds pagina 14 aan het wachten en heb haar zelfs gewaarschuwd van mijn post in haar GB (no_chears)

Forget the risk and take the fall...If it's what you want, it's worth it all.

Zendé

Dat zweet komt ook van de inspanning, maar voor een groot deel van de felle zon die brand op mijn huid.
'Bandiet ben je toch?' vraagt ze breed grijnzend.
Oh, dus zo noemen ze ons? Bandieten? Gave naam, zeg...
'Oké, sorry, genoeg gespeeld,' vervolgt de vrouw. 'Gooi je wapen maar neer en loop braaf mee naar de kerkers.' Haar stem klinkt nonchalant.
Net als ik protesterend wil reageren, word haar minachtende grijns vervangen door een vertrokken gezicht. Iets ketst af tegen haar rug. Dan zie ik een eindje verderop nog net iemand wegduiken. Wie zou me willen helpen om op die krijgster te schieten?
Dan besef ik dat ze nu afgeleid is. Razendsnel verstevig ik mijn greep om mijn dolk, hak blindelings naar haar en spurt dan weg. Net als ik de struiken in duik, kijk ik nog even achterom.

Snel, red deze man van de haai! ~~~~~~~~^~~\o/~~~~~~