[RPG] The Middle Ages 1 - Speeltopics

topic 2

Deze RPG speelt zich af aan het koninklijk hof, meer info hierover vind je hier 'waar speelt het zich af'. De tijd waarin de RPG zich afspeelt, is zoals jullie waarschijnlijk al doorhadden, zijn de Middeleeuwen. Maar niet zoals het werkelijk was, het is namelijk een fantasie wereld.
Van mensen met toverdrankjes tot reuzachtige draken, het is allemaal toegestaan.

Elke tien jaar worden er uit de omliggende dorpen dire mensen, die in het rijke bezit zijn van een machtig mythisch wezen, uitgekozen om een training te komen volgen aan het koninklijk hof door de beste meesters die er zijn.

Het is een eeuwenoude traditie die nooit verdwenen is. De traditie ontstond in tijd van vele oorlogen. Een paar spionnen hielden de bevolking in de gaten en kozen enkel de beste van de beste. Ze moesten natuurlijk wel voldoen aan een aantal eisen, zoals dat ze in het bezit moesten zijn van een mythisch wezen en er mee om moesten kunnen gaan. Enkel de besten werden uitgekozen en mochten naar het hof komen en kregen training van de beste trainers om nog beter met hun dier om te kunnen gaan, maar ook met wapens. Ze werden ingezet in de oorlogen en strijd als aanvoerders van kleine legers of werden uitgezonden op privé missies. Ze worden opgeleid tot echte meesters en meesteressen.
In andere woorden: Het was een hele eer...

En dat is het nog altijd. De drie voorheen gewone dorpelingen komen ineens in een heel ander wereldje terecht en plots kijken er mensen naar hun op. Sommigen weten zich erg goed aan te passen, anderen krijgen heimwee en bij enkele stijgt de roem en rijkdom ze naar het hoofd. Hoe reageren de andere bewoners op het koninklijk hof hierop?

Er wonen dus verschillende mensen aan het koninklijk hof, mensen met verscheidene beroepen en rangen, probeer je ook in te leven in hun wereld, beleefdheden, tradities en dergelijke. Om dit gemakkelijker te maken heb ik zelf wat dingen op een rijtje gezet en die kan je hier lezen.

Deze RPG heeft zoals jullie merken niet echt een vaste verhaallijn die je moet volgen, jullie zijn dus vooral vrij in wat je wilt schrijven en worden niet beperkt. In andere woorden: Let your creativity flow ^^

[ bericht aangepast op 17 maart 2012 - 18:45 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Dante
Ik keek met verbazing naar mijn uitverkorene. Hoe durfde ze zo te reageren?! Ze was al duidelijk later en nu ging ze ook nog naar haar dier, terwijl ze zich nog niet eens had voorgesteld. Dit verbeterde mijn humeur zeker niet.
‘Sorry dat ik u uit uw bezigheden heb gehaald vrouwe, zegt u maar als u er klaar voor bent en alles geregeld hebt,’ zei ik nors tegen haar. ‘Maar verwacht alstublieft niet dat dit mij gunstig stelt.’
Met die woorden liet ik haar achter en liep de stallen uit. Buiten stond Ryu netjes in de wei. Het was fijn om hem zo te zien, al zag ik hem liever gewoon thuis. Ik liep onderweg langs de schuur waar ze al het voer bewaarden en pakte er een dode haas uit. Dit ging hij lekker vinden, dat wist ik zeker. Rustig liep ik op Ryu af. Als mijn uitverkorene had begrepen dat ze af en toe ook eens aan andere zou kunnen vragen wat ze het beste zou kunnen doen, zou ze wel komen. Het leek wel alsof ze totaal niet wou trainen en met een ongemotiveerd iemand kon ik echt niks. Ik was niet van plan haar aan het lijntje te houden, als ze iets gedaan wou hebben zou ze zelf met dingen moeten komen die ze nog lastig vond. Dat was nu eenmaal mijn aanpak en ik ging er niks aan veranderen. Ik gooide de haas naar Ryu, hij ving hem netjes op en ik boog licht voor hem. Zoals gewoonlijk gaf hij aan dat ik dichterbij mocht komen. Hij liet alleen mij toe en dat vond ik goed van hem. Rustig wreef ik over zijn kop. Ryu liet duidelijk merken dat hij het fijn vond. Ik had nog geen beeld gekregen van het niveau of de interesses van mijn uitverkorene. Zelf had ze nog weinig laten doorschemeren en ze had alleen interesse getoond in Ryu, in plaats van de trainingen of mij. Best jammer, ze zag er uit als een potentiële uitverkorene, maar helaas niet met zo’n houding. Maar ja dat was mijn mening.

Do it scared, but do it anyway.

Fingon Melwasúl - Aarde Magiër
Wijl de ochtenddauw loom boven de aarde hing verstoorde Fingon de rust in het zwevende laken. En kronkelde loom om de bewegingen van de reizigers, net als een strijd waarin je weet dat je bij voorbaat al verloren hebt. Dit kon Fingon echter niet veel deren, het is tenslotte het element lucht. Dat is zorg voor iemand anders. Nee, hij geniet liever van de liederen die de vele kleurrijke vogels uit volle borst zingen, die zelf ook genieten van het leven. Het was als een natuurlijke spreekbuis voor kunst, mensen noemen het ook wel kunst. Je moet echter beseffen dat deze liederen niet zijn opgebouwd uit woorden. Nee, ze zijn opgebouwd uit gevoelens, de vrolijkheid, verdrietheid en gelatenheid. Je kan daarachter niet verschuilen, achter woorden wel. Omdat woorden weergeven hoe je je zou kunnen voelen. En niet hoe je je echt voelt.

Datgene wat Fingon voelde terwijl hij met elk stap dichter bij zijn doel kwam, was ook niet te beschrijven in woorden. Want op een andere manier kunnen deze gebeurtenissen helaas niet worden vast gelegd. Maar ga maar er van uit dat het een mengeling was van afkeer en interesse was. Hij zou zich onder de mensen moeten bevinden terwijl hij geen ervaring met hun heeft. Aldoende concludeert hij wel dat hij niet anders naar hun zou moeten gedragen dan zoals hij naar zijn leraren gedragen heeft. Het zou tenslotte niet slim zijn om al vanaf het begin onenigheden te krijgen met mensjes.
Plotseling werd Wolf’s aandacht door iets getrokken en werd onrustig. Fingon vroeg direct naar wat er was, het enigste wat hij als antwoord kreeg: “Je kunt zo aan de slag”. En schoot er direct vandoor, met de dauw op zijn hielen. Neutraal keek Fingon de Wolf na en besloot zelf er ook maar achter na te gaan, want Wolf had gelijk, er was iets in het woud wat er niet bij hoorde. Het zou echter ook geen mens zijn, dat zou ik direct merken omdat ze geen band hebben met de woud. Nee dit hoort wel, en tegelijk ook weer niet in het woud.

Na een tijdje een pad gevolgd te hebben, wat gelukkig richting de stad leidde. Hing er een sterke aura in de omgeving. Plotseling schoot wolf op me af met de mededeling; “zo ben je er ook eindelijk eens, kan je jezelf niet even extra poten aan laten groeien om sneller te rennen?” Waarop Fingon zijn lachen in moest houden en zei “klimwedstrijdje houden?”. Dit tegen ongenoegen van Wolf die er op snoof. Met “houd je je nou maar in, er is een menswezen hier in de buurt” zei hij kribbig. “Een mens.. had dat niet gedacht.. Laten we dan maar kijken wie diegene is, want één ding is zeker, diegene is niet vreemd in het woud.”

De tijd liet niet lang op zich wachten totdat een meisje midden in een cirkel van bomen stond. Vreugde in haar ogen, lichte krullingen over haar lippen. Een verschijning in het woud wat zou kunnen evenaren met een bloem. Zoekend keek ze om zich heen terwijl haar oren gespitst waren voor het lied van de kleurrijke vogels. Ze had echter een doel bleek ineens, ze ging Robertskruid opgraven. Een plantje met roze bloemetjes. De kenmerk van Robertskruid is om te ontspannen, je zou het kunnen gebruiken bij keelontsteking door er op te kauwen. Het is echter maar raadselachtig waarom zij dat kruid zou opgraven. Meestal doen door zichzelf benoemde tovernaars dat, die door een beetje te zwaaien een stoel kan verplaatsen. Niks vergeleken met echte magie dus. Ik zal er vanzelf wel achter komen. Alleen de vraag is, hoe zou ik haar attent kunnen maken op mijn aanwezigheid? Al duurde het niet lang voor Fingon om een passend idee te bedenken. Zij hoort bij de natuur zelf. Dus waarom zou ik niet iets in het natuur zelf laten gebeuren?

Ineens groeide een bloemetje voor de plek waar het meisje zat, een bloem naar een gelijkenis van hoe Fingon haar zag.

[ bericht aangepast op 12 maart 2012 - 20:49 ]

Ligt and Darkness are both very different..

Jade Meloise Feme
Ik hap naar adem als ik nog een pijl nu op mijn schouder voel. Ik mocht blij zijn met mijn pak het had zojuist twee keer mijn leven gered. Opeens hakte de jongen op me los waardoor hij een klein scheurtje in mijn gewaad gaf. Ik gromde rolde met mijn zwaard stak hem venijnig in de grond en greep mijn pijl n oog. Ik draaide me op zag de jongeman omhoogkomen en beschoot hem. Ik raakte hem in zijn schouder en hij viel na een pijnlijke kreet neer. Ik gromde terwijl mijn ogen vuur spoten. Ze durfde wel hoor. Ik keek rond en opende een zakje waar in een werpster uithaalde. Ik gooide hem door de bosjes en hoorde hem j een bergens inboren. Menselijk vlees. Hebbes. Ik grijp naar mijn zwaard en loop de richting op waar ik heen liep. 'kom tevoorschijn kleine dief.' Zeg ik sissend. Mij een beetje beroven. Ze waren gek.

[ bericht aangepast op 12 maart 2012 - 21:55 ]

I'm finally back, Finally after a Year break

Ahum, in de middeleeuwen was er nog geen Engels, of toch niet in onze streken ._.

But I still have this faith in the truth of my dreams.

Narissa schreef:
Ahum, in de middeleeuwen was er nog geen Engels, of toch niet in onze streken ._.

To the stars who listen — and the dreams that are answered

Jayden Jason Bright
Ze wou mijn naam weten. Haha alsof ik die ooit in mijn hele leven zou vertellen. Ik stond op vouwde de brief tot een kleiner Perkamentje. Ik vloot in mijn vingers en Ridom een duif kwam aangevlogen. Ik bond het om zijn pootje en liet het wegvliegen. Ik liep weer terug en keek haar aan. 'Ik heet Alexander.' loog ik. 'En waarom was jou zo ie zo buiten Princess zonder bewaking?' Vroeg ik nu op mijn beurt nieuwschierig. Ik zag de jongens bijna binnenkomen maar knipperde snel twee keer naar ze waarna ze meteen weer vertrokken. Ik keek haar nog steeds afwachtend aan. Het duurde me te lang eerlijk gezegt. 'Krijgen we nog antwoord?' Vroeg ik vrij ongeduldig. Ik hield niet dat ik lang moest wachten.

I'm finally back, Finally after a Year break

Ameline Rose Ermengard

"Ik wilde alleen zijn en ik ga nooit met bewaking buiten." Zei ik en maakte een afkeurend geluidje. "En noem me niet zo."
Het kwam er opstandig uit, dat was nu eenmaal een trekje dat ik niet afgeleerd kreeg.
Voorzichtig stopte ik een verloren krul weer op zijn plaats en hield mijn hoofd rechter zodat ik hem aan kon kijken.
"Ik heet Ameline." Het kwam er al wat normaler uit, maar toch was er iets opstandig te horen.
Voor een tweede keer steunde ik met mijn kin op mijn knieën en hield hem goed in de gaten.
Elke beweging die hij maakte nam ik in me op en vroeg me af waarom hij ooit het slechte pad was opgegaan.
Ik opende mijn mond om hem iets te vragen, maar sloot hem al snel weer voordat ik hem nog geïrriteerder zou maken.
Tenslotte kende ik hem niet en kon hij nog altijd vreselijke dingen doen als hij dat wilde.
Hoewel ik me dat niet echt kon voorstellen.

Forget the risk and take the fall...If it's what you want, it's worth it all.

Jayden Jason Bright
"Ik wilde alleen zijn en ik ga nooit met bewaking buiten." Zei ze en ze maakte een afkeurend geluidje. "En noem me niet zo." Ik grinnikte zelf even. Ik kende dat gevoel. Ik had dat ook een jaar of twee geleden toen was mijn familie om gekomen. Zonder familie of huis geen hoop dus was ik opnieuw begonnen bij een groepje. Ze houd me nauwlettend in de gaten en volgt iedere beweging met haar ogen.
"Ik heet Ameline." nu kwam het er een stuk minder opstandiger uit dan net. Ik zag aan haar ogen en blik dat ze iets wou zeggen, maar ze hield zichzelf tegen. Ik was natuurlijk weer nieuwschierig en wil alles altijd weten.
'Wat wou je zeggen?' Vraag ik nieuwschierig. Mijn ogen blonken eventjes dat deden ze altijd als ik iets wou weten. Ik kon het mezelf ook niet afleren. Ik wist mijn manieren nog ik moest eigelijk haar hand kussen en haar loslaten. Ik was een man jongen of wat dan ook dat vriendelijk was en eerlijk, maar het leven veranderd. Als ik nu zo zou doen zou ik snel dood gaan of gepakt worden. Het liefst had ik haar handen los gemaakt, maar dan kon ze te makkelijk ontsnappen. Het klonk misschien dom, maar ik wou in haar plek staan. Ik wou mijn oude leven eigelijk terug. Ik wou weer de zoon van de graaf zijn. Mijn ouders zien en zelfs naar ze luisteren. Ik was vroeger zeer opmerkzaam. Ik stribbelde altijd tegen en begon altijd de discussie ookal hoorde dat niet. Als ik kon kiezen. Op dit moment had ik alles overgedaan en het voorkomen liever geweest. Beter geluisterd, maar je kan de tijd niet terug draaien. Ik kan mijn ouders niet tot leven wekken en vertellen hoeveel ik van ze hou.

I'm finally back, Finally after a Year break

Ameline Rose Ermengard

Bedenkelijk keek ik hem aan terwijl de twijfel steeds meer toe sloeg.
Ik wist niet in hoeverre hij geïrriteerd zou raken dus slaakte ik een klein zuchtje.
"Ik wilde graag mijn paard zien." Het kwam er net nog niet smekend uit, maar ik wilde het zo graag, gewoon om te kijken of ze in orde was.
Mijn tong ging even langs mijn lippen omdat die plots erg droog aanvoelden.
"Je kan desnoods mijn voeten vastbinden, het kan me niet schelen." Ging ik verder. "Maar ik wil haar zo graag zien."
Diep vanbinnen hoopte ik dat hij zou toestemmen, zodat ik Liberté even kon laten weten dat ze niet alleen was.
Ik zat nog steeds met opgetrokken benen op de bank en was niet van plan om mijn kin van mijn knieën te halen.
Afwachtend keek ik Alexander aan.
"Alsjeblief?"

Forget the risk and take the fall...If it's what you want, it's worth it all.

Jayden Jason Bright
Ik zuchte maar knikte dan na haar asjeblieft. Voor zover ik wist wou ze iets anders vragen, maar dat liet ik wel even links liggen. Ik tilde haar op zodat ze niet wegkom en liep niet de voordeur uit, maar de achterdeur zodat we meteen bij de paarden zouden zijn en ze niet wist waar ze was. Ik keek rond en zag haar paard Liberte. Ik zette haar op de grond en bond jnu haar handen los. Daar mocht ze blij om zijn want dat Deed ik nooit nop nu na dan. Ik opende de staldeuren an liet haar naar binnen gaan. Nog nooit had ik zo een liefde gezien tussen mens en dier. Die Liberte liep gelijk naar haar toe en drukte zijn neus Tegen haar wang aan. Het zag er erg schattig uit, maar ik moest emotieloos blijven dus besloot ik met een emotieloos gezicht tegen de muur aan te hangen.

I'm finally back, Finally after a Year break

Ik wil niet zeuren of zo, maar Zendé (bandiet) staat nog steeds niet in de personage-lijst.

Zendé

Achter me hoor ik een harde grom en dan nog wat andere, doffe geluiden.
Dan hoor ik heel zacht iets suizen door de lucht en duik weg. Een werpster boort zich in een boom, één centimeter van me af.
'Kom tevoorschijn, kleine dief,' sist de vrouw achter me. Aan voetstappen kan ik horen dat ze dichterbij komt.
Snel dwaal ik wat door de struikjes, tot ik bij het hek kom dat het hof scheidt van het dorp. Onhandig klauter ik erover heen, en dan laat ik me vallen, wat een pijnlijke enkel oplevert.
Voor míj loopt een pad horizontaal en daarachter liggen akkers. Ik besluit niet over de akkers te gaan en sprint weg, in de richting van de gewone stallen (niet de hof stallen) - hoewel dat nogal moeilijk gaat met mijn verzwikte enkel.

[ bericht aangepast op 13 maart 2012 - 19:51 ]

Snel, red deze man van de haai! ~~~~~~~~^~~\o/~~~~~~

Ameline Rose Ermengard

Liefdevol drukte ik mijn lippen op het hoofd van Liberté terwijl mijn vingers door haar lange, witte manen gingen.
Het paard hinnikte tevreden en ik was blij dat ik haar enigszins op haar gemak kon stellen.
"Het is goed meisje." Fluisterde ik liefkozend in haar oor en wenste dat dit moment eeuwig kon duren.
Na een tijdje draaide ik me traag om naar Alexander en keek hem met een haast onzichtbare glimlach aan.
"Bedankt."

Forget the risk and take the fall...If it's what you want, it's worth it all.

Eden - Uitverkorene
Ze volgt hem kort - ongeïnteresseerd met haar ogen. "Hufter." Prevelde ze geluidloos tegen het gestalte voor haar. Haar vingers krulde ze kort door zijn manen, waarna ze haar hoofd kort tegen het zijne liet rusten. "Misschien was het fout toch te komen, ik voel me hier niet thuis, Amir. Ik weet dat je een bos geen thuis kunt noemen maar jij vind het ook veel fijner bij Haroen met zijn griffioenen en andere soorten gevogelte. Jij hebt er immers je vrijheid. Net als ik." Ze strijkt zijn voorpluk voor zijn dokere ogen vandaan en krult haar lippen vervolgens tot een lichte glimlach.
"Ik hoop niet dat de man op een onderdanige hielenlikster heeft gewacht. Nee, ik zal mezelf niet veranderen." Spreekt ze kort, waarna ze de dolk emotieloos uit het hout rukt, en het vervolgens terug in haar laars stopt.
"Je mag kort rondlopen, kom terug als het donker word en blijf weg van mensen. Je weet hoe ze zijn, Amir." Fluistert ze zacht, waarna ze hem een duw richting de bomen geeft. Uiteindelijk laat ze haar limoengroene ogen over het terrein glijden, en slaat ze in een stug gebaar haar armen over elkaar voor ze richting de man met het gevogelte beent. "Eden," werpt ze hem toe. Manieren had ze wel degelijk - maar niet voor de man die haar een beetje de les zou moeten lezen. Nee, deze meid had haar eigen methodes.
Prima, gebalanceerd en sluw volgens Haroen. Ze wilde geen vrienden of een 'meester'. Nee, ze kwam hier voor een plicht om vervolgens weer naar huis te keren.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Miro Valenta - Ex-Uitverkorene
Een draak.. Interessant.. Zolang het maar geen ongetemde draak is. Een van de uitverkorenen van de lichting voor mij had een draak die ze pas een jaar of wat kende. Natuurlijk was die wild en ongetemd, wat uitdraaide op een catastrofe. Het incident blijft een pijnlijke misser uit het verleden en de meeste mensen aan het hof zien het als een taboe om er over te praten. In het dorp heeft men echter een stuk minder schaamte en daar zijn al de gekste verhalen en roddels ontstaan. Gelukkig vertelt Esmée me al snel dat ze haar draak, Wyvern, al negen jaar heeft. In die tijd heeft ze haar vast wel enigszins afgericht. "Uw feniks is prachtig, hoe heet hij?" Ik glimlach gereserveerd naar haar en werp een blik op Zadyl, die nog altijd statig naast me loopt. "Zadyl." antwoord ik kortaf, en ik merk dat hij even opkijkt. Omdat ik niet weet wat ik daar nog aan toe zou moeten voegen sla ik mijn handen achter mijn rug en loop stevig door. "Heer, zullen we anders eerst langs Wyvern? Ik wilde haar vandaag toch al opzoeken en dan weet u waar u uw training op moet baseren." Ik houd mijn pas iets in en overweeg haar voorstel even. Ze heeft gelijk.. Het zou handig zijn als Zadyl en haar draak nu alvast aan elkaar gewend raken. Bovendien wil ik ook wel eens zien wat voor beestje ze heeft. Maar eerlijk gezegd kan ik niet wachten om haar aan het werk te zetten. Ik wil weten wat ze kan. Als Esmée echt al enige ervaring heeft met wapens en vechten zal dat me enorm veel werk schelen. Dan is er een kans dat dit trainer gedoe me niet zo veel tijd gaat kosten als ik had gevreesd.. Ik knik als bevestiging van haar vraag. "Dat lijkt me een goed plan. Volgt u mij, juffrouw Fox, dan laat ik u zien waar de stallen zijn." Ik loop verder met Esmée en Zadyl in mijn kielzog, het paleis uit en over het pad naar de stallen. Het gehinnik en gebries is al van verre te horen en ik houd Zadyl goed in de gaten. Niet dat ik verwacht dat hij ineens een paard aan zal vliegen, maar hij kent sommige van de dieren in de stallen en ik wil niet dat hij nu bij ze op visite gaat. We hebben zaken af te handelen. Zodra we binnen stappen zie ik Alistair staan, en ik knik hem vriendelijk toe. Vrienden zijn we niet, maar ik waardeer hem om zijn kennis. Zadyl heeft vrijwel geen medische problemen, maar als er ooit eens iets aan hem mankeert heeft Alistair altijd een oplossing. Ik kijk even over mijn schouder naar Esmée. "Dit zijn de stallen. Wyvern zou hier ergens moeten zijn, als je haar zo niet ziet kunnen we het altijd aan een van de stalknechten vragen." Ik pers er een glimlachje uit. Eigenlijk wil ik nu al weg, maar ik weet dat het mijn plicht is hier te zijn. Gewoon even volhouden.

Pip Lamora - Stalknecht.
Ik besluit terug naar het kasteel te rijden omdat er in het dorp niet veel te doen lijkt te zijn, of toch niets dat de moeite waard is om achter te geraken met mijn werk.
Soepel spring ik op Belles ongezadelde rug; zo'n dingen leer je na een tijd vanzelf. Ze heeft geen bit in, maar dat is geen probleem: ze is één van de zachtaardigste dieren die we hebben op het kasteel, speciaal voor de eerder zachtzinnige dames. Eenmaal op Belle snap ik waarom alle edelen zo gebrand zijn om op een paard te kunnen paraderen: behalve dat het fantastische dieren zijn, voel je je een stuk machtiger, letterlijk boven de rest verheven. Mijn gedachten beginnen een beetje af te dwalen, tot ik achter een muurtje de oudste Tozay-broer arm in arm met Eleanor zie staan. Ze lijkt niet echt op haar gemak, maar toch. Ze ziet me kijken, maar zo gauw onze blikken elkaar kruisen, wend ik verlegen en beschaamd mijn blik af –en ook een tikje jaloers. Om iets sneller gepasseerd te zijn, geef ik Belle een zachte aansporing en we draven weg.
Op het kasteel aangekomen springt er een merkwaardige, kleurrijke stoet in het oog. Ik glij van Belles rug en loop nieuwsgierig langs de groep kooplui. Sommige hebben een vreemde, donkere huidskleur en ik kan het niet nalaten lichtjes te staren. Tot een imposante donkere man, met haren zo zwart als de nacht en een glimmende oorring terugkijkt. Geschrokken haast ik me verder.
‘Hé, jongeman!’
Voorzichtig draai ik me om. Wat kan die van mij willen? ‘Ja, heer?’
Hij glimlacht en klopt op de schoft van een ingespannen merrie. ‘Wat water voor deze vermoeide reizigers zou bijzonder vriendelijk zijn.’
Ik knik. ‘Natuurlijk, heer.’
Wanneer ik de stallen nader, hoor ik de paarden al briesen stampen en ik krijg het gevoel dat er iets niet klopt, zeker wanneer Belle niet meer verder durft en bijna steigert. ‘Shhht, rustig meisje,’ zeg ik terwijl ik haar vastbind aan de eerste beste ring die ik zie. Vervolgens hol ik naar de stallen.
Binnen is het een enorme chaos. Améric probeert een hengst te verhinderen te steigeren en brult naar Ronan –de andere stalknecht- dat hij dat ‘verdomde beest’ terug moet brengen naar vanwaar het komt, en Ronan staart paniekerig naar een blind rondwaggelend beestje met een emmer op zijn hoofd. Het slaat wild met zijn vleugels om de emmer van zijn kopje te krijgen, met als enige resultaat dat hij de paarden nog meer op hol brengt. Wanneer er een tweede paard zijn staldeur om zeep klopt, ziet Ronan de kans om te ontsnappen aan zijn taak en grijpt het dier vast.
‘Pip, jij dan!’ buldert Améric. Dan besef ik wat dat onhandige beestje is: een draak van één van de Uitverkorenen. Er zit een gat in de deur die hun onderdak scheidt met dat van de paarden, zo is hij dus hier beland. Ik kijk even naar Améric –wil hij nu echt dat ik een wilde draak vastneem?- maar zijn blik is niet mis te verstaan.
Terwijl ik wat sussende woordjes uitbreng, schuifel ik voorzichtig naar de draak. Aangezien hij maar blijft rondzwaaien, denk ik niet dat hij me hoort. Of hij trekt zich gewoon niets van me aan, da’s ook een mogelijkheid. ‘Shhhht… Rustig, rustig…’ Hij ongeveer zo groot als een kleine pony, maar de klauwen aan de randen van zijn vleugels zijn beangstigend groot, even lang als mijn wijsvinger.
‘Lamora! Nu!’
Ik aarzel, maar spring dan op het beest af en ruk de emmer van zijn kop. Het beest schrikt en haalt sissend naar me uit om zich dan in een hoekje terug te trekken. Ik ben er nog net in geslaagd op tijd weg te springen. De draak is helemaal gekalmeerd nu hij weer kan zien, maar de paarden nog allerminst. Hij moet hier weg en wel zo snel mogelijk. Dan bedenk ik dat ik ooit eens gehoord heb dat draken soms mensen kunnen verstaan. Of het waar is of niet, daar heb ik geen idee van, maar ik besluit het er met de moed der wanhoop toch maar op te wagen. Het is een prachtig wezen, het zou me verbazen als het ook geen scherp verstand heeft.
‘Ehm, zou je me willen volgen? Alsjeblieft?’ vraag ik de draak. Niet veel reactie. ‘Ze staan op het punt eten te brengen naar jullie verblijven,’ argumenteer ik. ‘Wil je alsjeblieft meekomen?’
Ik zet al wat passen naar de deur. Ronan kijkt me aan alsof ik gek ben en dat is nog vriendelijk vergeleken met de blik die Améric me toewerpt.

Home is now behind you. The world is ahead!