Avarosa schreef:
Ik vind de stelling een beetje apart, maar ik ben het er toch mee eens. Je kan je hele leven lang bij dezelfde persoon samenblijven, maar tijdens dat moment zijn er altijd fracties van momenten dat je even niet van elkaar houdt. Als je boos bent op je partner (of eventueel moeder, etc. als het bij familieleden is) is er een moment aanwezig dat je enkel gevuld bent met woede en dus geen liefde. Op dat moment klopt de stelling in mijn ogen en kan je niet over oneindige liefde spreken.
Whatever you do in life will be insignificant, but it's very important that you do it because nobody else will.
Ik ken een vent die nu denk rond de vijftig is en die is getrouwd met zijn allereerste lief van toen hij twaalf was. En ze zien elkaar nog altijd even graag.
Comanche schreef:
Ehm, we hebben het niet alleen over relaties... Je houdt toch ook van je familie en vrienden? Liefde hoeft niet alleen zich te beperken tot relaties. Ik ben het trouwens niet eens met de stelling.
Comanche schreef:
Ehm, we hebben het niet alleen over relaties... Je houdt toch ook van je familie en vrienden? Liefde hoeft niet alleen zich te beperken tot relaties. Ik ben het trouwens niet eens met de stelling.
In principe heb je met familie en vrienden ook relaties. Enkel wordt dat woord nogal eens verkeerd geïnterpreteerd.
Even as we grieved, we grew; even as we hurt, we hoped; even as we tired, we tried
nerveus schreef:
Oneens. Verliefdheid gaat over, maar als je na de verliefdheid nog van iemand kunt houden en na heel veel jaren nog straalt als je met diegene bent, dan is dat echte liefde. Er zijn zoveel mensen die de ware vinden en voor altijd samen blijven en ik ben er echt van overtuigd dat dat kan. Dat je na 60 jaar elkaar nog steeds in de ogen kijkt en gewoon heel gelukkig bent met elkaar en nog steeds van elkaar kan genieten.
Ik ben bang dat ik te nuchter denk over liefde betreft dit soort zaken.
Moet zeggen dat ik zelf niet geloof in "leven na de dood", maar als je er wel in geloofd, zou je nooit echt "dood" gaan (toch niet in menselijke opvattingen), en is liefde dus voor altijd (:
Even as we grieved, we grew; even as we hurt, we hoped; even as we tired, we tried
Als ik denk aan "altijd" denk ik aan de tijd dat ik zal leven, niet alle tijd die er nog over is. In mijn ogen kan liefde dus altijd zijn. Als je dood gaat stopt het ook niet in mijn ogen. Je stopt toch niet zomaar met het houden van iemand als die persoon dood gaat? Dat zou nogal scheef zijn.
"Oh, de man waarmee ik 60 jaar samen was is nu dood. Nou, helaas pindakaas, dan zoek ik wel weer iemand." :'D