Story: Don't fear the unknown if you can get to know it - Twilight story

If you’re not the one then why does my hand fit yours this way?
If you’re not for me then why do I dream of you?
If I don’t need you then why am I crying on my bed?
If you’re not mine then why does your name resound in my head?
If I don’t need you then why does this distance destroy my life?
If I’m not made for you then why does my heart tell me I am?
There must be a way I could stay in your arms,
Cause when I’m not with you,
I miss you so much that it takes my breath away and shatters my heart…
When you’re meant to be together, you will find each other in the end, no matter what…

Ik wist niet wat ik moest doen. Ik stond daar maar, mijn ogen dichtgeknepen in de hoop dat alles weer ´normaal´ zou zijn zodra ik ze weer open deed. Ik opende mijn ogen weer. Maar nee, wat ik zag was nog steeds datgene waarvan ik wenste dat ik het nooit had gezien.
Hij stond daar nog steeds, bevroren, wist net als ik niet wat te doen. Het grote edelhert dat voor hem op de grond lag was vergeten. De plas bloed onder de nek van het dier werd langzaam groter.
Ik keek weer op en zag dat zijn ogen langzaam zwart kleurden. Dat terwijl ze, voordat hij mij had opgemerkt, nog betoverend goud waren. Hij stapte langzaam achteruit, steeds verder tussen de bomen en stond op het punt zich om te draaien en weg te rennen.
Plotseling besefte ik dat hij nog steeds dezelfde persoon was die ik de afgelopen tijd had gekend. 'Hij heeft nog nooit iemand kwaad gedaan,' dacht ik. ‘Waarom zou ik nu wel bang zijn? Ik wou toch boven alles weten wat zijn grote geheim was? Nu weet ik het en blijf ik hier staan als een standbeeld, onbeweeglijk en sprakeloos. ‘
‘’Jasper, nee,’’ fluisterde ik, nu wetend dat hij me toch wel zou horen.
‘’Vaarwel Kayley’’ fluisterde hij, zo zachtjes dat ik het nauwelijks kon verstaan. Ik knipperde heel even met mijn ogen, toen ik ze een duizendste van een seconde later weer opende, was hij weg…